ทดลองอ่าน ขอชิมสักคำ… ได้ไหมคนดี ชุด ขอได้ไหม บทที่ 4

“เอ้า เอาไปใส่รถที”

ฟองจันทร์รับลังมาแบบงงๆ หนำซ้ำเพื่อนยังยัดกุญแจรีโมตใส่ตรงซอกระหว่างมือเธอกับขอบลังด้วย แต่ยังไม่ทันพูดอะไรอีกฝ่ายก็ส่งรอยยิ้มหวานจ๋อยมาให้

“ฉันไปเข้าห้องน้ำแป๊บ เดี๋ยวตามออกไป”

สาวร่างเล็กมองหน้าเพื่อน ทว่าเมื่อฐานิตพูดแบบนั้นเธอจะว่ากระไรได้นอกจากเดินอุ้มลังออกจากบ้าน ดีที่อีกฝ่ายยังใจดีช่วยเปิดประตูให้

“นั่นคุณจะเอาลังไปไหนเหรอ” ปาลทัก จำได้ว่าลังที่เธออุ้มอยู่เป็นลังเดียวกับที่เขาช่วยเธอขนเข้าบ้านเมื่อวาน

“เอาไปเก็บที่รถค่ะ เดี๋ยวจะเอาไปส่งไปรษณีย์”

“งั้นให้ผมช่วยดีกว่านะ” ชายหนุ่มเสนอตัวและลุกขึ้นไปรับลังจากเธอ

“ขอบคุณมากนะคะ” ฟองจันทร์พึมพำ “เอ้อ เมื่อกี้ฉันบอกบังหมัดแล้ว เขากำลังโทรหากลุ่มแม่บ้านที่รู้จักกันให้อยู่ แต่น่าจะไม่มีปัญหาอะไร”

คราวนี้ปาลหันมาส่งยิ้มให้โดยไม่พูดอะไร และหญิงสาวก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาช่างเป็นคนที่ยิ้มแล้วดูใจดี ส่งเสริมความใจดีจริงๆ ของเขาเข้าไปใหญ่…เธอเดินตามร่างสูงไป พอใกล้ถึงรถก็กดรีโมตปลดล็อกและเปิดท้ายรถให้เขาวางลัง

“ปกติขายดีแบบนี้ตลอดเลยเหรอ” ปาลชวนคุยหลังจากจัดลังให้เข้าที่เรียบร้อยแล้ว

“เพิ่งไม่นานนี้แหละค่ะ พี่นันท์เปิดเพจทำตลาดอยู่พักนึงเหมือนกัน…เท่าที่ฉันรู้ก่อนหน้านี้มีพวกกลุ่มแม่บ้านหรือร้านขนมที่เปิดขายออนไลน์อยู่ก่อนแล้ว พี่นันท์เป็นคนต่างถิ่นแต่งงานมาก็ไม่รู้จะทำอะไร พอดีมีประสบการณ์เรื่องขายของออนไลน์มาบ้างเลยรับขนมมาขาย”

“บุหงาปูดะนี่เป็นขนมที่มีเฉพาะที่สตูลใช่ไหมครับ ผมไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”

“น่าจะอย่างนั้นนะคะ แต่ฉันว่ามันคล้ายเกสรลำเจียก”

“ก็จริง” ปาลเห็นพ้อง “เมื่อคืนผมลองเสิร์ชดูในอินเตอร์เน็ต มันพอมีวิธีทำบอกเหมือนกัน แต่ไหนๆ ก็อยู่สตูลแล้วผมเลยอยากเรียนกับต้นตำรับโดยตรงมากกว่า”

ฟองจันทร์พยักหน้าเข้าใจ เธอมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างชั่งใจครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“คุณตั้งใจจะเอาบุหงาปูดะไปทำขายในร้านอาหารของคุณเหรอคะ”

“ไม่เชิงครับ คือผมคิดว่าอาจจะเอาไปดัดแปลงทำอาหารหรือขนมใหม่ๆ ได้น่ะ”

“อ๋อ” หญิงสาวทำท่ารับรู้ ขณะเดียวกันก็ประเมินคนตรงหน้าใหม่ เพราะดูท่าทางเขาจะไม่ใช่เชฟจำพวกที่ทำอาหารตามสูตรไปวันๆ แต่เป็นเชฟแบบที่เธอมักเห็นคิดค้นดัดแปลงเมนูใหม่ๆ ในรายการแข่งทำอาหาร ต้องใช้ความสามารถและความคิดสร้างสรรค์มากทีเดียว