ทดลองอ่าน พฤกษางามในห้วงเมามาย บทที่ 59.1-59.2

บทที่ 59.1

ใต้เท้าเฉิงเห็นว่าซือถูเซิ่งสำคัญตนผิดไป ทั้งยังยกฮ่องเต้มาข่มขู่เขา เขาก็หัวเราะแล้วกล่าวว่า “ท่านรู้หรือไม่ว่าคหบดีเฉินคือใคร เขาไม่เพียงเป็นพ่อค้าขายใบชารายใหญ่ที่สุดของเมืองหลวง ทว่ายังช่วยดูแลจัดหาของเข้าวัง มีเงินทองผ่านมือเป็นพันเป็นหมื่น แล้วจะลักพาตัวสตรีไปขายซึ่งผิดอาญาบ้านเมืองได้อย่างไร สาวใช้ในจวนท่านขายได้ราคาเท่าไรกัน ลูกจ้างในร้านใส่ความเขาอย่างเห็นได้ชัด ท่านจับกุมเขามาสอบปากคำเช่นนี้จะให้กลายเป็นคดีปรักปรำผู้บริสุทธิ์รึ”

พอพูดจบเขาก็มองผู้ใต้บังคับบัญชาสองคนที่ให้ความร่วมมือกับซือถูเซิ่งด้วยสายตาขุ่นขึ้ง ตั้งใจว่าจะจัดการคนทรยศสองคนนี้ในภายหลัง

ใต้เท้าเฉิงรู้ดีว่าผู้หนุนหลังคหบดีเฉินผู้นี้มีอำนาจมากเพียงใด! เขาได้รับคำไหว้วานจากรัชทายาทให้ช่วยคหบดีเฉินออกมา ถึงอย่างไรคนผู้นี้ก็มีการค้าผ่านมือมามากมาย ดูเหมือนว่าจะไปมาหาสู่กับรัชทายาทอย่างใกล้ชิดยิ่ง

ต่อให้ก่อเหตุสังหารคน เขาก็มีปัญญาล้มคดีให้ได้ นับประสาอะไรกับคดีลักพาตัวสตรีฐานะต่ำต้อยที่ทำไม่สำเร็จ

สหายขุนนางที่ช่วยทำคดีสองคนนั้นลอบขยิบตากับซือถูเซิ่งอย่างจนปัญญาเป็นเชิงบอกว่าพวกเขาทำอย่างสุดความสามารถแล้ว คงได้แต่หยุดมือเพียงเท่านี้ชั่วคราว

ซือถูเซิ่งไม่กล่าววาจา เขาเหลือบตามองนาฬิกาแดดตรงกลางลานเรือนพลางคำนวณเวลาอยู่ในใจเงียบๆ

ในตอนที่ใต้เท้าเฉิงออกคำสั่งให้ปล่อยตัวคหบดีเฉินแล้วให้คนยกน้ำชาชั้นดีมาดื่มเรียกขวัญอยู่นั่นเอง จู่ๆ ก็มีคนมารายงานว่ามีพระราชโองการมาถึง

ขันทีผู้ถ่ายทอดพระราชโองการกล่าวว่าฮ่องเต้ทอดพระเนตรหนังสือฎีกาด่วนของใต้เท้าซือถูแล้วกริ้วจัดที่ในเมืองหลวงถึงกับมีคดีน่าสะเทือนขวัญเช่นนี้ นับเป็นความผิดร้ายแรงที่ฟ้าดินไม่อาจให้อภัย ด้วยเหตุนี้จึงมีพระบัญชาให้ซือถูเซิ่งเป็นผู้ควบคุมการไต่สวนคดีนี้ จะต้องสืบสาวเรื่องโจรลักพาตัวในเมืองหลวงให้ถึงที่สุด

การที่ศาลยุติธรรมไต่สวนคดีลักพาตัวเช่นนี้ก็ไม่ต่างจากการใช้มีดเชือดวัวฆ่าไก่อยู่แล้ว

ทว่าไม่นึกไม่ฝันว่าฮ่องเต้จะออกพระราชโองการอย่างเป็นทางการเช่นนี้ นี่เป็นแค่มีดเชือดวัวหรือ แทบจะเป็นการใช้ดาบสังหารมังกรฆ่าหนูทีเดียว!

คหบดีเฉินที่เพิ่งถูกปล่อยตัวผู้นั้นยังไม่ทันสวมอาภรณ์ก็ถูกตรึงกับเสาไม้ตามเดิม ส่วนเหล็กเผาไฟที่ใช้นาบตัวก็เปลี่ยนเป็นแท่งใหญ่ขึ้น

เมื่อครู่ใต้เท้าเฉิงพูดอบรมสั่งสอนคนอย่างวางอำนาจเท่าไร ตอนนี้ก็เสียหน้ามากเท่านั้น

เขาตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอับอายต่อหน้าผู้ใต้บังคับบัญชา ตอนที่เห็นขันทีผู้นั้นพูดกระซิบกระซาบกับซือถูเซิ่ง เขาก็ไม่มีโอกาสพูดแทรกสักนิด

ทว่าพอคดีนี้เกิดการพลิกผันอย่างน่าตกใจเช่นนี้ เขาก็จำเป็นต้องไปบอกกล่าวให้รัชทายาทรับทราบ ดังนั้นหลังออกจากห้องลงทัณฑ์แล้ว ใต้เท้าเฉิงก็รุดไปที่ตำหนักของรัชทายาทโดยไม่รอช้า

ช่วยไม่ได้จริงๆ เหตุการณ์ลุกลามใหญ่โตเพียงนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะช่วยคนออกมาได้ง่ายๆ แล้ว เขาต้องออกตัวกับรัชทายาทเสียก่อนว่ามิใช่ตนเองไม่พยายาม แต่เป็นพระราชโองการของฮ่องเต้ที่สกัดขัดขวางไว้ ทำให้ต้องสะสางคดีเล็กอย่างเอิกเกริกเช่นนี้!