ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 8

ฮ่องเต้หนุ่มน้อยที่เคยอ่อนโยนเชื่อฟังมาหลายปี ในที่สุดก็อดกลั้นไม่ไหวเผยให้เห็นกรงเล็บที่แหลมคมของตนเองออกมา

แล้วเยี่ยถิงเยี่ยนก็ไม่ทำให้ผิดหวัง เขาใช้เวลาเพียงสี่วันก็สามารถสืบเรื่องราวทั้งหมดได้ เพียงแต่เขายังไม่ได้รีบรายงานต่อฮ่องเต้โดยตรง กลับเรียกขันทีไม่คุ้นหน้าสักคนมาอย่างเงียบๆ เพื่อรายงานเป็นเสียงบังคับวรรณยุกต์ผิงเจ้อ ในบทกวีชุดหนึ่งให้ซูลั่วเวยฟัง

ขันทีน้อยผู้นั้นฟังไม่รู้เรื่อง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความกลัดกลุ้ม

“ผิงผิงเจ้อเจ้อ ผิงผิงเจ้อเจ้อ ผิงผิงเจ้อเจ้อผิงผิง…”

พอท่องเสร็จแล้ว เห็นซูลั่วเวยแสดงสีหน้ามีความนัยลึกซึ้ง เขาจึงเอ่ยขึ้นอีก

“กระหม่อมเป็นเพียงผู้ดูแลตำราในหอตำรา ไม่เข้าใจจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ จดจำตั้งแต่ฟ้าสางจนพลบค่ำแล้ว ขอพระองค์โปรดอย่าทรงถือโทษพ่ะย่ะค่ะ”

เยียนหลัวเองก็ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่กลับได้ยินซูลั่วเวยสั่งการว่า “ตกรางวัลแล้วส่งเขาออกไป”

เยียนหลัวหยิบเมล็ดแตงทองคำมาหนึ่งกำ ขันทีน้อยผู้นั้นรับเอาไว้ด้วยความดีใจอย่างยิ่ง จากนั้นก็เดินไปส่งเขาที่หน้าประตู เมื่อกลับมาก็เห็นซูลั่วเวยพับแขนเสื้อขึ้นแล้วหยิบพู่กันขึ้นมาในท่วงท่าสบายๆ เตรียมเริ่มเขียนบทแรกของบทกวีใหม่ที่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ

“เหย้าเรือนอยู่หนใด โคมไฟสลัวลมพลิ้ว บุปผาจันทรางามตา…”

นางเขียนมาถึงตรงนี้ก็รู้สึกไม่พอใจเท่าใดนัก จึงวางพู่กันลงแล้วเงยหน้าขึ้น เห็นเยียนหลัวย้อนกลับมาก็ส่งยิ้มให้นาง

“ฉลาดล้ำเหมือนปีศาจ…” ซูลั่วเวยเอ่ยประเมินเสียงแผ่วเบา นางไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่เยียนหลัวรู้แก่ใจดีว่าคนที่นางพูดถึงคือเยี่ยถิงเยี่ยน “ไม่รู้ว่าจะดีหรือไม่ดี”

ระหว่างเขตพระราชฐานกับเขตพระราชฐานชั้นในมีป่าทึบผืนหนึ่ง กลางป่าเคยมีพลับพลานามเกาหยางตั้งอยู่ ภายหลังไม่ได้ใช้งานเป็นเวลานานจึงถูกทิ้งร้างไป รกร้างยิ่งกว่าสวนประจิมเสียอีก ไม่รู้เช่นกันว่าเยี่ยถิงเยี่ยนรู้จักสถานที่เช่นนี้ได้อย่างไร

หลังซูลั่วเวยไตร่ตรองซ้ำไปซ้ำมาก็ยอมเสี่ยงใส่ชุดคลุมสวมหมวกคลุมศีรษะออกไปช่วงฟ้ามืดก่อนประตูวังจะปิดลงในยามโหย่ว ซึ่งทุกอย่างก็ราบรื่นตลอดการเดินทาง

หน้าพลับพลาเกาหยางมีรูปสลักหินใบหน้าดุร้ายตั้งอยู่ ซูลั่วเวยจ้องมองอยู่ครู่หนึ่งตอนเดินผ่าน แต่ก็มองไม่ออกว่าคือตัวอะไร