ทดลองอ่าน ขอสักครั้ง… ให้คืนนี้ผมได้รักคุณ ชุด ขอได้ไหม… บทที่ 3

“รูปร่างดี หน้าตาสะสวยใช้ได้เลยนี่นา แต่งหน้าแต่งตัวเข้าหน่อยคงจะสวยตะลึงเลยนะ เสียอย่างเดียวตัวเล็กไปนิด ไม่รู้จะมีชุดที่พอใส่ได้หรือเปล่า” กรนุชพูดพลางมองกีรณาไปด้วย “ได้ยินว่าจบปริญญาจากมหาวิทยาลัยดังในกรุงเทพฯ เลยไม่ใช่เหรอ ทำไมจู่ๆ มาทำงานเสิร์ฟที่นี่ล่ะ”

กีรณามองหน้าวรรณสาเหมือนไม่รู้จะเริ่มเล่าจากตรงไหนดี

“ช่วงนี้ชีวิตยายกี้พระศุกร์เข้าพระเสาร์แทรกหน่อยน่ะค่ะก็เลยอยากหนีบรรยากาศเดิมๆ ที่กรุงเทพฯ” วรรณสาเป็นฝ่ายเล่าแทนเพราะรู้จักและคุ้นหน้าคุ้นตากับกรนุชดี “วรรณก็เลยชวนมาเที่ยว ตอนแรกให้สมัครเป็นพีอาร์ แต่ทางเอชอาร์รับพนักงานคนใหม่มาแล้วก็เลยต้องมาเสิร์ฟแทน”

“ถ้าไม่เกี่ยงว่างานมันอาจจะหนักหน่อย งานเสิร์ฟก็ไม่ได้แย่หรอกนะ เงินเดือนก็พอใช้ได้ แต่ขอให้ตั้งใจทำงานด้วย ไม่ใช่มาทำเล่นๆ แก้เบื่อหรือว่าฆ่าเวลาเพราะฉันต้องเสียเวลาเทรนให้เธอ”

“กี้ไม่ทำเล่นๆ หรอกค่ะ”

กีรณารับคำด้วยสายตามุ่งมั่นเพื่อให้อีกฝ่ายมั่นใจว่าเธอไม่ได้มาเล่นๆ กรนุชเห็นดังนั้นก็ยิ้มออก แม้จะยังไม่เห็นกีรณาทำงาน แต่ดูจากแววตาและท่าทางแล้วก็น่าจะพอไว้ใจอีกฝ่ายได้ในระดับหนึ่ง

“พนักงานเสิร์ฟคนใหม่เหรอคะคุณนุช” จิตรีหันมาเจอกีรณาก็เดินปราดเข้ามาทักทายพลางมองกีรณาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าราวกับกำลังประเมินคู่ต่อสู้ก็ไม่ปาน

“ใช่…เธอมีปัญหาอะไรเหรอ”

“จะไหวเหรอคะ ท่าทางไม่น่าจะทำงานหนักได้ ตัวก็แค่นี้เอง”

“คนเราถ้าตั้งใจจริง ไม่ว่างานไหนก็ทำได้ทั้งนั้นแหละ” กรนุชว่า “ไม่ต้องรีบมาแขวะเพื่อนเลยนะ หล่อนเองน่ะตอนเข้ามาทำงานใหม่ๆ ฉันก็คุมเข้มและบ่นจนปากเปียกปากแฉะมาแล้ว”

“คุณนุช!”

จิตรีทำตาเขียวใส่เมื่อถูกย้อนให้อายต่อหน้าพนักงานใหม่ จากนั้นเธอก็เดินเชิดหน้าออกไป แต่ไม่วายหันกลับมามองท่าทีของกีรณาอีกหน แต่คนถูกมองก็ไม่ได้ให้ความสนใจเธอ

“อย่าไปใส่ใจจิตรีเลยนะ แม่นี่ก็ปากเสียและปากร้ายไปอย่างนั้นเองแหละ ใจจริงไม่มีอะไรหรอก” กรนุชว่าเพราะไม่อยากให้กีรณาไปมีเรื่องกับจิตรีและผองเพื่อนให้เสียสุขภาพจิต

“กี้ไม่ถือหรอกค่ะ”

กีรณาบอกพร้อมรอยยิ้ม เธอไม่ได้อยากทำตัวเป็นนางเอกหรือตอบเพื่อเอาใจกรนุช แต่เธอเคยเจอรุ่นพี่ที่ทำงานเดิมจ้องจะหาเรื่องหนักกว่านี้ และเธอคิดว่าบางทีจิตรีก็อาจจะอยากเข้ามาทักทายเฉยๆ หรือถ้าจิตรีไม่ชอบหน้าเธอจริงๆ เธอก็แค่หลีกเลี่ยงไม่ยุ่งเกี่ยวกับอีกฝ่ายก็เท่านั้นเอง

จิตรีคงไม่เหมือนนางร้ายในละครที่จ้องหาเรื่องหรือคอยใส่ร้ายเธอหรอก

“งั้นก็ตามฉันมาที่ห้องแต่งตัวจะได้ไปเลือกชุดพนักงานไปเปลี่ยนและเริ่มเทรนงาน”

“ฝากยายกี้ด้วยนะคะคุณนุช”

กรนุชยิ้มรับแล้วพยักหน้าให้กีรณาเดินตามไปทางด้านหลังห้องอาหารซึ่งมีห้องน้ำและห้องเปลี่ยนชุดของพนักงาน กีรณาจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินตามอีกฝ่ายไปอย่างไม่รีรอ

เธอยิ้มรับตำแหน่งพนักงานเสิร์ฟและพร้อมจะเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้ว…