ทดลองอ่าน Master of My Own ขอโทษที ฉันไม่ใช่เลขาคุณแล้ว บทที่ 5-บทที่ 6

โหยวฉีแยกเขี้ยวร้องเชอะๆ “หนิงเหมิง ฉันขอร้องนะ ต่อให้เจ้านายแกจะมีบุคลิกที่มีเสน่ห์มากขนาดไหน ฉันขอร้องล่ะ แกอย่าไปหลงเขานะ ถ้าเป็นอย่างนั้นก็เสียดายหน้าตาสวยๆ หุ่นดีๆ ของแกแย่เลย”

นี่ก็ย้อนกลับมาให้เธอต้องกลอกตา “คนสวย แกอย่าจับคู่ผิดประเภท ฉันเป็นคน เขาเป็นลา ไม่เหมาะสมกันหรอกนะ”

โหยวฉีถลึงตามอง “ยังดีที่เขาหน้าตาแบบนี้ ไม่อย่างนั้นที่แกผัดวันประกันพรุ่งอยู่แบบนี้ฉันก็เข้าใจว่าแกแอบหลงรักเจ้านาย! เพราะเรื่องแอบหลงรักเนี่ย งานถนัดของแกเลย อาเหมิง รับปากฉันนะ พรุ่งนี้จะต้องไปพูดกับเขาว่าแกต้องการย้ายตำแหน่ง!”

หนิงเหมิงคิดถึงการแต่งกายของสองสาวเก่งที่เธอเจอเมื่อตอนกลางวัน เธอกำสองมือแน่นพร้อมพยักหน้าแรงๆ

“พรุ่งนี้ฉันต้องไปพูดกับเขา ถ้าไม่พูดฉันก็เป็นลาตัวเมีย!”

เช้าวันรุ่งขึ้น หนิงเหมิงรีบเข้าไปในห้องทำงานของลู่จี้หมิงทันทีที่มาถึง

ลู่จี้หมิงทำท่างงๆ ที่อยู่ๆ ก็เห็นเธอเข้ามาปรากฏตัวตรงหน้า

“ผมเรียกคุณแล้วเหรอ”

ในเวลาสั้นๆ เขาก็ขมวดคิ้วแล้วคลายออก ขมวดแล้วก็คลาย ความรู้สึกประมาณว่าในเมื่อคุณมาแล้วผมก็เรียกใช้คุณเลยแล้วกัน

เขาสั่งขึ้น “กาแฟร้อน ใส่น้ำตาล” หยุดไปครู่หนึ่งก็อดที่จะกำชับไม่ได้ว่า “ของจริงนะ! อย่าชงชามาให้ผม”

หนิงเหมิงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับ

ลู่จี้หมิงก้มหน้าลงพลิกเอกสารไปสองหน้าแล้วก็เงยหน้าขึ้น เห็นหนิงเหมิงยืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าแสดงออกว่าตัดสินใจแน่วแน่และไม่คิดจะขยับไปไหนด้วย

เขาปาปากกาลงบนโต๊ะ

“ว่ามา เรื่องอะไร”

หนิงเหมิงยกมือขึ้นดันแว่นตา หลังมือของเธอแดงเป็นปื้นเพราะเมื่อครู่ใช้เล็บมืออีกข้างขูดโดยไม่รู้ตัว

ท่าทางของเธอดูสงบนิ่ง แต่เธอไม่รู้ตัวว่าหลังมือที่โดนเล็บขูดจนเป็นรอยแดงชัดเจนมากบ่งบอกถึงความตึงเครียดภายในใจของเธอ

“ประธานลู่” หนิงเหมิงพยายามบังคับไม่ให้เสียงของตัวเองแหบเพราะหัวใจที่เต้นเร็ว “สามปีก่อนตอนที่ฉันมาสัมภาษณ์งาน ที่จริงฉันต้องการจะทำงานในแผนกโปรเจ็กต์ลงทุน ฉันวางแผนในอาชีพการทำงานไว้ว่าตัวเองจะมีโอกาสเป็นผู้อำนวยการการลงทุนระดับเหรียญทอง แต่จับพลัดจับผลูต้องกลายมาเป็นเลขาฯ ของคุณ ตอนนี้ฉันทำงานเลขาฯ มาสามปี ด้วยตำแหน่งนี้ไม่มีอะไรใหม่ให้ฉันเรียนรู้ได้อีกแล้ว ดังนั้นฉันอยาก…จะลาออกจากตำแหน่งเลขาฯ ย้ายไปทำงานที่แผนกโปรเจ็กต์ลงทุน…”

ขณะที่หนิงเหมิงพูดอยู่นั้นใบหน้าของลู่จี้หมิงก็หดเหมือนหนังวัวถูกน้ำ หดหนักขึ้นเรื่อยๆ ภายใต้ใบหน้าที่ตึงเครียดนั้นเขาได้เก็บอารมณ์เอาไว้เพื่อรอจังหวะที่จะระเบิดออกมา

“จับ-พลัด-จับ-ผลู?!” ลู่จี้หมิงเค้นเสียงออกมาทีละคำ

หนิงเหมิงรู้สึกตัวทันทีว่าตัวเองใช้คำที่ตรงเกินไป

“ประธานลู่ฉันพูดผิดค่ะ เป็นสวรรค์ให้โอกาส…”