ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 1-บทที่ 2

คนผู้นี้เป็นเจ้านายที่มีเงิน นางรู้ว่าขอเพียงให้เขาเอ่ยปากนางจึงจะมีโอกาสอิ่มท้องได้

ชิงโม่เหยียนรับรู้ถึงแววตาอันร้อนแรงของเจ้าตัวเล็กในอ้อมอก จึงเอ่ยถามขึ้นว่า “มองอะไร ฟันน้ำนมของเจ้ายังไม่หลุดเลย เนื้อชิ้นเดียวก็ยังเคี้ยวไม่ไหว ยังอยากกินอย่างอื่นอีกหรือ”

มาพูดกระทบจิตใจคนแบบนี้ได้อย่างไรกันนะ ชิ!

หรูเสี่ยวนันขบกรามอย่างแรง แล้วหันหน้ากลับไม่มองเขาอีก

“โกรธหรือ” อยู่ด้วยกันมาหลายวันนี้ ชิงโม่เหยียนยิ่งพบว่าชะมดเช็ดตัวนี้น่าสนใจมาก

มันไม่เพียงฟังคำพูดของเขาเข้าใจ ยังมีอารมณ์ร่วมตามไปด้วย สิ่งที่กินเข้าปาก มันจะใส่ใจเป็นพิเศษ ทุกครั้งตอนเขากินอาหาร เขามักจะเห็นดวงตาของมันเปล่งประกาย ท่าทางคาดหวังอย่างมากว่าเขาจะแบ่งให้มันกินบ้างนั้นทำให้คนใจอ่อนได้

แต่น่าเสียดาย มันยังเป็นเพียงลูกสัตว์ แม้แต่เนื้อชิ้นเดียวก็ยังเคี้ยวไม่ได้

“เสวียนอวี้ ไปซื้อขนมปี้หลัวมาสองชั่ง” ชิงโม่เหยียนมองดูเจ้าตัวเล็กที่ไร้ความสดชื่นในอ้อมอกพลางเอ่ย

“ขอรับ” เสวียนอวี้กระโดดลงจากหลังม้าและเดินไปยังร้านขายขนมปี้หลัวริมทางในทันใด

ขนมปี้หลัว?

หูของหรูเสี่ยวนันยกสูงขึ้นในทันที

ไม่นานนัก เสวียนอวี้ก็กลับมา

หรูเสี่ยวนันมองชิงโม่เหยียนเปิดกระดาษเคลือบน้ำมันออก ข้างในปรากฏของที่มีลักษณะเหมือนเจียนปิ่งกั่วจื่อ^* สองชิ้น

อะไรน่ะ คิดว่าจะเป็นของอร่อยเสียอีก ของแบบนี้…

ชิงโม่เหยียนหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมา กัดหนึ่งคำอย่างช้าๆ

ไข่ปูเข้มข้นไหลออกมา ส่วนขอบยังโรยเมล็ดหูเถาเคลือบเกล็ดน้ำตาลเอาไว้ด้วย

โอวๆๆ ทนไม่ไหวแล้ว

หรูเสี่ยวนันยืดตัวขึ้น สองกรงเล็บเล็กเกี่ยวเสื้อของชิงโม่เหยียนไว้แน่น

เจ้านายคนดี เจ้านายรูปงามของข้า ข้าอยากกินด้วย

เพื่อให้ได้กิน ต่อให้เสียหน้านางก็ยอม

อย่างไรเสียตอนนี้นางกลายเป็นสัตว์แล้ว แม้จะอยู่อย่างลำบากก็ดีกว่าต้องตาย หากหนีไปได้แล้วต้องประทังชีวิตด้วยหนูตาย สู้ประจบเอาใจซื่อจื่อของท่านโหวอะไรตรงหน้านี้ก่อนดีกว่า อย่างน้อยเขาก็ไม่ขังนางอยู่ในกรง

และคนผู้นี้ดูไปแล้วก็รูปงามอยู่ด้วย

ชิงโม่เหยียนกัดขนมปี้หลัวอีกหนึ่งคำพลางมองหรูเสี่ยวนันกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม “อยากกินหรือ”

อยากกินๆ ข้าอยากกิน

นางพยักหน้าหงึกๆ

ชิงโม่เหยียนสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวของชะมดเช็ดแล้วก็ยิ่งนึกสนุก มันฟังคำพูดของเขาออกจริงๆ และดวงตาสีเขียวคู่นั้นก็เต็มไปด้วยความปรารถนาที่มีต่ออาหาร

ช่างเป็นเจ้าตัวเล็กที่พอใจอะไรได้ง่ายดีจริง ไม่เหมือนคนที่เขารู้จักเหล่านั้น…ต่อหน้าอย่าง ลับหลังอีกอย่าง