นางรีบพยักหน้าหงึกหงัก “ถูกต้องๆ” พบผู้ที่รู้จักแยกแยะจริงเสียด้วย “วางใจเถอะ! เจ้าเป็นเพียงเครื่องเคียง จานหลักของนางในวันนี้อยู่ชั้นบน”
เจียงเซ่าเหิงเงยหน้ามองชั้นสองตามนิ้วที่นางแอบชี้ขึ้นไป เห็นเพียงอิงเสวี่ยหรงผู้นั้นเดินเข้าไปภายในห้องพิเศษ หลังนางเข้าสู่ห้องพิเศษแล้วม่านก็ถูกปลดลงมาปิดบังสายตาของคนภายนอก เห็นเพียงเงาร่างของผู้ที่อยู่ด้านในวับแวม
แม้เจียงเซ่าเหิงจะดูหมิ่นที่มีสตรีคิดครอบครองเขา แต่พอได้ยินว่าตนเป็นเพียงเครื่องเคียงของผู้อื่นก็กลับรู้สึกไม่พอใจราวกับโดนดูถูก
“ชั้นบนใครนั่งอยู่”
“ประมุขของปราสาทเขาชิงอวี้ ต้วนฉางยวน”
เจียงเซ่าเหิงตระหนักโดยพลัน ย่นหัวคิ้วเล็กน้อย “ที่แท้เป็นเขา”
อวี๋เสี่ยวเถากระซิบบอกเขาต่อไปว่า “แม่นางแซ่อิงอยากให้ต้วนฉางยวนอยู่ใต้อาณัตินาง มาในครั้งนี้ต้องมีแผนล่อลวงบุรุษเป็นแน่”
เจียงเซ่าเหิงฟังนางพูดไปพลางรู้สึกถึงความร้อนที่เป่าอยู่ข้างหูไปพลาง บังเกิดอาการชาวูบวาบทว่าน่าเพลิดเพลิน เขาไม่ได้ละเลยน้ำเสียงไพเราะเสนาะโสตของนาง สตรีที่มีน้ำเสียงไพเราะดังเสียงสวรรค์จะหน้าตาธรรมดาสามัญได้อย่างไร เขายิ่งสงสัยในใจ เบื้องหลังใบหน้าอัปลักษณ์นี้ต้องซุกซ่อนดวงหน้างดงามอยู่เป็นแน่
ไม่อาจปฏิเสธว่าเขาตั้งเงื่อนไขเรื่องความงามของสตรีไว้สูงมาก แต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยชอบให้สตรีใดมาเกาะแกะ ทว่าสตรีตรงหน้าแม้ใกล้ชิดเขาถึงเพียงนี้กลับไม่ทำให้รู้สึกรำคาญ เพราะเขาสัมผัสได้ว่าสตรีผู้นี้ไร้ความมุ่งหวังผลประโยชน์และไม่หลงใหลความหล่อเหลาของเขาอย่างสิ้นเชิง
ถึงนางจะบอกให้เขาแสร้งทำเป็นเกาะติดไว้ แต่ก็ทำเพียงเพราะนึกสนุกเท่านั้น แม้ทุกท่วงท่าทุกอิริยาบถจะแสดงออกถึงความสนิทชิดใกล้ แต่นางไม่ได้หวั่นไหวเพราะเขาเลยแม้แต่น้อย นับว่าทำเพื่อปั่นหัวผู้อื่นโดยแท้
สีหน้าท่าทางและสายตามีชีวิตชีวา ยามพูดจาดูโดดเด่นแทบโลดแล่นออกมา ใบหน้ายามเป็นผู้รอชมเรื่องสนุกดูแล้วช่างไร้เดียงสานัก แต่กลับรอบรู้เรื่องราวทางโลกอย่างทะลุปรุโปร่ง เขาประหวัดถึงฝีมือการรักษาอันสูงส่งของนางในคราวเดียว ทำให้เขาสงสัยใคร่รู้ขึ้นมาส่วนหนึ่งว่านางเป็นใครกันแน่
ดูนางยิ้มอย่างซุกซนประหนึ่งว่ามีแผนเจ้าเล่ห์ เขาพลันเอ่ยถาม
“เจ้ายิ้มอะไรอยู่”
“ข้ากำลังรอดูอิงเสวี่ยหรงหน้าหงาย” พูดจบนางยังหัวร่อหึๆ สองสามหน
เจียงเซ่าเหิงถูกนางรั้งแขนไว้อยู่ตลอด ทั้งยังจงใจพูดกระซิบเสียงแผ่วอยู่ข้างหูเขา ทำเอารู้สึกจั๊กจี้เป็นอย่างมาก
“เจ้าต้องกระซิบข้างหูข้าเช่นนี้ให้ได้หรือ”
“แน่นอน สายตาอิจฉาริษยาตั้งมากมายยังจ้องพวกเราเขม็ง ข้าอยากให้พวกนางโมโหตาย”
“เจ้าไม่กลัวถูกคนแก้แค้น?”
“กลัวสิ แต่ว่าคุ้มค่า”
“…”
มุมปากของเจียงเซ่าเหิงกระตุก เขาเพิ่งเคยพบสตรีที่แสดงออกอย่างเปิดเผยว่ากำลังเล่นพิเรนทร์อย่างนางเป็นครั้งแรก แม้ออกจะจนใจอยู่บ้าง ทว่าก็นึกสนุกไปด้วย
