ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 8

แม้ซูลั่วเวยจะรู้สึกเสียดาย แต่ก็อนุญาตและมอบเงินให้อีกฝ่ายด้วย จากนั้นก็หาตัวนางกำนัลสกุลวั่นคนหนึ่งจากกองภูษามาทำหน้าที่แทน ก่อนคืนวันสิ้นปีหัวหน้ากองภูษาจางรีบมาขอบคุณในความเมตตา กล่าวว่านางจะพำนักอยู่ในกองภูษาชั่วคราว อีกไม่นานก็จะออกจากวังหลวง

สำหรับข้าราชบริพารฝ่ายในที่ได้รับอนุญาตให้ออกจากวังหลวง แน่นอนว่าผู้คนไม่ค่อยให้ความสนใจเท่าไร และนับตั้งแต่หัวหน้ากองภูษาจางขอลาออก ซูลั่วเวยก็ไม่เคยได้ข่าวคราวของนางอีกเลย

ไม่รู้ว่านางประสบเคราะห์ร้ายได้อย่างไร แล้วศพยังถูกคนโยนทิ้งไว้ที่สวนประจิมอีก

เป็นดังที่ซูลั่วเวยคาดการณ์ไว้ งานเลี้ยงฉลองเตี่ยนหงในวันนั้นสุดท้ายแล้วก็มีข่าวลือบางส่วนรั่วไหลออกมาอยู่ดี ดูเหมือนมีคนจงใจสร้างความปั่นป่วนในราชสำนัก กล่าวหาว่าเขตพระราชฐานชั้นในไม่สงบสุข ถึงขั้นทำให้เรื่องคดีฆาตกรรมเล็ดลอดออกมาในระหว่างที่เหล่าบัณฑิตเข้าเฝ้า คำพูดโจมตีไปที่ฮองเฮาโดยตรง

สำนักตรวจการเพียงเร่งรัด อีกทั้งชื่อเสียงของซูลั่วเวยดีงามอย่างยิ่งมาแต่ไหนแต่ไร จึงยังไม่มีผู้ใดกล้าตำหนิว่าฮองเฮาไร้ความสามารถ

ทว่าหากเรื่องนี้ยังไม่ได้รับการแก้ไขอีก เกรงว่าต้องตกไปถึงมือของกรมอาญาและศาลยุติธรรม ซึ่งสุดท้ายแล้วย่อมไม่เป็นผลดีต่อนาง

ผู้ตายเป็นคนเก่าแก่ ซูลั่วเวยไม่อยากหาใครมารับผิดแทน ทำได้เพียงสั่งตรวจสอบอีกครั้ง ซ่งหลันบันดาลโทสะในตำหนักฉยงหวาอย่างหาได้ยาก ตำหนิสำนักขันทีฝ่ายในว่าผ่านมาสามวันแล้วยังสืบได้เพียงว่าศพนั้นคือผู้ใด ไม่รู้จะมีพวกเขาไว้เพื่ออันใด ทำให้ขันทีน้อยผู้นั้นหวาดกลัวจนเหงื่อไหลเป็นทาง ตอนเดินออกมาขาถึงกับก้าวไม่ออกจนสะดุดล้มไป

สำนักขันทีฝ่ายในมีหน้าที่สืบสวนเรื่องราวในเขตพระราชฐานชั้นใน ส่วนหน่วยองครักษ์จินเทียนมีหน้าที่รักษาความปลอดภัย ถึงที่สุดแล้วในด้านการคลี่คลายคดีและการสืบสวนเจาะลึกก็ยังขาดความเชี่ยวชาญไปบ้าง หลังซ่งหลันจากไปไม่นาน ซูลั่วเวยได้ข่าวว่าเขาก็ยังมอบหมายเรื่องนี้ให้กรมอาญาและศาลยุติธรรมอยู่ดี อีกทั้งก่อนจะเปิดการสืบสวนคดี หากเยี่ยถิงเยี่ยนที่พำนักอยู่ในวังหลวงซึ่งรับดูแลคดีนี้ชั่วคราวสามารถหาข้อสรุปได้ภายในเจ็ดวันก็จะช่วยลดความยุ่งยากไปได้มากทีเดียว

เต๋อฮ่องเต้ในราชวงศ์ก่อนเคยก่อตั้งหน่วยองครักษ์จั้นจินเพื่อจัดการงานสกปรกและทำเรื่องที่เป็นความลับสุดยอดให้ตนเอง การกระทำเช่นนี้ของซ่งหลันทำให้ซูลั่วเวยคาดเดาอะไรบางอย่างได้…เขาตั้งใจจะเอาอย่างราชวงศ์ก่อนสร้างหน่วยงานที่เป็นเครื่องมือล่าเหยื่อขึ้นมา ซึ่งคุณชายตระกูลขุนนางผู้เคยมีความสัมพันธ์เก่าก่อนและมีไหวพริบเฉียบแหลมที่เข้ามาขอพึ่งพาบารมีได้มอบโอกาสที่แสนวิเศษให้เขาพอดี

เกรงว่าเขาคงกำลังกังวลว่าจะไม่มีโอกาสได้ทำเรื่องนี้ ส่วนขุนนางทัดทานก็เอาแต่เกาะติดเรื่องในเขตพระราชฐานชั้นในไม่ปล่อย แต่กลับไม่รู้เลยว่าฮ่องเต้วางแผนอะไรบ้าง

หลังจากหน่วยงานนี้เริ่มมีอำนาจขึ้นมา พวกเขาก็คงไม่มีโอกาสขัดขวางได้อีกต่อไป