ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 9 – บทที่ 10

ชายหนุ่มหลับตาทั้งสองข้าง แสงจากกระจกสีส่องลงบนใบหน้าสงบนิ่งของเขาเป็นรูปเงาของพัดสองเล่ม เขาช่างเหมือนดอกแดฟโฟดิลที่อยู่กลางทะเลสาบ…งดงาม บริสุทธิ์

“มู่เจียงเทียน?!”

“คุณรู้จักผมด้วยเหรอ” นักเปียโนหันมาทางเซียวเซียวแต่ยังคงไม่ลืมตาขึ้นพลางเอ่ยถามเรียบๆ แม้ในใจจะรู้สึกประหลาดใจที่มีคนรู้จักเขา

“ทำไมถึงจะไม่รู้จักล่ะ!” เซียวเซียวยกมือปิดปากเหมือนพยายามจะระงับเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นที่จะออกมา

มู่เจียงเทียนเป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียงตั้งแต่วัยเยาว์ เขาเคยเป็นความภาคภูมิใจของคนจีน สามารถยืนเคียงคู่กับนักดนตรีในประวัติศาสตร์ได้ มีคนเคยพูดไว้ว่าเขาคือเส้นแบ่งระหว่างประวัติศาสตร์หน้าใหม่และเปียโนยุคเก่า บอกว่าเขาคืออาร์เธอร์ รูบินสไตน์ ในยุคปัจจุบัน เขามีจุดเด่นที่คล้ายคลึงกับรูบินสไตน์ และยังมีความโรแมนติกเหมือนกับวลาดิเมียร์ โฮโรวิตซ์ สามารถบรรเลงบทเพลงธรรมดาให้สะเทือนฟ้าดินได้ ผู้คนต่างพากันขนานนามมือคู่นั้นว่า ‘หัตถ์เทพเจ้า’

แล้วเมื่อสิบปีก่อนก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันพรากดวงตาทั้งคู่ของเขาไป หัตถ์เทพเจ้าค่อยๆ เลือนหายไปจากสายตาของผู้คน ทุกคนต่างเข้าใจว่ามู่เจียงเทียนยอมรับที่ตัวเองตาบอดไม่ได้จึงออกจากวงการเปียโน แล้วก็มีคนมากมายออกมาด่าทอเขา กล่าวหาว่าเขาเป็นคนอ่อนแอ เพียงแค่มองไม่เห็นไม่ได้มีผลต่อการเล่นเปียโน

เซียวเซียวค่อยๆ นั่งยองๆ ลง มองมือขวาของนักเปียโนที่ยังวางอยู่บนคีย์บอร์ด น้ำตาค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา

หลังมือที่ขาวเนียนละเอียดดังหยกมีรอยแผลเป็นอัปลักษณ์อยู่ นิ้วนางที่เดิมทีควรจะเรียวยาวกลับคดงอผิดปกติ เขาไม่ได้เพียงแค่ตาบอด แต่มือของเขายังบาดเจ็บด้วย ‘หัตถ์เทพเจ้า’ ที่โด่งดังไปทั่วโลกถูกทำลายไปนานแล้ว

ไอดอลตอนวัยรุ่นอยู่ตรงหน้า แต่กาลเวลาทำให้เขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

จั่นหลิงจวินดึงเซียวเซียวให้ลุกขึ้นมา ส่ายหน้าไม่ให้เธอพูดอะไรแล้วเดินไปยกมือของมู่เจียงเทียนขึ้น จากนั้นก็ค่อยๆ ปิดฝาเปียโนลง

“พี่เจียงเทียน วันนี้ฝึกแค่นี้แล้วกัน เดี๋ยวให้หลี่เหมิงนวดฟื้นฟูให้นะ”

“อืม” มู่เจียงเทียนตอบรับเสียงเบา จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน หยิบไม้เท้าคนตาบอดพับได้ซึ่งวางไว้ตรงที่วางโน้ต ท่าทางเหมือนสุภาพบุรุษในยุคกลาง ค่อยๆ ใช้ไม้เท้าคลำทางเดินออกจากห้องเปียโนไป

เซียวเซียวมองตามหลังเขาไปด้วยความโศกเศร้าเสียใจ

“คุณมาหาผมมีเรื่องอะไรรึเปล่า” จั่นหลิงจวินเอ่ยถามหลังจากนิ่งอยู่พักใหญ่ เขามองดูเซียวเซียวที่ยังร้องไห้ ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทส่งให้เธอ