ชายหนุ่มเงยหน้ามองเธออย่างประหลาดใจ ดูเหมือนว่าเขากำลังใช้สายตาถามว่าทำไม
เจียงเหม่ยซีนั่งลงตรงหน้าเขาพลางย้อนนึกไปถึงความรู้สึกแปลกปลอมเมื่อครู่ด้วยจิตใจว้าวุ่น เธอยกมือกุมหน้าอกโดยอัตโนมัติ “ฉัน…เหมือนว่า…จะเป็นโรคหัวใจ”
“โรคหัวใจ?”
“ใช่ มือเท้าชา หัวใจเต้นเร็วเกินไป รู้สึกขาดอากาศหายใจ…”
ชายหนุ่มนิ่งอึ้งไปจากนั้นจึงหัวเราะออกมา รอยยิ้มนั้นดูไร้พิษภัย ริมฝีปากของเขาเฉียดใบหูเธอเบาๆ ก่อนเอ่ยเสียงค่อย “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ใช่โรคหัวใจหรอก นั่นเรียกว่า ‘ชอบ’ ต่างหาก”
เมื่อคืนเธอไม่ได้ดึงม่านหน้าต่างปิด แสงอรุณในฤดูร้อนจึงสาดส่องและทะลุเข้ามาทางหน้าต่างกระจก ไม่นับว่าแสบตา แต่ก็พอที่จะปลุกให้เจียงเหม่ยซีตื่นขึ้นมา
เธอหรี่ตาพินิจมองท้องฟ้านอกหน้าต่างแวบหนึ่ง ท้องฟ้าสีครามกว้างใหญ่ นับว่าเป็นวันที่อากาศดีวันหนึ่งเลยทีเดียว
เจียงเหม่ยซีหลับตาลงอีกครั้งแล้วพลิกตัวตามความเคยชิน ทว่ามันต่างไปจากวันก่อนๆ ใต้ฝ่ามือไม่ใช่ผ้าปูเตียงและผ้าห่มอันเย็นเฉียบ แต่กลับแข็ง อุ่น ลื่น เหมือนกับผิวหนังของ…คน?
การรับรู้นี้ทำให้เจียงเหม่ยซีสร่างขึ้นมาในพริบตา เธอรีบลืมตาทันที สิ่งที่สะท้อนเข้าสู่ม่านตาก็คือแผ่นหลังเปลือยเปล่าของผู้ชายคนหนึ่ง และมือเธอก็กำลังวางอยู่บนหลังของเขา
เธอชักมือกลับทันทีราวกับถูกลวกพร้อมดีดตัวลุกขึ้นนั่งทันใด
คนคนนี้เป็นใครกัน
ภาพเหตุการณ์บางอย่างหลังกลับถึงห้องเมื่อคืนค่อยๆ ผุดขึ้นมา เธอพยายามนึกลำดับเหตุการณ์ให้ชัดแล้ว ทว่าความทรงจำกลับคล้ายสายสร้อยไข่มุกที่ขาดกระจัดกระจายจนไม่อาจรวบรวมไข่มุกเก็บกลับมาได้ และไม่จำเป็นต้องมองตัวเองที่อยู่ใต้ผ้าห่ม ความรู้สึกของร่างกายก็บอกเธอแล้วว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น
เจียงเหม่ยซีมีนิสัยเล็กๆ น้อยๆ อย่างหนึ่งคือเมื่อเธอรู้สึกตื่นเต้นหรืออายก็มักจะหาของมากำเอาไว้ และตอนนี้เธอก็คว้าผ้าปูเตียงที่อยู่ใต้ฝ่ามือโดยไม่รู้ตัว แต่ไม่นานก็รู้สึกว่าสัมผัสนี้แปลกไปจากปกติ พอก้มดูก็พบว่าไม่เพียงแต่ผ้าปูเตียงเท่านั้นที่แปลก แต่ทุกอย่างภายในห้องนี้ล้วนแปลกไปทั้งหมด!
แม้ห้องนอนห้องนี้จะตกแต่งคล้ายคลึงกับห้องนอนของเธอ แต่ผ้าปูเตียงผืนนี้ ผ้าม่านผืนนี้ อีกทั้งสไตล์ของเฟอร์นิเจอร์ ล้วนไม่ใช่สิ่งที่เธอคุ้นเคย…
เธอรีบลุกขึ้นมองไปที่นอกหน้าต่าง เป็นอย่างที่คิด วิวของคอนโดฯ ที่อยู่นอกหน้าต่างเองก็ต่างจากที่เธอเห็นทุกเช้านิดหน่อย
ตึกหลายตึกในเขตคอนโดฯ นี้หากมองจากภายนอกก็จะเห็นว่าขนาดใหญ่เล็กต่างกัน แต่ลักษณะภายในคอนโดฯ ล้วนเป็นแบบนี้เหมือนกันทั้งหมด หรือว่าเมื่อคืนเธอจะเข้าห้องผิด?
หลังความคิดนี้ผุดขึ้นมา ภาพเหตุการณ์บางอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็เชื่อมเข้ากับข้อสงสัยที่ว่า ดูเหมือนทุกสิ่งล้วนมีมูลทั้งสิ้น
เจียงเหม่ยซีลอบร้องกับตัวเองว่าแย่แล้ว เธอไม่รู้ว่าจะจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างไรดีไปชั่วขณะ ทว่าพอหันไปเห็นผู้ชายที่อยู่บนเตียงยังคงหลับอย่างเงียบเชียบถึงได้ค่อยๆ ใจเย็นลง
