ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 1 – บทที่ 2

เซียวเซียวมองสีหน้าที่เขียวคล้ำลงในพริบตาของหานตงอวี่แล้วก็พยายามกลั้นหัวเราะอย่างสุดกำลัง ก่อนจะเรียกให้จั่นหลิงจวินนั่งลงด้วยกัน จากนั้นก็พยักหน้าเป็นเชิงทักทายหญิงสาวในชุดกระโปรงลูกไม้สีขาวคนนั้น

หากเป็นไปตามที่หานตงอวี่ว่า การพบเจอกันครั้งนี้จะเป็นการเลิกกันอย่างเป็นทางการ พูดให้ชัดๆ เลยก็คือเป็นการเอาของขวัญที่เคยให้มาคืนให้แก่กัน

เซียวเซียวไม่รีรอรีบล้วงกระเป๋าเอากล่องเครื่องประดับและพัดเล็กๆ ออกมา ก่อนจะดันของทั้งหมดไปตรงหน้าหานตงอวี่ “ของที่ฉันเคยให้นาย นายไม่ต้องเอามาคืนหรอก นายเก็บไว้เถอะ”

“เซียวเซียว ฉันอยากรู้ว่าทำไมเธอถึงได้เลิกกับฉัน” หานตงอวี่กำกล่องเครื่องประดับพลางมองเซียวเซียวด้วยแววตาฉงน พยายามไม่มองหน้าผู้ชายที่ดูเข้มแข็งซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ เธอ เขายังรู้สึกงุนงงและไม่อาจยอมรับได้

“ตอนที่ฉันป่วยหนักก็คิดว่าตัวเองคงจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน ไม่อยากจะเป็นภาระของนาย” เซียวเซียวพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ฟังแล้วเหมือนพูดไปให้จบๆ ในเมื่อเลิกกันแล้วเธอก็ไม่อยากจะมานั่งกล่าวโทษอีกฝ่าย ให้จบแบบนี้ก็แล้วกัน

“…” หานตงอวี่ค่อยๆ เบะปากแล้วกลอกตาอย่างสุดแรงพลางโอบแฟนสาวคนใหม่ที่นั่งอยู่ข้างๆ อีกครา ก่อนจะพูดด้วยเสียงที่ดังพอให้ได้ยินกันทุกคนว่า “ทำไมรู้สึกเหมือนกับอยู่ในซีรี่ส์เกาหลีเลยล่ะ”

“ฮ่าๆ” แฟนใหม่ของหานตงอวี่ก็หัวเราะไปกับคำพูดประชดแดกดันของเขาด้วย

จั่นหลิงจวินมองชายหญิงตรงหน้าที่กำลังหัวเราะด้วยสายตาเย็นชา

เซียวเซียวก้มหน้าลงแล้วรูดซิปกระเป๋า “สายมากแล้ว พวกฉันยังมีธุระที่ต้องทำอีก ไปก่อนล่ะนะ พวกนายก็เที่ยวให้สนุกแล้วกัน ไม่ได้มีโอกาสมาปักกิ่งบ่อยๆ”

ส่วนเรื่องที่ว่าแฟนใหม่ของหานตงอวี่มีข้อดีอะไรนั้นเธอไม่ได้สนใจอยากจะรู้ จึงดึงนักแสดงชั่วคราวอย่างจั่นหลิงจวินเดินออกมาจากร้านอย่างไม่แยแส

เสียงหัวเราะของหานตงอวี่เลือนหาย เขากัดฟันมองชายหญิงคู่นั้นเดินออกจากร้านอาหารไป เมื่อก่อนเวลาที่พวกเขาเดินด้วยกันเซียวเซียวจะไม่สวมรองเท้าส้นสูงเพราะต้องการรักษาหน้าเขา กลัวว่าเมื่อสวมรองเท้าส้นสูงจะทำให้เธอสูงกว่าเขา แต่ตอนนี้เซียวเซียวสวมรองเท้าส้นสูงสิบเซนติเมตรครึ่ง ผู้ชายที่อยู่ข้างๆ ก็ยังคงสูงกว่าเธออยู่ดี ดูแล้วช่างเหมาะสมกันเหลือเกิน

“ทำไมนายไม่แนะนำฉันให้ผู้หญิงคนนั้นรู้จัก” หญิงสาวในชุดกระโปรงลูกไม้สีขาวพูดอย่างไม่พอใจ

“ก็เค้าไม่ได้ถาม” หานตงอวี่พูดเสียงดังอย่างไม่สบอารมณ์