ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 13 – บทที่ 14

พวกผู้หญิงมักจะนินทาว่าร้ายกันเป็นเรื่องปกติ ตอนแรกเซียวเซียวก็ฟังเข้าหูบ้าง รู้สึกว่าเป็นเรื่องเล็กๆ จึงไม่ได้สนใจอะไร

“ฉันผิดไปแล้ว” เซียวเซียวรีบยอมรับผิดกับเพื่อนรัก “แต่ฉันไปทำอะไรให้โจวเชี่ยนโกรธตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง อาจเพราะแม่นั่นชอบหานตงอวี่ก็เลยอิจฉาแกล่ะมั้ง” เหลียงจิ้งเหยาพูดจบก็หัวเราะเสียงดังราวกับตัวเองพูดเรื่องที่น่าตลกมาก

“ฮ่าๆๆๆ จะเป็นไปได้ยังไง” เซียวเซียวอดหัวเราะตามไม่ได้

หานตงอวี่เป็นผู้ชายผอมตัวไม่ใหญ่ แต่โจวเชี่ยนเป็นผู้หญิงสูงใหญ่ ถ้าทั้งสองคนยืนด้วยกันก็เหมือนกับการแสดงละครชวนหัว^* ยังไม่เริ่มพูดก็เรียกเสียงหัวเราะได้แล้ว

“อ้อ พูดแล้วก็นึกขึ้นได้ ผู้ชายที่ยืนอยู่ใต้ตึกตะโกนเรียกชื่อโจวเชี่ยนไปไหนแล้วล่ะ” เซียวเซียวทำท่าอยากจะนินทาขึ้นมา ตอนปีสองมีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ตึกกลางดึกตะโกนเสียงดังว่า ‘โจวเชี่ยน ผมชอบคุณ’ จากนั้นเรื่องก็เลือนหายไป มีคนลือกันว่าโจวเชี่ยนคบกับผู้ชายคนนั้น แต่โจวเชี่ยนก็ไม่เคยยอมรับ

“ฉันก็ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เดี๋ยวฉันจะลองกลับไปถามดู” เหลียงจิ้งเหยายกมือลูบที่ปลายคางของตนเอง “แกลองคิดดูก่อนสิว่าเคยทำอะไรให้แม่นั่นโกรธไหม”

“ฉันไม่รู้จริงๆ” เซียวเซียวสับสนไปหมด ทุกคนต่างก็เป็นเพื่อนกัน ถ้าจะมีเรื่องกันก็เป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อย่างยืมสบู่แล้วไม่ได้คืน แต่ถึงขนาดต้องเกลียดกันเลยเหรอ

พริบตาเดียวก็ถึงการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ ดีไซเนอร์ที่เข้ารอบทั้งสิบคนเข้าไปพักอาศัยอยู่ในรีสอร์ต การถ่ายทำกินระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์ โดยในช่วงเวลานี้จะต้องตัดชุดราตรีออกมาให้สำเร็จ

รีสอร์ตแห่งนี้อยู่ชานเมืองค่อนข้างไกล ทางรายการกลับไม่อำนวยความสะดวกด้านการเดินทางให้

เหลียงจิ้งเหยาไปทำงานต่างเมือง จึงได้แต่ไหว้วานให้ลูกพี่ลูกน้องของตัวเองดูแลเซียวเซียว

เซียวเซียวยกกระเป๋าเดินทางลงมาชั้นล่าง ก็มองเห็นจั่นหลิงจวินเอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ายืนข้างๆ รถที่จอดอยู่ข้างประตู เขาไม่ได้ก้มหน้าเล่นโทรศัพท์หรือยืนพิงประตูรถเท่ๆ เพียงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ สายตามองไปที่เด็กๆ ซึ่งกำลังเล่นกันอยู่บนสนามหญ้านิ่งๆ พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็หันกลับมามองอย่างช้าๆ สายตาพลันประสานกับเซียวเซียวพอดี

ช่างเหมือนกับฉากที่ชายหนุ่มมารับแฟนสาว…