ทดลองอ่าน Perfect Guy ผู้ชายคนนี้ฉันดีไซน์เอง บทที่ 9 – บทที่ 10

ไม่ถึงสองอาทิตย์จั่นหลิงจวินก็แจ้งเซียวเซียวให้มาดูชุดที่ตัดเสร็จแล้ว เซียวเซียวจึงเชิญช่างภาพมืออาชีพมาถ่ายรูปให้กับทุกคน

ยูนิฟอร์มมาในธีมสีขาวดำ ผสมผสานระหว่างความเป็นจีนและตะวันตก สวมใส่แล้วก็ดึงดูดสายตาของลูกค้าในสโมสร

“คุณหมอหลี่ คุณสวมชุดนี้แล้วหล่อจริงๆ” สุภาพสตรีที่มาฟื้นฟูร่างกายหลังคลอดชื่นชมหลี่เหมิงไม่หยุด

หน้าดำๆ ของหลี่เหมิงแดงระเรื่อขึ้นมา เขายกมือขึ้นลูบศีรษะ “จริงเหรอครับ”

ช่างภาพร้องเตือนให้หลี่เหมิงโพสท่าให้ดีๆ เสียงชัตเตอร์ดังแชะๆๆๆ เซียวเซียวมองหลี่เหมิงที่ดีใจจนวางหน้าไม่ถูก ก่อนจะนึกถึงข้อมูลที่ตรวจเช็กจากกรมธุรกิจพาณิชย์ขึ้นมา หลี่เหมิงถือหุ้นอยู่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ ดูก็รู้ว่าเป็นส่วนที่ตัดออกมาจากจั่นหลิงจวิน ในฐานะที่เป็นหุ้นส่วนเล็กๆ แต่กลับเป็นผู้มีอำนาจตามกฎหมายซึ่งมีภาระใหญ่หลวง อย่างไรก็รู้สึกแปลกๆ อยู่ดี

ในใจอยากจะถามจั่นหลิงจวิน แต่เมื่อเขาเดินออกมาจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอก็ลืมทุกอย่างจนหมดสิ้น…

เสื้อเชิ้ตสีดำไม่ว่าจะตอนไหนก็ช่วยขับผิวของจั่นหลิงจวิน เสื้อผ้าที่ตัดเย็บเข้ารูปพอเหมาะพอดีกับไหล่ของเขาและส่งให้ดูงามสง่า เขาทั้งดูอ่อนเยาว์และผอมเพรียว ลายเส้นสีเงินที่เชื่อมต่อกันบริเวณคอเสื้อและแขนเสื้อ ประกอบกับกระดุมที่ดูโบราณนั่นอีก ช่างให้ความรู้สึกเหมือนกับย้อนเวลาไปชั่วขณะ

งดงามประหนึ่งหยก โดดเด่นไร้คนเทียบ…

เหมือนหยกงามก็เขา โดดเด่นไร้คนเทียบก็เขา…

“ตรงนี้ยังไม่ได้ตัดออก” จั่นหลิงจวินยื่นแขนซ้ายออกไปตรงหน้าเซียวเซียวที่ยืนนิ่งอยู่ข้างหน้า

“ฉันดูหน่อย” เซียวเซียวเดินไปจับที่แขนเสื้อ งานนี้เป็นงานเร่งจึงทำให้ยังไม่ได้เก็บรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เหมือนกับรังดุมนี้ที่ยังต้องเปิดรังดุมออก เธอจึงยืมกรรไกรเล็กๆ จากเถียนเถียนแล้วค่อยเปิดรังดุมออกอย่างระมัดระวัง ก่อนจะช่วยจั่นหลิงจวินติดกระดุมที่แขนเสื้อให้เรียบร้อย

ความร้อนของร่างกายที่ส่งผ่านเสื้อเชิ้ตออกมาทำให้เซียวเซียวหน้าแดงระเรื่อขึ้น

จั่นหลิงจวินก้มหน้าลงมองแก้มที่ย้อยออกมาของเซียวเซียว รู้สึกว่ามีแรงดึงดูดใจบางอย่างจนอยู่ๆ ก็อยากจะยื่นมือออกไปดึงแก้มนั่น

เมื่อคิดแล้วเขาก็ลงมือทำทันที นิ้วมือเรียวยาวยื่นไปที่เนื้อนิ่มๆ นั่นแล้วค่อยๆ ดึงให้ยื่นออกมา

เซียวเซียวกลั้นหายใจและจิกนิ้วเท้าอย่างตื่นเต้น “คุณทำอะไรน่ะ”

“ดูปริมาณไขมันบนหน้าคุณน่ะสิ วันนี้บวมขึ้นมาหน่อยนึงนี่นา” จั่นหลิงจวินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แล้วดึงแก้มเธออยู่อีกครู่หนึ่งถึงจะยอมปล่อยมือ

“นี่คุณมองออกเลยเหรอ” คงเพราะเมื่อคืนเธอทำงานจนดึก วันนี้หน้าก็เลยบวมกว่าปกตินิดหน่อย

จั่นหลิงจวินกลับไปเอามือล้วงกระเป๋าเช่นเดิม “ก่อนหน้านี้เห็นคุณถามถึงมู่เจียงเทียนไม่ใช่เหรอ”

“อ้อ เกือบลืมไปแล้ว ฉันมีของอยากจะมอบให้เขาน่ะ” เมื่อคืนเซียวเซียวเข้านอนดึกเพื่อจะทำของขวัญให้กับมู่เจียงเทียนผู้เป็นไอดอลของเธอ เมื่อจั่นหลิงจวินพูดถึง เธอก็หยิบถุงกระดาษที่วางไว้ข้างๆ แล้วขึ้นลิฟต์ไปชั้นสามทันที