ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 7 – บทที่ 8

หนึ่งอาทิตย์ต่อมา ผู้อำนวยการหลัวอวี้ลงมาประกาศผลด้วยตัวเอง

ฉินย่าหนานที่นั่งอยู่ข้างๆ เซียวเซียวจับมือเธอแน่นด้วยความตื่นเต้น “ถ้าฉันได้รับการคัดเลือก วันนี้จะเลี้ยงบุฟเฟ่ต์ซีฟู้ดแกนะ”

เซียวเซียวรู้สึกว่าฉินย่าหนานเชื่อมั่นขนาดนี้ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก ใจอยากจะปรามแต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรจึงได้แต่เงียบ

“จากการพิจารณาในทุกๆ ด้านแล้ว ทางบริษัทได้เลือกหัวหน้าแผนกเสื้อผ้าสำเร็จรูปคนใหม่ออกมาเป็นที่เรียบร้อย ซึ่งก็คือ…” หลัวอวี้ที่ถือหนังสือแต่งตั้งพูดถึงตรงนี้ก็ตั้งใจหยุดแล้วมองดูอาการของทุกคนในห้อง ก่อนจะกล่าวต่อ “จ้าวเหอผิง”

“หา?” ฉินย่าหนานร้องออกมาคำหนึ่งแล้วรีบหยุดทันที อาการเหมือนกับเป็ดที่เตรียมกระพือปีกอย่างดีใจที่กำลังจะได้ออกจากเล้า แต่ยังไม่ทันที่จะได้โห่ร้องด้วยความยินดีก็ถูกโยนลงไปในน้ำร้อนเพื่อถอนขน หน้าตาก็พลันบิดเบี้ยวอย่างไม่น่าดูขึ้นมา

คนอื่นๆ รีบปรบมือแสดงความยินดี

จ้าวเหอผิงยังคงงุนงงอยู่ เขาลุกขึ้นไปรับหนังสือแต่งตั้งพลางพูด “จริงๆ ผมก็ไม่ได้อยากจะเป็นนะ แต่ในเมื่อผู้อำนวยการพูดแบบนี้แล้ว ผมจะรับทำไปก่อนก็แล้วกัน”

คนอื่นๆ ต่างพากันโห่เขาเป็นเชิงล้อเล่น ก่อนจะเดินเข้ามากอดไม่ก็ตบไหล่แสดงความยินดี

แม้จ้าวเหอผิงจะดู…เละเทะและปากเสีย แต่ก็พูดได้เต็มปากว่าเขาเป็นมิตรกับทุกคน ดังนั้นสำหรับทุกคนแล้ว การที่เขามาเป็นหัวหน้าแม้จะไม่ใช่ตัวเลือกที่ดีที่สุดแต่ก็ไม่ได้เลวร้าย อย่างน้อยวันข้างหน้าก็ไม่ลำบากนัก

เมื่อถึงตอนนี้หลายคนจึงคิดขึ้นได้ว่าจริงๆ แล้วคนไม่เอาถ่านอย่างจ้าวเหอผิงก็เป็นดีไซเนอร์ระดับดีสอง ระดับสูงกว่าพวกเขาทั้งหมด

ฉินย่าหนานกลบเกลื่อนสีหน้าไม่พอใจอย่างรวดเร็ว เธอเดินเข้าไปชกจ้าวเหอผิงเบาๆ ที่ต้นแขน เรียกร้องให้เขาเลี้ยงข้าวแล้วทำท่าราวกับดีใจที่เพื่อนร่วมงานอย่างจ้าวเหอผิงได้รับการคัดเลือก

เซียวเซียวก้มหน้ามองดูมือที่ถูกบีบจนแดงแล้วอดคิดทบทวนอะไรบางอย่างไม่ได้

(ติดตามตอนต่อไปวันที่ 7 พ.ย. 62)