ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 11 – บทที่ 12

เมื่อการนำเสนอของเซียวเซียวจบลงก็ถึงเวลาที่กรรมการจะได้ไปกินข้าวและพักผ่อน เมื่อแสงไฟดับลง ทุกคนก็รู้สึกผ่อนคลายลงทันที

“เฮ้อ…เหนื่อยจัง” กรรมการที่อยู่ในชุดกี่เพ้าบิดขี้เกียจด้วยท่าทางอันสง่างาม

ทั้งสามคนเริ่มพูดคุยกัน เซียวเซียวจึงเตรียมจะปลีกตัวออกไป แต่กลับถูกศาสตราจารย์เฉินเรียกเอาไว้

“เธอเป็นลูกศิษย์ของคุณเหรอ ทำไมไม่บอกก่อนล่ะ” กรรมการอีกสองคนถามขึ้นอย่างประหลาดใจ

“ก็กลัวว่าถ้าเธอไม่ผ่านผมก็จะขายหน้าน่ะสิ” ศาสตราจารย์เฉินพูดขำๆ ทำเอากรรมการอีกสองคนพากันหัวเราะเสียงดัง การแข่งขันมีกฎของการแข่งขัน ถ้าทักทายกันในขณะที่แข่งขันจะเหมือนกับบังคับให้กรรมการคนอื่นๆ ให้คะแนนสูง ซึ่งไม่เหมาะสมอย่างแน่นอน

เซียวเซียวพูดแทรกอะไรไม่ได้จึงทำได้เพียงยืนยิ้มอยู่ข้างๆ จนกระทั่งกรรมการทั้งสองคนเดินจากไป ศาสตราจารย์เฉินจึงถามสารทุกข์สุกดิบกับเธอ

“ไม่คิดว่าอาจารย์ยังจำหนูได้” เซียวเซียวรู้สึกอาย

“ทำไมถึงจะจำไม่ได้ คนในออฟฟิศของฉันก็จำเธอได้หมดทุกคน” ศาสตราจารย์เฉินพูดยิ้มๆ ตอนนั้นหญิงสาวคนนี้เข้าไปเรียกร้องในออฟฟิศของเขา ทุกวันนี้เขายังจำท่าทางของเธอในวันนั้นได้อย่างแม่นยำ

เซียวเซียวถูมือไปมาอย่างทำอะไรไม่ถูก “ตอนนั้นหนูยังเด็ก ไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร อาจารย์ก็อย่าถือสาเลยนะคะ”

ศาสตราจารย์เฉินยิ้มพร้อมกับโบกไม้โบกมือ เรื่องราวมากมายเมื่อผ่านไปแล้วก็เป็นเพียงเรื่องเล็กๆ ที่ไม่น่าพูดถึงเลยด้วยซ้ำ “เมื่อครู่ฉันเจอฉินย่าหนานทางด้านนอก เธอก็มาแข่งด้วยเหรอ”

“ใช่ค่ะ” เซียวเซียวเห็นว่าอาจารย์ไม่ได้ติดใจเรื่องในอดีตก็โล่งใจ ตอนนั้นเธอเองก็ทำไม่ถูก ทั้งๆ ที่อาจารย์ไม่ได้รับรายงานแต่ยังจะบังคับให้อาจารย์ให้คะแนน เมื่อคิดถึงตอนนั้นก็รู้สึกละอายใจขึ้นมาจริงๆ

“ฉันจำเด็กคนนั้นได้ เรียกร้องมากกว่าเธอเสียอีก” ศาสตราจารย์เฉินพูดพร้อมกับส่ายศีรษะ “หวังว่าครั้งนี้จะละเอียดรอบคอบมากขึ้น อย่าได้เกิดอะไรผิดพลาดอีก”

เอ๋?

สายตาของเซียวเซียวแสดงความสงสัยออกมา

คำพูดของอาจารย์หมายความว่าอะไรกันนะ