ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 5 – บทที่ 6

เมื่อเห็นว่าตำรวจมา หญิงชราก็ยิ่งร้อนรน “ฉันขอโทษได้ไหม ขอโทษนะแม่หนู ฉันจะรีบไปรับหลาน เห็นพวกเธอสองคนยืนคุยกัน เลยคิดว่าพวกเธอยังไม่ไป ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะ”

ตอนนี้เซียวเซียวตั้งสติได้แล้ว ตัวเธอเองก็ไม่ได้เป็นอะไรจึงคิดจะให้แล้วกันไป

แต่จั่นหลิงจวินที่อยู่ข้างๆ กลับไม่เห็นด้วย

“นี่มันเจตนาฆ่าคนตาย ขัดขวางความสงบเรียบร้อยของสาธารณะ ไม่ใช่ว่าเธอพูดว่าไม่เป็นไรก็จบกันได้”

เดิมทีตำรวจตั้งใจว่าจะอบรมสั่งสอนหญิงชรานิดหน่อยแล้วก็จบกันไป ทว่าเมื่อได้ยินจั่นหลิงจวินพูดถึงความสงบเรียบร้อยของสาธารณะแล้วมองผู้โดยสารที่บันทึกวิดีโออยู่ด้านข้าง สีหน้าท่าทางจึงพลันเคร่งขรึมขึ้นมาทันที

“ไปกับพวกเราหน่อย” ตำรวจก้าวไปจับหญิงชราไว้ ก่อนจะหันกลับไปแจ้งกับเจ้าหน้าที่ประจำสถานีรถไฟฟ้าใต้ดิน “รบกวนช่วยเอาบันทึกในกล้องวงจรปิดออกมาด้วย พวกเราต้องบันทึกหลักฐาน”

ดังนั้นเดิมทีเซียวเซียวคิดจะกลับบ้านเข้านอนเร็วๆ แต่ตอนนี้เธอกลับต้องไปสถานีตำรวจแทน

เนื่องจากเซียวเซียวไม่ได้ตกจากชานชาลาและยังไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงอะไรเกิดขึ้น ทำให้ไม่สามารถเอาผิดหญิงชราได้ อย่างไรก็ตามผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์มีจำนวนมาก พรุ่งนี้อาจเกิดเป็นข่าวใหญ่ หลังจากทบทวนดูแล้วทางตำรวจจึงได้กักตัวหญิงชราเอาไว้ก่อนโทษฐานที่ทำลายความสงบเรียบร้อยของสาธารณะ

เมื่อออกจากสถานีตำรวจท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ยามค่ำคืน ณ ตลาดกลางคืนบนถนนสายหนึ่งของปักกิ่งประดับด้วยโคมแดง เมื่อมองจากระยะไกลจะเห็นสีแดงสว่างราวกับทั่วทั้งท้องฟ้าแขวนกุ้งมังกรตัวเล็กๆ ไว้เต็มไปหมด

“วันนี้โชคดีที่มีคุณอยู่ด้วย คุณช่วยฉันไว้อีกครั้งแล้ว” เมื่อเซียวเซียวคิดถึงเรื่องเมื่อครู่ก็เกิดความกลัวขึ้นมา จึงหันไปกล่าวขอบคุณจั่นหลิงจวินด้วยความจริงใจ เมื่อคราวที่แล้วถึงไม่มีจั่นหลิงจวินช่วยเหลือก็ไม่เป็นไรเพราะเรื่องไม่ได้ร้ายแรงถึงแก่ชีวิต แต่วันนี้ไม่เหมือนกัน หากไม่ใช่เพราะว่าจั่นหลิงจวินปฏิกิริยาว่องไวแล้ว เธอคงถูกรถไฟฟ้าชนเละจนกลายเป็นเศษเนื้อ “ฉันขอเลี้ยงมื้อค่ำคุณนะ”

จั่นหลิงจวินก้มหน้ามองเธอ เพราะช่วงนี้มีการควบคุมตารางการใช้ชีวิตประจำวันและอาหารการกิน ตอนนี้ใบหน้าของเธอจึงไม่บวมอย่างเดิมอีกแล้ว เมื่อแก้มป่องๆ ของเธอถูกโคมไฟแดงๆ ส่องมาก็เหมือนกับวุ้นของปลาทองที่อยู่ในสระบัว ดูแล้วรู้สึกว่าน่ารักขึ้นมา “กินมื้อค่ำไม่ดีนะ”

“โอ๊ย แค่ครั้งเดียวเองนะ ฉันเพิ่งรอดตายมาได้ ยังไงก็ขอฉลองสักหน่อย” เซียวเซียวพูดไม่หยุดพร้อมกับดึงแขนจั่นหลิงจวินไปยังร้านอาหารที่เธอมาบ่อยๆ