ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 5 – บทที่ 6

วันนี้เซียวเซียวมาทำงานแต่เช้า ตอนบ่ายก็สามารถเลิกงานได้เร็วกว่าปกติ มีเวลาไปอยู่ที่ซังอวี๋ได้หลายชั่วโมง แค่คิดก็ตื่นเต้นเล็กๆ แล้ว

ที่ซังอวี๋สมบูรณ์แบบจริงๆ ทั้งฟิตเนส ความบันเทิง การพักผ่อน มีครบทุกอย่าง การดูแลสุขภาพครบวงจรทำให้เธอรู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก

เธอหยิบเอาเครื่องคิดเลขมาคำนวณ ชุดใหม่ทั้งหมดห้าสิบสามชุด มีชุดที่เธอออกแบบอยู่เก้าชุด นอกจากเฮดดีไซเนอร์ที่ลาออกไป เงินโบนัสครึ่งปีของเธอน่าจะมากที่สุด จะเติมเงินเป็นบัตรรายสามเดือนก็แสนจะเหลือเฟือ

ใกล้เวลาพักกลางวันพนักงานก็พากันเดินออกมา แผนกเสื้อผ้าสำเร็จรูปได้รับแจ้งจากเลขาฯ ว่ามีประชุมเรื่องออกแบบตอนบ่ายโมงตรง

งานแถลงข่าวเสื้อผ้าคอลเล็กชั่นฤดูใบไม้ร่วงและฤดูหนาวใกล้จะมาถึงแล้ว อเดอลีนและซีเนียร์ดีไซเนอร์ทำงานล่วงเวลาเพื่อปรับปรุงเสื้อผ้าสำเร็จรูปพวกนี้ออกมา แต่ก็ยังไม่เป็นที่พึงพอใจ แม้จะดูเหมือนไม่มีปัญหาอะไร ทว่าก็ยังขาดความรู้สึก และที่สำคัญคือไม่มีจุดเด่น

การเปิดประชุมเฉพาะแผนกเสื้อผ้าสำเร็จรูปครั้งนี้เพราะหวังว่าจะแก้ไขรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ได้

“ฉันเคารพงานออกแบบของพวกคุณ ดังนั้นจึงหวังว่าพวกคุณจะแสดงความคิดเห็นออกมา” อเดอลีนดึงเอารูปชุดฤดูใบไม้ร่วงสามสิบหกชุดกับชุดฤดูหนาวอีกยี่สิบแปดชุดขึ้นโปรเจ็กเตอร์ให้ฉายทีละรูปอย่างต่อเนื่อง ใช้สายตาเข้มงวดกวาดมองดีไซเนอร์แผนกเสื้อผ้าสำเร็จรูปทีละคน

พวกจ้าวเหอผิงพากันก้มหน้าไม่กล้าพูดอะไร ฉินย่าหนานเอียงศีรษะแลบลิ้นใส่เซียวเซียวลับหลังอเดอลีน ห้องประชุมเข้าสู่ความเงียบ

เซียวเซียวเงยหน้าขึ้นมองเสื้อผ้าพวกนั้นแล้วดูบันทึกการประชุมที่ตนเองบันทึกสิ่งที่เรียนรู้มา เมื่อต้นปีที่เธอออกแบบเธอก็มีความคิดอะไรบางอย่างแล้ว แต่ตอนนั้นไม่กล้าจะพูดออกมา ทุกคนในแผนกคิดว่าเธอเป็นเพียงไม้ประดับสวยๆ พูดออกไปก็ไม่มีใครฟัง

“นี่คือคำตอบของพวกคุณเหรอ ไม่มีอะไรจะพูด เพราะคิดว่าชุดที่ตัวเองออกแบบสมบูรณ์แบบแล้วงั้นสิ” เสียงเย็นเยือกของอเดอลีนดังขึ้น

“ถ้าไม่มีใครพูด พวกเราก็ถามทีละคนเลยละกัน” หลินซือหย่วนอาร์ตแอดไวเซอร์นั่งพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางงดงาม ยื่นนิ้วออกมาชี้ลอยๆ

บรรยากาศกดดันมาก ผู้ช่วยสองคนเกือบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว

“อเดอลีน ฉันมีข้อคิดเห็นค่ะ” ในที่สุดเซียวเซียวก็ยกมือขึ้น ทุกคนพากันเงยหน้าขึ้นมองตรงไปที่เซียวเซียวราวกับว่าเธอเป็นผลกีวี่ที่ซ่อนตัวอยู่ในไข่นกกระทา เป็นคนที่กำลังหักหลังพรรคพวก

“ว่ามา” อเดอลีนกอดอก สีหน้าเย็นชาเข้มงวดเหมือนอย่างเคย

“จริงๆ แล้วแบบชุดพวกนี้ไม่ได้มีปัญหาใหญ่ เพียงแต่ขาดความเป็นหนึ่งเดียว” เซียวเซียวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าอมเทาของครีเอทีฟไดเร็กเตอร์กวาดมองมาที่เธอ สายตาเด็ดขาดที่มองมาทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีแรงกดดันมหาศาลกำลังกดดันเธออยู่ เป็นความรู้สึกตื่นเต้นเหมือนเวลาตอบคำถามอาจารย์ในชั้นเรียน

อเดอลีนเลิกคิ้วที่เรียวยาวพลางพยักหน้าให้เซียวเซียวพูดต่อไป “แล้ว?”

“ฉันเสนอว่าควรออกแบบอะไรเล็กๆ สักอย่างใส่ไปในเสื้อผ้าทุกชุดให้เหมือนกัน”