ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 11 – บทที่ 12

เมื่อได้รับการยืนยันจากจั่นหลิงจวิน เซียวเซียวก็รู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก เตรียมตัวสำหรับการแข่งขันรอบถัดไป

เรื่องแรกคือต้องจัดการกับรูปลักษณ์ของตัวเอง พอลดปริมาณยาแล้ว ในอาทิตย์ถัดมาเซียวเซียวก็ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเพราะอาการบวมของใบหน้า รอยแตกบนใบหน้าซึ่งเกิดจากใบหน้าที่บวมขึ้นก็หายไปเช่นกัน

ซ่งถังสอนวิธีการไล่น้ำบริเวณใบหน้าให้กับเซียวเซียว ให้เธอทำวันละครั้งทุกเช้า

“ฉันว่าคุณควรจะเปลี่ยนทรงผมนะ” โม่จิงจิงนักจิตวิทยาที่ไม่ค่อยพูด อยู่ในชุดซึ่งดูเป็นมืออาชีพที่เซียวเซียวออกแบบ เสนอความเห็นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จากมุมมองทางด้านจิตวิทยา การมองที่ผิดเพี้ยนจากความเป็นจริงจะทำให้มีความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ทรงผมที่คอยปิดบังใบหน้ามันสำคัญมาก

“ใช่แล้ว ฉันควรจะตัดผม” เซียวเซียวสะบัดผม

“ซังอวี๋ก็ตัดได้” ซ่งถังพูดขึ้น ทุกคนต่างพากันมองเขาด้วยสายตาแปลกประหลาด “ทำไมล่ะ แฟนผมก็ตัดผมที่นี่นะ”

เซียวเซียวส่งสายตาถามหลี่เหมิง

หลี่เหมิงหัวเราะออกมา “อย่าไปฟังหมอนี่เลย หมอนี่เป็นพวกประหยัดจนขี้เหนียว ไม่อยากจะจ่ายเงินให้แฟนไปตัดผม ระวังเขาจะโกนหัวคุณจนโล้นนะ” ห้องซาลอนของที่นี่มีไว้สำหรับคนไข้ที่ต้องโกนศีรษะ อุปกรณ์ก็มีเพียงปัตตะเลี่ยนธรรมดาๆ เท่านั้นเอง

เซียวเซียวทำเสียงจิ๊จ๊ะ เข้าใจความรู้สึกแฟนสาวของซ่งถัง หากเทียบกับจั่นหลิงจวินที่ไม่ให้เธอกินเนื้อสัตว์ แฟนแบบซ่งถังคงทำให้ทรมานกว่ามาก

สุดท้ายเหลียงจิ้งเหยาก็พาเซียวเซียวไปหาช่างทำผมฝีมือเยี่ยมคนหนึ่ง บอกว่าเป็นช่างทำผมให้ดารา ตัดแค่หน้าม้ายังราคาแปดร้อยหยวน

“ทำไมมันแพงขนาดนี้” เซียวเซียวได้ยินราคาแล้วก็อยากจะถอยเลยทีเดียว

“ราคาตามคุณภาพย่ะ ถ้าไม่สวยฉันตัดหัวให้แกเตะแทนลูกฟุตบอลเลย”

เหลียงจิ้งเหยาทั้งดึงทั้งลากทั้งกดเธอลงนั่งบนเก้าอี้ รอไม่นานนักก็มีผู้ชายท่าทางกระตุ้งกระติ้งสวมเสื้อเปิดอกถึงสะดือ กางเกงรัดรูป มีห่วงเจาะอยู่ที่ริมฝีปากเดินนวยนาดเข้ามา

เซียวเซียวมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างกลัวๆ