ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 3-บทที่ 4

ขนคอของหรูเสี่ยวนันตั้งขึ้นทันที นางไปหาเรื่องใครเข้าหรือ อยู่ดีๆ จะมากำจัดนางทิ้งด้วยเหตุใดกัน

เพิ่งสิ้นเสียงพูดของพ่อบ้าน นางก็กระโดดพุ่งไปทางชิงโม่เหยียนทันที

ความหวาดกลัวและกระวนกระวายในดวงตาสีเขียวเป็นใครก็มองออก

ชิงโม่เหยียนถูกดวงตาคู่นี้ทำให้ตกใจ เห็นมันพุ่งมาตรงหน้าตนเองอย่างไม่ลังเล กระโดดขึ้นบนตัวเขา พยายามมุดเข้าอ้อมอกของเขา

มันมั่นใจได้อย่างไรว่าเขาจะเก็บมันเอาไว้แน่นอน ความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมมาจากที่ใดกันหนอ…

เจ้าก้อนขนขดตัวเข้าสู่อ้อมอกของเขา ร่างกายสั่นเทาของมันทำให้มุมหนึ่งในหัวใจของเขาอ่อนยวบลง

หรูเสี่ยวนันมุดตัวเข้าไปในเสื้อของชิงโม่เหยียน เหลือเพียงหางขนฟูที่ยังโผล่ออกมาข้างนอก ดูแล้วน่าขำ

แต่คนที่เห็นฉากนี้กลับไม่มีใครกล้าหัวเราะ เพราะในตอนนี้สีหน้าของชิงโม่เหยียนเย็นชาอย่างยิ่ง

“กำจัดทิ้งหรือ”

“ท่านโหวมีคำสั่งเช่นนี้ขอรับ” พ่อบ้านพูดอย่างตื่นตระหนก “ซื่อจื่อ…จะหมกมุ่นจนไม่สนใจความก้าวหน้าไม่ได้ขอรับ”

ชิงโม่เหยียนปั้นหน้าเครียด “เรื่องนี้ท่านพ่อย่อมไม่ต้องเป็นห่วงข้า งานในศาลต้าหลี่ข้ามีความคิดของตัวเอง ไม่ทำให้ท่านพ่อขายหน้าอยู่แล้ว” พูดจบเขาก็ดึงตัวหรูเสี่ยวนันออกมาจากในอ้อมอก อุ้มไว้ในอ้อมแขนแล้วเดินออกไปข้างนอก

หรูเสี่ยวนันแอบมองไปทางด้านหลังของชิงโม่เหยียน เห็นเพียงเสวียนอวี้ถือกระถางกัญชาแมวเดินตามหลัง ส่วนพ่อบ้านในจวนหน้าซีดเผือด เหมือนไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไป

“จี๊ดๆ” หรูเสี่ยวนันเงยหน้าขึ้นมองชิงโม่เหยียน

แบบนี้ดีจริงหรือ เพราะข้าทำให้ท่านต้องผิดใจกับพ่อตนเอง…

ชิงโม่เหยียนรู้สึกถึงความไม่สบายใจในดวงตาของนาง จึงยื่นมือมาบิดหูที่มีขนปุยของนางแผ่วเบา “เป็นห่วงตัวเจ้าเองก่อนเถอะ วันหน้าอย่าวิ่งส่งเดชอีก”

“จี๊ดๆ” แน่นอนๆ ข้ารับปาก หรูเสี่ยวนันพยักหน้าหงึกๆ

ชิงโม่เหยียนพาหรูเสี่ยวนันออกจากจวนและเดินทางไปยังศาลต้าหลี่

นางเงยหน้าขึ้นมองแผ่นป้ายที่แขวนสูงบนประตูศาลต้าหลี่พลางอ้าปากกว้างด้วยความตกตะลึง ทุกอย่างเบื้องหน้าสายตายิ่งใหญ่มาก นี่ดูเหมือนจะเป็นศาลในสมัยโบราณ นางติดตามเจ้านายที่มียศสูงจริงๆ

ชิงโม่เหยียนพานางเข้าไปในศาลต้าหลี่ พอเข้าไปในห้องแล้ว เสวียนอวี้ก็วางกัญชาแมวไว้บนขอบหน้าต่าง

ชิงโม่เหยียนสั่งการว่า “ไปเชิญท่านหมอมา”

เสวียนอวี้ไปแล้ว ไม่นานข้างนอกก็มีท่านหมอหน้าตาหมดจดผู้หนึ่งเข้ามา