ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 8

“มิใช่วัวกระทิงหรือพยัคฆ์ร้าย เดินย่ำฝ่าทุ่งกว้างไปไม่หยุดยั้ง ช่างน่าเศร้าเราเหล่านักรบผู้ออกศึก ต้องตรากตรำตลอดทิวาจรดราตรี นับแต่โบราณมาสงครามเป็นสิ่งที่จำใจต้องทำเมื่อไร้ทางเลือกอื่น ในวัยเยาว์ตอนข้าเรียนหนังสือก็รังเกียจผู้ปกครองที่กระหายสงครามนัก ใต้หล้าสงบร่มเย็นยี่สิบกว่าปี บันทึกทางประวัติศาสตร์พิจารณาภาพรวมทั้งหมดจากอดีตถึงปัจจุบัน แม้ไม่ได้เป็นฮ่องเต้ปกครองแผ่นดิน แต่ข้าก็ไม่อยากเป็นคนที่แม้แต่ตนเองก็ยังรังเกียจ” เขากล่าวมาถึงตรงนี้ จู่ๆ ก็หัวเราะอย่างขมขื่น “แต่ทุกวันนี้ดูท่าก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไร…”

เผยซีไม่อยากให้เขาพูดคุยเรื่องนี้ต่อไปอีก จึงรีบร้อนกล่าวตัดบท “รัชทายาททรงเป็นวิญญูชนที่ท่านซูอบรมสั่งสอนมา กระหม่อมมีแต่จิตใจของคนถ่อย”

เมื่อกล่าวจบเผยซีก็ตระหนักได้ว่าตนเองพูดผิดไป เยี่ยถิงเยี่ยนวางผ้าเช็ดหน้าลงอย่างสงบ ไม่ได้เอ่ยปากแก้ไขคำพูดของอีกฝ่าย เพียงเอนกายพิงเบาะนุ่มหลับตาพักผ่อนอย่างสบายใจราวกับหลับใหลไปแล้ว

หลังจากนั้นราวหนึ่งเค่อเผยซีก็ได้ยินเสียงของคุณชายชุดสีเขียวเข้มผู้ผูกผ้าปิดตาไว้ดังขึ้นอีกครั้ง คล้ายเสียงละเมอพึมพำ

“การได้พบนางอีกครั้งไม่นับว่าสะเทือนใจ เพียงรู้สึก…ไม่ยินยอมอยู่บ้างเท่านั้นเอง”

เวลาล่วงเลยมาสามวัน เพราะเกรงว่าหากล่าช้าไปจะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นอีก สำนักขันทีฝ่ายในจึงรีบส่งคนไปงมศพขึ้นมาชันสูตรโดยเร็วที่สุด แล้วส่งขันทีคนหนึ่งมารายงานที่ตำหนักฉยงหวาพร้อมพานางกำนัลที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นมาด้วย ให้นางเปลี่ยนเครื่องแต่งกายเป็นชุดของนางข้าหลวงแล้วให้เยียนหลัวมอบหมายหน้าที่

ในเวลาเดียวกันนั้นซ่งหลันบังเอิญอยู่ที่ตำหนักฉยงหวาพอดี เมื่อได้ฟังคำรายงานเขากับซูลั่วเวยต่างประหลาดใจอย่างยิ่ง…เพราะศพของสตรีในสวนประจิมไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหัวหน้ากองภูษาจางที่เมื่อก่อนอยู่ในตำหนักฉยงหวานั่นเอง

หัวหน้ากองภูษาจางเดิมทีเป็นช่างปักผ้า เนื่องจากในปีนั้นได้ปักชุดพิธีการของรัชทายาทในงานพิธีแล้วได้รับคำชื่นชมจากอดีตฮ่องเต้ จึงถูกย้ายจากสำนักผ้าไหมแพรพรรณเข้ามายังเขตพระราชฐานชั้นในเพื่อดูแลเสื้อผ้าอาภรณ์ของเชื้อพระวงศ์ ต่อมาเมื่อซูลั่วเวยขึ้นเป็นฮองเฮา นางจึงได้เข้ามาเป็นข้ารับใช้กองภูษาในตำหนักประทับของฮองเฮา

นางปักลายดอกไห่ถังได้วิจิตรงดงามอย่างยิ่ง กระโปรงลายบุปผาโปรยสำหรับไว้ทุกข์ให้บิดาของซูลั่วเวยในอดีตก็เป็นฝีมือของนางเช่นกัน

กระทั่งซ่งหลันก็พอจะมีภาพจำของหัวหน้ากองภูษาจางอยู่บ้าง

แต่ช่วงปลายปีก่อนหัวหน้ากองภูษาจางบังเอิญเป็นไข้หนาวลม หลังจากหายป่วยแล้วก็ยื่นฎีกาถึงซูลั่วเวย กล่าวว่ามีความประสงค์จะออกจากวังหลวง ขอให้ฮองเฮาอนุญาต

ตอนหัวหน้ากองภูษาจางเป็นช่างปักผ้ามีอายุเพียงสิบห้าสิบหกปีเท่านั้น เวลานี้ยังอายุน้อยกว่าซูลั่วเวยเสียอีก ในวัยเพียงเท่านี้ได้เป็นนางข้าหลวงกองภูษาประจำตัวของฮองเฮา ในภายภาคหน้าอนาคตสดใสไร้ขอบเขต เรียกว่าคู่ควรกับคำว่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่และผู้มีอำนาจด้วยซ้ำ หาได้ยากนักที่จะรีบร้อนขอลาออกเช่นนี้