ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 1-บทที่ 2

บทที่ 2

หรูเสี่ยวนันเบิกดวงตากลมโต

เตียวขาวกระหายเลือดตัวนั้นอีกแล้ว! มันจะเอาอย่างไรกันแน่ ทำไมจึงไล่ล่าข้าไม่ยอมปล่อยแบบนี้นะ

เพราะบนขาถูกแถบผ้าไหมพันเอาไว้ หรูเสี่ยวนันอยากหนีก็หนีไม่ได้ ทำได้เพียงมุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม

ภายในกระโจมเงียบสนิท ผ่านไปนานก็ยังไม่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวอะไร

หรูเสี่ยวนันอดใจไม่ไหวยื่นหัวออกมาและมองสำรวจไปโดยรอบ

ทันใดนั้นเอง ปากใหญ่แหลมคมก็ปรากฏตรงหน้านาง นางตกใจจนขนพองทั่วตัว

เตียวขาวฟาดกรงเล็บลงมาและตะปบจนนางมองเห็นดวงดาว

หลังคอรู้สึกเจ็บ จากนั้นร่างของนางก็ถูกลากออกจากผ้าห่ม

เตียวขาวลากหรูเสี่ยวนันกระโดดลงจากเตียง แต่เพราะขาผูกแถบผ้าไหมเอาไว้ เตียวขาวไม่อาจดึงตัวนางออกไปข้างนอกได้ สุดท้ายมันจึงปล่อยตัวหรูเสี่ยวนันแล้วหันไปกัดแถบผ้าไหมแทน

หรูเสี่ยวนันขดตัวอยู่ด้านข้างอย่างเงียบๆ เหมือนหมดแรงจะขัดขืน

ทว่าในตอนที่เตียวขาวกัดแถบผ้าไหมขาดได้อย่างราบรื่น หรูเสี่ยวนันก็กระโดดขึ้นไปบนโต๊ะในทันที

บนโต๊ะมีกาน้ำชาวางอยู่หนึ่งใบ ฝากาเปิดเอาไว้ ขนาดของกานั้นใหญ่กว่าตัวนางเล็กน้อย ปากกาแคบมาก

เดิมทีตัวของนางลอดผ่านปากกาไม่ได้ แต่ในช่วงความเป็นความตาย นางไม่รู้ไปเอาแรงมาจากที่ใด จึงพยายามเบียดตัวเข้าไปข้างในได้สำเร็จ

ตอนที่เตียวขาวกระโจนเข้ามา นางก็เบียดตัวเข้าไปในกาน้ำชาได้ทั้งตัวโดยสมบูรณ์แล้ว

กาน้ำชาถูกเตียวขาวชนจนตกจากโต๊ะ กลิ้งกลุกๆ ไปบนพื้น แต่ไม่ได้แตก

หรูเสี่ยวนันที่อยู่ด้านในลอบดีใจยกใหญ่

เตียวขาวตัวใหญ่กว่านาง กรงเล็บยื่นเข้าไปในกาน้ำชาไม่ได้ มันกระวนกระวายจนข่วนปากกาน้ำชาไม่หยุด

“เจ้าตัวเล็ก เก่งจริงก็เข้ามาสิ” หรูเสี่ยวนันขดตัวอย่างได้ใจอยู่ในกาน้ำชา

เตียวขาวเดินวนไปมารอบกาน้ำชาพลางส่งเสียงขู่ผ่านลำคอ

กาน้ำชาถูกมันปัดหมุนไปมา หรูเสี่ยวนันสัมผัสถึงความรู้สึกคล้ายกำลังเมารถเมาเรือทีละนิด

รีบหยุดเดี๋ยวนี้ จะอ้วกแล้ว…

ในตอนนี้เองมีเสียงทหารลอดเข้ามาจากข้างนอก “มีคนเห็นสัตว์วิเศษที่หนีไปเข้าไปในกระโจมนี้ รบกวนเปิดทางด้วย พวกเรารับคำสั่งมาตรวจค้น”

จากนั้นหรูเสี่ยวนันก็ได้ยินเสียงของเสวียนอวี้ เหมือนเขาคิดจะขวางทหารเหล่านั้น แต่สุดท้ายคนเหล่านั้นยังคงบุกเข้ามา

เตียวขาวทิ้งกาน้ำชาแล้ววิ่งผลุบหายออกไปทันที