ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 1 – บทที่ 2

นามแฝงมะเขือ : พวกเธอรู้หรือยัง ตอนนี้เซียวเซียวถูกเตะออกจากห้องฟิตติ้งแล้ว

นามแฝงถั่วฝักยาว : แหม มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นไม่ใช่เหรอ ดูสารรูปแม่นั่นตอนนี้สิ เหมือนกับเสาไฟข้างทางเลย น้องหลินทนได้ก็ประหลาดแล้ว

นามแฝงมะเขือ : ฮ่าๆๆๆ เสาไฟข้างทาง เหมือนจริงๆ เดือนที่แล้วฉันแอบถ่ายมาได้รูปหนึ่ง

หลังจากประโยคนี้ก็ตามด้วยรูปด้านข้างของเซียวเซียว เป็นรูปที่เห็นร่างเพรียวบางซึ่งมีหัวโตๆ อยู่ข้างบน ดูแล้วเหมือนกับเสาไฟข้างทาง ช่างดู…ตลกมาก

นามแฝงถั่วฝักยาว : พวกเธอยังไม่เคยเห็น คราวที่แล้วน้องหลินเห็นหน้าแม่นั่นตรงๆ ยังไม่กล้าจะลืมตาดู แถมอาละวาดใส่ห้องออกแบบเสื้อชั้นสูงทั้งวันด้วย

แหมะๆ น้ำตาเม็ดใหญ่ร่วงหล่นลงมาบนหน้าจอโทรศัพท์ ทำให้ข้อความที่พูดคุยกันพร่ามัวไปหมด

เธอช่างไร้เดียงสาจริงๆ ที่เคยคิดว่าหลินซือหย่วนเป็นคนอบอุ่น เขาที่ชื่นชอบและอยากอยู่ใกล้กับความสวยความงามขนาดนั้นจะพูดดีกับคนสวยเท่านั้นแหละ

โทรศัพท์มือถือสั่นขึ้นมา เซียวเซียวมองเห็นชื่อ ‘เหยาเหยา’ ปรากฏที่หน้าจอ จึงสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกดรับสาย “เหยาเหยา…”

“เฮ้ย นี่แกเป็นอะไร ร้องไห้อยู่เหรอ” เหลียงจิ้งเหยาตกใจที่ได้ยินเสียงเพื่อนรักสูดน้ำมูก

“ฉันกลายเป็นคนขี้เหร่ พวกเขาพากันรังแกฉัน” เซียวเซียวฟ้องเพื่อนรักเหมือนเป็นเด็กเล็กๆ

“บ้าเอ๊ย! พวกหมาลอบกัด…” เหลียงจิ้งเหยาไม่ถามที่มาที่ไปก็เปิดปากด่าทันที เมื่อด่าได้สักพักหนึ่งจึงคิดขึ้นได้ว่าต้องปลอบโยนอีกฝ่าย “เลิกงานแล้วฉันจะพาแกไปกินของอร่อยนะ ฉันมีของดีจะให้”