ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 5

บทที่ 5 สหายเก่าเขาตงซาน 4

‘จอมปราชญ์กล่าวไว้ว่าวิญญูชนพึงหวงแหนเกียรติยศยิ่งกว่าชีวิต เสด็จพ่อทรงมีพระประสงค์จะโบย ไม่จำเป็นต้องยกม้านั่งยาว กระหม่อมขอคุกเข่ารับโทษเอง’

ซูลั่วเวยกะพริบตาปริบๆ ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างเบื้องหน้าไม่ได้เลือนหายไป

ในฤดูใบไม้ผลิที่ท้องฟ้าแจ่มใสปลอดโปร่งกลับมีเกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาจากเหนือศีรษะนาง

สีคราม สีแดง และสีม่วงที่อยู่ข้างล่างพลับพลาเตี่ยนหงปะปนกันละลานตา คล้ายมีเปลวไฟลุกโชนขึ้นมา เถ้าถ่านจากการเผาไหม้กลับกลายเป็นเกล็ดหิมะสีขาวสะอาดบริสุทธิ์ พวกมันถูกสายลมจากที่ไกลแสนไกลพัดปลิว ลอยเอื่อยเฉื่อยเข้ามาใกล้แล้วร่วงหล่นลงบนไหล่ของรัชทายาทในวัยสิบสี่ปี

ฤดูหนาวของปีนั้นหิมะโปรยปรายลงมาในวังหลวง ปกคลุมสีแดงชาดบนลานหน้าท้องพระโรงไปทั่ว หลงเหลือเพียงความเงียบสงัดไปทั้งบริเวณ

ฮ่องเต้ไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินลงบันไดไปทีละขั้นโดยมิได้ให้ขันทีกางร่ม กระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้ารัชทายาทที่หนาวจนร่างสั่นสะท้าน แต่กลับไม่เคยค้อมเอวลงสักนิด

‘เจ้ากับพวกคุณชายสกุลเยี่ยมีวาสนาพบกันเพียงครั้งเดียว พื้นที่เป่ยโยวกับเมืองเปี้ยนตูก็ห่างกันนับพันหลี่ การสู้รบที่แม่น้ำโยวอวิ๋นโหดร้ายยิ่งกว่าอะไร แล้วเพราะเหตุใดเจ้าถึงได้กล้าเชื่อมั่นว่าแม่ทัพน้อยไม่เคยคิดแปรพักตร์’

ซูลั่วเวยถือกล่องอาหารซ่อนตัวอยู่หลังเสาระเบียงทางเดิน มองดูสองพ่อลูกตรงลานหน้าท้องพระโรงด้วยน้ำตาเอ่อคลอ ไม่กล้าเดินเข้าไปหา

เสียงลมและหิมะกู่ร้องหวีดหวิว นางนวดคลึงใบหูที่แดงก่ำเพราะความหนาว ดังนั้นเสียงที่ดังแว่วมาไกลๆ จึงยิ่งอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์

‘เสด็จพ่อ สกุลเยี่ยทั้งครอบครัวเป็นวีรชนผู้ซื่อสัตย์จงรักภักดีทั้งสิ้น ถึงกระหม่อมจะมีเพียงมิตรภาพผ่านจอกสุรากับคุณชายใหญ่ แต่จิตใจมุ่งมั่นตอบแทนคุณแผ่นดินจะปิดบังกันได้อย่างไร หากคุณชายใหญ่มีเจตนาจะแปรพักตร์ แล้วจะพลีชีพในสนามรบจนไม่เหลือแม้แต่ซากศพได้อย่างไร หลายปีมานี้กระหม่อมกับคุณชายสามเขียนจดหมายติดต่อกัน รู้ดีว่าพวกเขา…’

ซูลั่วเวยได้ยินคำพูดต่อจากนั้นไม่ชัดเจน มองเห็นเพียงฮ่องเต้เงยหน้ามองท้องฟ้า ก่อนถอนหายใจยาวๆ คราหนึ่ง

‘เฉิงหมิง เจ้ายังอายุน้อยและดื้อรั้นเกินไป’

หลังคนทั้งสองนิ่งเงียบไปชั่วครู่ ไม่รู้ว่ารัชทายาทยังกล่าวอะไรออกมาอีก สีหน้าของฮ่องเต้พลันเคร่งขรึม เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง เปล่งเสียงดังก้อง

‘หากเจ้ายืนกรานเช่นนี้ เราก็จะมอบบทเรียนสั่งสอนเจ้า! ใครก็ได้ลากตัวรัชทายาทไปนอนบนม้านั่งยาวตรงระเบียงทางเดิน ถอดเสื้อผ้าอาภรณ์ออกเสีย พระราชทานโทษโบย!’

รัชทายาทตอบกลับด้วยเสียงอันดัง ‘จอมปราชญ์กล่าวไว้ว่าวิญญูชนพึงหวงแหนเกียรติยศยิ่งกว่าชีวิต เสด็จพ่อทรงมีพระประสงค์จะโบย ไม่จำเป็นต้องยกม้านั่งยาว กระหม่อมขอคุกเข่ารับโทษเอง!’

ซูลั่วเวยเคยได้ยินบิดาเล่าว่าสาเหตุที่การลงโทษโบยในวังหลวงต้องถอดเสื้อผ้าอาภรณ์ก็เพื่อสะดวกต่อการใส่ยา หากสวมเสื้อผ้าชุ่มเลือดแนบเนื้อ เพียงลอกออกมาก็เจ็บปวดไม่ต่างจากการรับโทษซ้ำสอง