ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 13 – บทที่ 14

ระหว่างทางเซียวเซียวไม่ได้พูดอะไรอีก จั่นหลิงจวินก็ดูเหมือนไม่อยากจะพูดเช่นกัน เธอจึงแอบมองหน้าด้านข้างของเขา ดูเหมือนว่าทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องของมู่เจียงเทียน เขาก็จะดูไม่ค่อยมีความสุขเท่าไรนัก

เมื่อคิดถึงครั้งที่แล้วที่เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ตรงชั้นสาม มองด้านหลังแล้วคล้ายหลันโม่หรูมาก ตอนนี้เซียวเซียวมั่นใจว่าผู้หญิงที่แอบฟังเพลงแล้วร้องไห้คนนั้นคือหลันโม่หรูตัวจริง มู่เจียงเทียนเกิดเรื่องเมื่อสิบปีก่อน ตอนนั้นเขาเป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียงไปทั่วโลกแล้ว แต่หลันโม่หรูเป็นเด็กสาวอายุสิบแปดที่เพิ่งจะเข้าวงการ ทำไมทั้งสองคนถึงมาพบเจอกันได้

เซียวเซียวได้แต่สงสัย ไม่ได้คิดจะสืบหาต่อไป ตอนนี้คนหนึ่งตาบอด อีกคนก็ได้แต่ให้เพื่อนแอบอัดเสียงเปียโนของอีกฝ่าย แสดงว่าจบไม่สวย จั่นหลิงจวินพูดกับเธอเรื่องนี้ก็เพราะต้องการเตือนเธอไม่ให้หลุดปากต่อหน้ามู่เจียงเทียนมากกว่า

เมื่อกลับถึงบ้านเซียวเซียวก็เขียนความต้องการของหลันโม่หรูลงบนกระดาษ

‘สะดุดตา งดงาม และมีประเด็นให้พูดถึง’

โดยปกติถ้าต้องการมีประเด็นให้พูดถึงก็ต้องมีรากเหง้าของวัฒนธรรมหรือไม่ก็ต้องแปลกประหลาด

ความแปลกประหลาดสามารถดึงดูดสายตาของคนทั้งโลกได้ชั่วขณะแต่ก็จะกลายเป็นเรื่องตลก ซึ่งไม่ใช่ความต้องการของหลันโม่หรูเป็นแน่ และยิ่งไม่เหมาะกับการแข่งขันนี้ด้วย

ต้องมีประเด็นให้พูดถึง ทั้งยังต้องสวยและมีระดับ จะต้องทุ่มเทในด้านอื่นๆ เพิ่มขึ้น…

ขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้นโทรศัพท์มือถือก็สั่นขึ้นมา เป็นข้อความจากเด็กหนุ่มที่ไม่ได้ข่าวคราวมาสองเดือนแล้วอย่างซย่าเหยียนนั่นเอง

หั่วเหยียนเยี่ยน : พี่สาวหน้าบาน ผมมีของขวัญจะมอบให้พี่

เจ้าเด็กบ้านี่! ช่างไม่น่ารักเอาซะเลย

เซียวเซียวส่งสติ๊กเกอร์กลอกตามองบนตอบกลับไปแล้วถามว่าของขวัญอะไร

หั่วเหยียนเยี่ยน : ผมหาคนที่จ้างหน้าม้าคนนั้นได้แล้ว

เอ๋?!

เซียวเซียวลุกขึ้นนั่งยืดตัวตรงทันที แม้ว่าเรื่องนี้จะจัดการไปเรียบร้อยแล้ว แต่คนที่แอบอยู่ในมุมมืดแล้วแทงเธอข้างหลังก็ยังอยู่ อย่างไรก็ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ

เสี่ยวเสี่ยวปู้ : ใคร บอกมาเร็วๆ!

หั่วเหยียนเยี่ยน : นี่เป็นความลับสำคัญที่ผมแฮกเข้าไปในระบบของบริษัทหน้าม้า จะให้พี่ฟรีๆ ไม่ได้หรอกนะ