ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 3-บทที่ 4

ที่แท้เขาไม่ได้นอนหลับเลยหรือ

นางขยับตัวเล็กน้อย เป็นจริงดังคาด ชิงโม่เหยียนมองมาที่นางอย่างตื่นตัวในทันที มือที่จับนางเอาไว้เพิ่มแรงขึ้น

ชายหนุ่มผู้นี้กลัวว่านางจะแอบหนีไปตอนที่เขานอนหลับกระมัง

อันที่จริงนางไม่ต้องหนีไป เพียงแค่ห่างข้างกายเขาเล็กน้อยก็ทำให้พิษกู่ในร่างของเขากำเริบได้แล้ว

ย้อนคิดไปถึงตอนครั้งแรกที่นางเจอเขา ดวงตาน่ากลัวของเขาคู่นั้นคงเป็นอาการตอนพิษกู่กำเริบ สีเลือดพลุ่งพล่านนั้นคล้ายกับสัตว์ป่าตัวหนึ่ง

ท่าทางแบบนั้น…คงเจ็บมากกระมัง

แม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดตอนนางอยู่ข้างกายเขาจึงสามารถระงับพิษกู่ของเขาได้ แต่ตอนนี้นางต้องพึ่งพาเขา ดังนั้นนางจึงไม่คิดตระหนี่ที่จะเป็นยอดสตรีกู้แผ่นดินดูสักครั้ง

นางขยับเข้าไปในอ้อมกอดของชิงโม่เหยียน จากนั้นขยับตัวอยู่นานจึงพบตำแหน่งที่สบายตัวที่สุด แล้วขดตัวเป็นก้อนกลมอีกครั้ง

ชิงโม่เหยียนประหลาดใจมาก ตอนนอนทุกคืนเจ้าตัวเล็กจะไม่ยอมเข้าใกล้เขาเลย โดยเฉพาะผ่านเรื่องในวันนี้ เมื่อครู่เขายังคิดว่าจะหากรงมาขังมันไว้หรือใช้โซ่ล่ามมันไว้ดีหรือไม่

หรูเสี่ยวนันย่อมไม่รู้ถึงความคิดของชิงโม่เหยียน หากรู้นางคงจะตวัดกรงเล็บข่วนหน้าเขาให้เป็นเส้นมันฝรั่งแน่นอน

ชิงโม่เหยียนรับรู้ว่าเจ้าก้อนฟูในอ้อมกอดหลับสนิทไปแล้วจากการหายใจของมัน ก่อนที่กลิ่นชะมดเช็ดจางๆ กลุ่มหนึ่งจะค่อยๆ กระจายออกมาจากตัวมัน

เขาเอียงคอแนบหน้าไปบนแผ่นหลังที่มีขนฟูของมัน ความกังวลในใจค่อยๆ จางหายไป

ตอนเช้ายามที่เสวียนอวี้เข้ามาก็มองหนึ่งคนหนึ่งสัตว์นอนอิงกันหลับสนิทด้วยความประหลาดใจ

ในดวงตาเสวียนอวี้มีไออุ่นขึ้นมาทันใด

กี่ปีมาแล้วที่พิษกู่ในร่างของซื่อจื่อกำเริบทุกๆ สิบวัน หลังจากตะวันตกดินในวันที่สิบพิษก็จะกำเริบขึ้นมา และสิ้นสุดลงเมื่ออาทิตย์ขึ้นในวันถัดมา

การนอนหลับสนิทอย่างสบายใจเช่นนี้เป็นเพียงความเพ้อฝันเท่านั้น

“ซื่อจื่อ…” เสวียนอวี้ส่งเสียงเรียกเบาๆ

ดวงตาของชิงโม่เหยียนเปิดขึ้นในทันที ดวงตาที่ตาขาวตาดำแยกชัดเจนกระจ่างใสอย่างมาก ไม่เหมือนคนที่เพิ่งตื่นนอนเลย

“มีเรื่องอะไร” ชิงโม่เหยียนลุกนั่ง มองดูชะมดเช็ดตัวน้อยที่ยังคงนอนหลับอยู่

“มีคนจากศาลต้าหลี่มาขอรับ” เสวียนอวี้มีสีหน้าลังเล “อีกอย่าง…ท่านโหวส่งคนมา แจ้งว่าให้ท่านไปหาขอรับ”