ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 11 – บทที่ 12

เซียวเซียวกัดฟันอย่างโกรธๆ เธอแอบมองจั่นหลิงจวินแต่ก็ไม่กล้าถามอะไรออกมา ก่อนจะผลักประตูเข้าไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“ฉันอยากจะเอาภาพนี้ไปเป็นแบบในการออกแบบเสื้อผ้าชุดใหม่ในซีซั่นหน้า แต่คุณวางใจได้นะคะ ฉันจะใช้แต่ในส่วนของแสงอาทิตย์ ไม่เอาภาพของคุณไปใช้แน่นอน ได้ไหมคะ” เซียวเซียวอธิบายให้มู่เจียงเทียนฟัง

“เดิมมันก็เป็นภาพของคุณ เชิญตามสบาย” มู่เจียงเทียนลุกขึ้นยืนแล้วยกมือขึ้นผายออก

เซียวเซียวยิ้มแล้วจับกระโปรงทำท่าย่อตัวลงไป “ขอบคุณค่ะ”

แม้ว่าอีกฝ่ายจะมองไม่เห็น แต่เธอก็ตอบกลับอย่างมีมารยาทและทำด้วยความตั้งใจ จากนั้นก็เดินออกไปอย่างมีความสุข

แม้ว่าจะมองไม่เห็น แต่มู่เจียงเทียนก็รับรู้ได้ถึงการกระทำของเซียวเซียว ใบหน้าเย็นชาจึงอดที่จะเผยรอยยิ้มออกมาไม่ได้

แม้เวลาจะผ่านไปนานแล้วแต่รอยยิ้มก็ยังคงไม่เลือนหายไป

“ฉันเขียนบทเพลงใหม่ขึ้นมา นายอยากฟังไหม” มู่เจียงเทียนถามจั่นหลิงจวินที่ยืนอยู่ด้านข้าง

“ไม่ฟัง” จั่นหลิงจวินตอบด้วยสีหน้าไม่พอใจ

มู่เจียงเทียนไม่ได้สนใจอีกฝ่าย เขานั่งลงแล้วเริ่มบรรเลงเพลง เสียงทำนองที่อ่อนโยนทอดยาว สอดแทรกด้วยโน้ตเสียงสูง ก็เหมือนกับตาน้ำเล็กๆ ที่อยู่ท่ามกลางภูเขาใหญ่ ทั้งกว้างใหญ่และเล็กแคบ มีทั้งความโดดเดี่ยวและความครึกครื้นอยู่ด้วยกัน

“เพราะไหม” เล่นไปเพียงไม่กี่ห้องดนตรีมู่เจียงเทียนก็หยุดเล่นแล้วเอ่ยถาม

“อืม” จั่นหลิงจวินตอบรับแล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินออกไป “ซ้อมไปเถอะ ผมไม่ชอบฟังพี่เล่นเปียโน” เขาไม่ชอบฟังคนเล่นเปียโนโดยเฉพาะเมื่อคนคนนั้นคือมู่เจียงเทียน

“หลิงจวิน” มู่เจียงเทียนเรียกเขา ก้มหน้าวางมือลงบนคีย์บอร์ดเปียโนเบาๆ แล้วกดช้าๆ ทว่าหนักแน่นเสียงดังตึ๊ง “อยู่กับคุณทานตะวันให้เยอะหน่อยเถอะ ทั้งนายและฉันต้องการการช่วยเหลือ”

ในแววตาจั่นหลิงจวินมีความเจ็บปวดผ่านเข้ามาครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ปิดตาทั้งสองข้างลง “ในโลกนี้ไม่มีใครช่วยผมได้ เธอคนนั้นก็ช่วยไม่ได้เหมือนกัน”

หลังจากเขาพูดจบเซียวเซียวก็วิ่งกลับเข้ามาอย่างร่าเริง แล้วยัดบัตรสิบใบลงไปในมือของจั่นหลิงจวิน “บัตรเข้าชมการแข่งขันรอบรองชนะเลิศ พวกคุณจะไปเชียร์ฉันใช่ไหม”

การแข่งขันรอบรองชนะเลิศมีการถ่ายทอดสดทางทีวี แต่ก็สามารถไปชมยังสถานที่จัดการแข่งขันได้ เดิมทีผู้เข้าแข่งขันหนึ่งคนจะได้บัตรเพียงสองใบ แต่ในฐานะสปอนเซอร์เหลียงจิ้งเหยาจึงได้มาเยอะ

จั่นหลิงจวินกำบัตรไว้ในมือ แววตามีรอยยิ้มขึ้นมาอย่างไม่ทันรู้ตัว คำปฏิเสธมาถึงที่ปากแต่ไม่รู้ว่าโดนผีหรือเทพเจ้าแปลงสารให้เป็น “ไปสิ”

มู่เจียงเทียนแสร้งกระแอมไอแล้วเอ่ยถาม “เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ”