ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 8

บทที่ 8 ไผ่งอกงามในสวนประจิม 2

หลังได้รับอนุญาตจากฮ่องเต้ เยี่ยถิงเยี่ยนก็ถูกย้ายไปพักรักษาตัวที่ห้องด้านในของหอตำราราชสำนัก

ภายในห้องด้านในมีโต๊ะเก้าอี้และเตียงวางเอาไว้อย่างเรียบง่าย ได้ยินว่าในอดีตจัดเตรียมไว้ตอนเรียบเรียงตำราประวัติศาสตร์ในราชวงศ์ก่อน บรรดาอาลักษณ์อดหลับอดนอนทำงานอยู่ในหอตำราจนลืมเวลาปิดประตูวังถึงสองครั้ง อดีตฮ่องเต้ยกย่องและอนุญาตให้ทุกคนพักค้างคืนได้เป็นกรณีพิเศษ

เพียงแต่การป้องกันเข้มงวด ไม่อนุญาตให้ออกไปที่ใดทั้งสิ้น

นับแต่นั้นเป็นต้นมานอกจากบุตรหลานเชื้อพระวงศ์แล้วก็ไม่มีผู้ใดได้พักค้างคืนในวังหลวงอีก

เรื่องที่เยี่ยถิงเยี่ยนบาดเจ็บสาหัสจนไม่ได้ออกจากวังหลวง ทั้งยังได้รับมอบหมายให้จัดการคดีฆาตกรรมที่สวนประจิมแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ทุกคนล้วนพูดกันว่าเป็นเพราะเขาได้รับความโปรดปรานและความไว้วางใจจากฮ่องเต้ กอปรกับข่าวลือที่ว่าเขาเฉือนตราทาสทิ้งด้วยตนเองบนพลับพลาเตี่ยนหงก็ทำให้เห็นถึงความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของบัณฑิต รวมทั้งช่วยเติมเต็มชื่อเสียงอันดีงามให้แก่เขา

เผยซีไม่อาจพำนักอยู่ในวังหลวงกับเยี่ยถิงเยี่ยน อีกทั้งวันนั้นก็ดึกมากแล้ว รอวันรุ่งขึ้นหลังเลิกประชุมขุนนางยามเช้าถึงจะสามารถมาที่หอตำราเพื่อดูแลเยี่ยถิงเยี่ยนได้

เยี่ยถิงเยี่ยนยังคงเอนกายอยู่บนตั่ง ทว่าสวมเสื้อผ้าอาภรณ์เรียบร้อยแล้ว นางกำนัลไม่รู้เรื่องนี้ เมื่อเห็นว่ามีคนมาจึงค้อมกายเล็กน้อยเพื่อม้วนม่านไม้ไผ่ที่หน้าต่างด้านหนึ่งให้เขา

แสงแดดยามดวงอาทิตย์ขึ้นร้อนแรงแสบตา เยี่ยถิงเยี่ยนเหลือบมองไปด้านนอกคราหนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นมาป้องบังจนเกิดเป็นเงาสีดำทอดลงบนใบหน้าตนเอง

พอได้ยินเสียงฝีเท้า เขาหันกลับไปเห็นว่าเป็นเผยซีก็ยิ้มออกมา “ชั่วจือ ครั้งหน้าเวลาเจ้ามาน่าจะเอาขนมแป้งกรอบของหอเฟิงเล่อติดมือมาให้ข้ากินสักหน่อย”

เผยซีหิ้วกล่องอาหารเดินเข้ามาเงียบๆ แล้ววางลงเสียงดัง ก่อนจะเปิดฝากล่องออก ทำให้มีกลิ่นหอมหวานฟุ้งกระจายออกมา

เขาเดินไปนั่งบนม้านั่งตรงหน้าตั่ง เอ่ยด้วยสีหน้านิ่งขรึมว่า “ข้ามีเรื่องสำคัญในราชสำนักที่จะต้องหารือกับใต้เท้าเยี่ย รบกวนพวกเจ้าช่วยถอยออกไปก่อนเถิด”

เหล่าขันทีไม่ได้นึกสงสัยอะไร พอปิดประตูห้องแล้วก็แยกย้ายกันไป

เมื่อเห็นพวกเขาออกไปแล้ว เผยซีก็ลุกขึ้นดึงม่านไม้ไผ่ที่อยู่ข้างกายเยี่ยถิงเยี่ยนลงมาอย่างรวดเร็ว บดบังดวงอาทิตย์ที่แม้เพิ่งโผล่พ้นขอบฟ้าแต่กลับแผ่รัศมีเจิดจ้าบาดตาอย่างมิดชิด ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ทันทีที่ม่านถูกปล่อยลงมา เผยซีก็เห็นสีหน้าของเยี่ยถิงเยี่ยนเปลี่ยนไป จากนั้นอีกฝ่ายก็เอนพิงกับเบาะนุ่มด้านหลังแล้วไอออกมาอย่างรุนแรง

เขาเอามือปิดตาเอาไว้ กะพริบตาซ้ำไปซ้ำมาอยู่หลายครั้งจนมีน้ำตาใสๆ ไหลออกมาเป็นสาย