ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 3-บทที่ 4

คงเป็นเรื่องที่เขาสั่งปิดสวนดอกไม้เมื่อวานถูกท่านโหวรู้เข้าแล้ว

ชิงโม่เหยียนสวมเสื้อผ้าอย่างช้าๆ “ทางท่านพ่อรอไว้ก่อนเถอะ ถ้าเขาถามก็บอกว่าข้ามีงานยุ่งมาก”

เสวียนอวี้รับคำแล้วกำลังจะออกไปจัดการ

“จริงสิ” ชิงโม่เหยียนเรียกรั้งเสวียนอวี้ไว้ ก่อนจะขยับนิ้วเรียกเข้ามาข้างกาย จากนั้นทั้งสองก็กระซิบกระซาบกันพักหนึ่ง

ตอนที่หรูเสี่ยวนันตื่นขึ้นมา ดวงตะวันใกล้จะส่องถึงก้นแล้ว นางได้กลิ่นหอมเย็นสดชื่นเหมือนปั้วเหอนี่คือ…กัญชาแมว!

สัญชาตญาณของสัตว์ทำให้นางกระโดดขึ้นบนโต๊ะไปตามกลิ่น

บนโต๊ะวางกระถางดอกไม้ไว้ใบหนึ่ง ในนั้นปลูกกัญชาแมวไว้ต้นหนึ่ง

หรูเสี่ยวนันเอาหัวถูไถ หรี่ตาลง ปากก็ส่งเสียงพึมพำอย่างลืมตัว

ในตอนนี้เองชิงโม่เหยียนก็พาคนแปลกหน้าสองคนเข้ามา

ทุกคนพอเข้าประตูมาก็เห็นชะมดเช็ดสีดำที่อยู่บนโต๊ะ เจ้าตัวเล็กท่าทางไร้เดียงสานั้นน่ารักอย่างมาก

คนที่ติดตามข้างกายชิงโม่เหยียนเหล่านั้นพากันตกตะลึง สายตาที่มองไปยังชิงโม่เหยียนอีกครั้งแฝงความตกใจและประหลาดใจ

พวกเขาจำได้ว่ารองตุลาการศาลต้าหลี่ผู้นี้ก่อนหน้านี้ไม่ชอบแมวนี่นา และเพราะเขาชอบเลี้ยงปลาไนที่สุด ดังนั้นจึงไม่ชอบใจนักเมื่อเห็นคนหรือสัตว์ทุกชนิดที่กินปลาเป็นอาหาร

หรูเสี่ยวนันกอดกระถางต้นไม้ชะงักอยู่ตรงนั้น เมื่อครู่ข้าทำอะไรลงไป!

การกระทำนั้น เสียงร้องนั้น…หรือนางจะเดินไปบนเส้นทางการเป็นสัตว์เลี้ยงนี้จนหันหลังกลับไม่ได้อย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวเสียแล้ว!

หรูเสี่ยวนันยื่นหัวออกมาจากในกระถางกัญชาแมวอย่างยากลำบาก แล้วพยายามสงบสติอารมณ์ลง

ตั้งสติๆ ในสายตาพวกเขา ข้าเป็นเพียงสัตว์ธรรมดาตัวหนึ่งเท่านั้น ต้องแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ชิงโม่เหยียนมองนางแวบหนึ่งแล้วนั่งลงก่อน อีกสองคนจึงนั่งลงตามอย่างมีมารยาท

“เสวียนอวี้ ไปเอานมแพะเข้ามาเถอะ” ชิงโม่เหยียนสั่งเสวียนอวี้ที่อยู่หน้าประตูเสียงเรียบ

เพียงชั่วครู่ สายตาทั้งหมดก็มาตกอยู่ที่ตัวหรูเสี่ยวนันอีกครา

หรูเสี่ยวนันสะบัดหูที่มีขนฟู แล้วนั่งอยู่ตรงนั้น

ไม่นานเสวียนอวี้ก็เอานมแพะเข้ามาหนึ่งถ้วยเล็ก

หรูเสี่ยวนันลังเล ไม่รู้ว่าควรเดินเข้าไปหรือไม่ ปกติตอนนางกินอาหารข้างกายจะมีชิงโม่เหยียนเพียงคนเดียว แต่ตอนนี้ยังมีคนแปลกหน้าอีกสองคนอยู่ด้วย