ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 3-บทที่ 4

แม้ว่านางจะกลายเป็นสัตว์ตัวหนึ่ง แต่ในใจยังคงมีความเขินอายและสำรวมของหญิงสาวอยู่

ชิงโม่เหยียนมองหรูเสี่ยวนันอย่างประหลาดใจแล้วส่งเสียงเรียก “มานี่”

ท้องของหรูเสี่ยวนันร้องโครกหนึ่งทีทันใด

ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ ช่างเถอะ ในเวลานี้จะห่วงหน้าตาไปทำไม

นางวิ่งเข้าไป ดมกลิ่นนมแพะในถ้วยเล็ก แล้วก้มหน้าลงเริ่มกิน

แผล็บ…แผล็บ…

ภายในห้องถูกกลบด้วยเสียงลิ้นเลียนมแพะในทันที

“กู้เซียนเซิง^* พูดต่อไปเถอะ” ชิงโม่เหยียนพูดเสียงเรียบ

กู้เซียนเซิงนั่งเหม่อ กว่าจะเลื่อนสายตาจากตัวหรูเสี่ยวนันได้ไม่ง่ายนัก “เมื่อคืนฝ่ายทะเบียนสารของศาลต้าหลี่เกิดไฟไหม้ เอกสารถูกเผาทำลายไปจำนวนหนึ่ง รวมทั้งมีเจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนสารหายตัวไป พวกเราส่งคนไปหาตัวเขาที่บ้าน ผลปรากฏว่าเขาไม่ได้กลับบ้านสามวันแล้ว”

ชิงโม่เหยียนขมวดคิ้ว “ได้ตรวจสอบแน่ชัดหรือยังว่าเอกสารอะไรถูกเผาไปบ้าง”

กู้เซียนเซิงมองสหายร่วมงานข้างกายพลางเอ่ยตอบ “ข้ากับเสมียนศาลทังเซียนเซิงตรวจสอบแล้ว ไม่มีเอกสารสำคัญอะไรขาดหาย…แต่เพราะห้องฝ่ายทะเบียนสารไฟไหม้ จึงต้องตรวจสอบเอกสารและบัญชีให้ครบถ้วนเพิ่มเติม”

ชิงโม่เหยียนพยักหน้าเบาๆ “พวกท่านตรวจสอบต่อไป เจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนสารที่หายไปเป็นใคร”

“จี๋ฟู่ที่เพิ่งเข้ามาใหม่ในศาลต้าหลี่” กู้เซียนเซิงตอบ

ชิงโม่เหยียนครุ่นคิดพลางหยิบของว่างมาชิ้นหนึ่ง บิให้แตกแล้วโยนลงในถ้วยเล็กตรงหน้าหรูเสี่ยวนัน

หรูเสี่ยวนันปากกินอาหาร แต่หูกลับตั้งขึ้นฟังพวกเขาคุยกัน เห็นชิงโม่เหยียนโยนของว่างเข้ามาก็ร้องจี๊ดๆ อย่างเบิกบานใจสองที กินอย่างเต็มที่มากขึ้น

กู้เซียนเซิงเป็นเจ้าหน้าที่จดบันทึกในศาลต้าหลี่ เป็นคนเก่าแก่ของศาลต้าหลี่เช่นเดียวกับทังเซียนเซิงที่เป็นเสมียนศาล นับจากชิงโม่เหยียนขึ้นมาอยู่ในตำแหน่งรองตุลาการ นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นเขาสนใจเรื่องที่นอกเหนือจากคดีความ

“ตุลาการใหญ่ศาลต้าหลี่ติดตามฮ่องเต้ไปล่าสัตว์ยังไม่กลับมา ต้องขอให้รองตุลาการช่วยตัดสินใจแล้ว”

ชิงโม่เหยียนพยักหน้า “ข้าจะไปกับพวกท่าน”

กู้เซียนเซิงกับทังเซียนเซิงลุกขึ้นเตรียมจะเดินออกไป ทว่าพวกเขาต่างชะงักฝีเท้าเล็กน้อยและหันไปมองชะมดเช็ดตัวน้อยที่ก้มหน้ากินอาหารอยู่บนโต๊ะ

ยามนี้เองเสวียนอวี้มาปรากฏตัวที่หน้าประตู พูดเสียงเบาว่า “ซื่อจื่อ ท่านโหวส่งคนมาแล้วขอรับ…”

กู้เซียนเซิงกับทังเซียนเซิงทำงานในศาลต้าหลี่มานาน ล้วนเป็นคนฉลาด พอได้ยินเช่นนั้นก็รีบพูดว่า “พวกเราขอกลับไปก่อน”

ชิงโม่เหยียนพยักหน้า “แล้วข้าจะตามไป”

หรูเสี่ยวนันเพิ่งจะกินอิ่มก็เห็นพ่อบ้านในจวนวิ่งเข้ามาจากข้างนอก “ซื่อจื่อ ท่านโหวมีคำสั่งให้ท่านกำจัดแมวป่าที่ก่อเรื่องนั้นทิ้งไปขอรับ”

อะไรนะ!