ทดลองอ่าน ขอสักครั้ง… ให้คืนนี้ผมได้รักคุณ ชุด ขอได้ไหม… บทนำ – บทที่ 1

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

“เจ้! กินข้าว!”

ขณะกำลังเม้าท์กับวรรณสาอย่างออกรสออกชาติเสียงของการันต์ก็ดังทะลุประตูเข้ามาหลังจากที่เคาะประตูห้องดังติดๆ กันหลายครั้งเหมือนคิดว่าเธอยังนอนไม่ตื่น

“เออๆ เดี๋ยวตามลงไป” กีรณาใช้มือป้องโทรศัพท์ขณะตะโกนบอกน้องชาย จากนั้นก็กลับมาพูดกับปลายสายต่อ “แค่นี้ก่อนนะ ฉันจะคุยกับน้องชายก่อนแล้วจะโทรไปบอกอีกที”

“โอเคแก” วรรณสารับคำ

ทั้งสองบอกลากันก่อนที่กีรณาจะลงจากเตียง เธอพับผ้าห่มเอาไว้ เดินเข้าไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนจะออกจากห้องนอนลงไปชั้นล่างในชุดนอนแบบเสื้อเชิ้ตความยาวคลุมต้นขาด้วยความเคยชิน

บ้านของกีรณาเป็นบ้านสองชั้นขนาดกลาง ตั้งอยู่ในกรุงเทพฯ เขตปริมณฑล และพ่อกับแม่ของเธอซื้อไว้เมื่อเกือบสิบปีที่แล้วซึ่งที่ดินยังราคาไม่สูงมากเหมือนทุกวันนี้ทำให้บริเวณบ้านยังมีพื้นที่สำหรับจัดแต่งสวนหย่อมเล็กๆ นอกจากนี้ยังได้รับการดูแลรักษาอย่างดีทำให้ดูร่มรื่นน่าอยู่

“วันนี้ไปอารมณ์ดีอะไรถึงได้ตื่นมาทำอาหารเช้าให้คนอื่น”

กีรณาถามน้องชายเกเรที่ปกติในวันเสาร์แบบนี้มักจะนอนตื่นเกือบเที่ยงเพราะอีกฝ่ายทำงานพิเศษเป็นนักร้องในผับ แต่ละคืนกว่าจะหมดคิวร้องเพลงก็เกือบตีหนึ่ง กว่าจะกลับถึงบ้านก็เกือบตีสอง บางวันมีเรียนก็แทบจะลุกไปเรียนไม่ไหว นี่ยังดีที่การันต์ยังพยายามรักษาเกรดเฉลี่ยไว้ได้ในระดับที่น่าพอใจจนเธอเองยังแปลกใจว่าน้องชายทำได้ยังไงทั้งๆ ที่ความประพฤติน่าเป็นห่วงออกขนาดนี้

“สิบโมงนี่ก็ไม่เช้าแล้วนะเจ้”

การันต์กระแทกเสียงที่คำว่า ‘เจ้’ เหมือนจงใจประชด ทั้งสองไม่ได้มีเชื้อสายจีน แต่การันต์กับเพื่อนสนิทอย่างพศินจงใจเรียกกีรณาแบบนี้เพราะเหมาะกับบุคลิกของกีรณา

“แต่ปกติแกตื่นเที่ยงนี่นา”

“เมื่อคืนกลับเร็วน่ะ แล้วผมเห็นว่าเจ้ไปเมามาก็เลยทำของกินแก้แฮงก์ให้”

กีรณาทำหน้าแปลกใจเมื่อมองอาหารหลายอย่างที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ ทั้งยำรสจัดจ้าน ทั้งต้มแซ่บ และยังมีส้มตำกับไก่ย่างของโปรดเธอด้วย ทว่าพอนึกอะไรบางอย่างได้ก็จ้องน้องชายอย่างไม่ไว้ใจ

“อย่าบอกนะว่าไปทำเรื่องไม่ดีมาถึงได้มาทำดีกับฉันกลบเกลื่อน”

“โห! ปากอย่างนี้อย่าแดกเลย…ยึดคืน”

ว่าแล้วการันต์ก็ทำท่าจะยกชามต้มแซ่บไปเก็บเป็นลำดับแรก แต่กีรณารีบคว้าตัดหน้าเอาไว้ก่อน เพราะนอกจากน้องชายเธอจะปากเสียแล้วยังเป็นคนพูดจริงทำจริงด้วย

“ถ้าไม่ใช่ก็แล้วไป ฉันถามเพราะระแวงนี่นา แกมันทำวีรกรรมไว้เยอะ”

“แล้วเมื่อคืนนี้เจ้เป็นอะไรถึงเมากลับมา ยังเฮิร์ตเรื่องไอ้พี่ธีอยู่อีกเหรอ” การันต์เปลี่ยนใจไม่ยึดกับข้าวคืน เขาเดินไปนั่งที่เก้าอี้แล้วหยิบจานขึ้นมาทานอาหารฝีมือตัวเอง

“เปล่าหรอก เครียดเรื่องงานเรื่องเงินนี่แหละ”