ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 8

เผยซีรีบหยิบแถบผ้าไหมสีขาวขึ้นมาเส้นหนึ่งแล้วผูกปิดตาให้เยี่ยถิงเยี่ยนอย่างดี ทั้งยังหยิบผ้าเช็ดหน้าเนื้อดีขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เขาก่อนแล้วค่อยยื่นให้เขาเพื่อไว้ใช้ปิดปากเวลาไอ

เยี่ยถิงเยี่ยนรับผ้าเช็ดหน้ามาถือไว้ บนใบหน้ายังคงมีร่องรอยน้ำตา ทว่ามุมปากกลับปรากฏรอยยิ้ม “ชั่วจือหนอชั่วจือ ติดตามคนขี้โรคอย่างข้ามานาน นับวันยิ่งเหมือนท่านผู้เฒ่าจ้าวเข้าไปทุกทีแล้ว”

เผยซีทำหน้าบึ้งตึง เรียกเขาเสียงแผ่วเบาว่า “รัชทายาท…”

เยี่ยถิงเยี่ยนยิ้มอย่างสดใสแล้วพูดแทรกขึ้นว่า “ระวังคำพูดสักหน่อยเถิด ตอนนี้ไม่ว่าจะในหรือนอกวังหลวง ไฉนเลยจะมีรัชทายาทอะไรนั่นอยู่อีกเล่า”

ดังนั้นเผยซีจึงเปลี่ยนคำเรียกว่า “โรคตาของใต้เท้าต้องใช้ความอดทนในการรักษา ควรหลีกเลี่ยงแสงให้มากที่สุดถึงจะดี ในฤดูใบไม้ผลิดวงอาทิตย์เพิ่งฉายแสง ท่านก็ต้องลมจนน้ำตาไหลแล้ว แม้แต่ช่วงยามเฉินกับยามซื่อ ยังเป็นเช่นนี้ หากถึงยามเที่ยงหรือช่วงกลางฤดูร้อนที่อากาศร้อนจัดจะทำอย่างไร”

“เวลาไม่ได้ทำอะไร ข้าผูกแถบผ้าไหมไว้ก็พอ” เยี่ยถิงเยี่ยนกล่าวอย่างร้อนตัวเล็กน้อย “วันนี้เป็นเพราะ…เพราะ…” เขายังพูดไม่ทันจบก็กลั้นไม่อยู่จนไอขึ้นมาอีกครั้ง ทำได้เพียงพร่ำบ่นอย่างไม่จริงจังระหว่างหยุดไอ “เพราะเมื่อวานพอตกกลางคืนอากาศช่วงฤดูใบไม้ผลิยังคงหนาวเย็น รวมทั้งมีบาดแผลใหม่เพิ่มเท่านั้นเอง นี่ก็ย่างเข้าเดือนสามแล้ว เหตุใดยังหนาวถึงเพียงนี้ก็ไม่รู้”

จู่ๆ เผยซีก็เอ่ยขึ้นว่า “ได้พบหน้านางครั้งหนึ่ง ทำให้ใต้เท้าสะเทือนใจปานนี้เชียวหรือ”

เยี่ยถิงเยี่ยนกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่นพร้อมโบกมือ “ไม่ใช่ๆ…”

สายตาของเผยซีกวาดมองผ่านหัวไหล่และลำคอของเขาไป รำพันอย่างเจ็บปวดว่า “ท่านมีร่างกายล้ำค่าดุจทองคำ ทั้งที่ปีนั้นอุตส่าห์เอาชีวิตรอดจากความตายมาได้ แต่ยังต้องประทับตรา…เช่นนี้…ให้ตนเองอีก”

ดวงตาเขามีน้ำตาเอ่อคลอ สะอึกสะอื้นจนพูดต่อไม่ไหว

เมื่อได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นของเขา เยี่ยถิงเยี่ยนก็สะดุ้งตกใจ รีบตบไหล่เขาเบาๆ พลางเอ่ยปลอบว่า “ไม่เป็นไร เจ้าดูเถิด อย่างไรสิ่งนี้ก็นับว่าได้ใช้ประโยชน์แล้วไม่ใช่หรือ ตรานั่นก็ไม่ได้เหลือทิ้งไว้ ไม่ถือว่าสูญเปล่า หากไม่มีมัน บาดแผลจากคมดาบตรงนี้ ข้ายังไม่รู้เลยว่าจะปกปิดอย่างไร”

เผยซียิ่งพูดยิ่งอารมณ์เดือดพล่าน “ข้าแนะนำท่านแต่แรกแล้วว่าไม่จำเป็นต้องกลับมาเมืองเปี้ยนตู ให้พักฟื้นอยู่ในพื้นที่เป่ยโยวนานกว่านี้สักหน่อย พวกเรามีทั้งอำนาจและกำลังทหาร เมื่อถึงตอนนั้นเพียงเปิดโปงแผนการชั่วร้ายที่ฮ่องเต้กับฮองเฮาสมคบคิดกันให้คนทั่วหล้ารับรู้ จากนั้นท่านก็ออกหน้านำทัพมาถึงใต้กำแพงเมืองเปี้ยนตู ทุกอย่างย่อมง่ายดายเหมือนหยิบของออกจากถุง…”

“ชั่วจือ” เยี่ยถิงเยี่ยนเรียกชื่อรองของเผยซีเสียงแผ่วเบา ในที่สุดก็เก็บงำสีหน้าท่าทางหยอกล้อไปจนหมดสิ้น “เจ้านึกว่าเขาไม่มีอำนาจบารมี ไม่มีทหารคนสนิทเช่นนั้นหรือ เจ้านึกว่าสงครามแย่งชิงแผ่นดินที่ไม่มีการวางแผนจะสามารถต่อสู้ได้อย่างง่ายดายเช่นนั้นหรือ”

เผยซีไม่ตอบอะไร เยี่ยถิงเยี่ยนจึงกล่าวต่อ