ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 8

ตำหนักบนพลับพลามีสภาพทรุดโทรม มีเพียงเทียนสองเล่มถูกจุดไว้บนเชิงเทียนทองคำอันหนึ่ง เงาเทียนวูบไหวไปมา แสงเทียนกลับสาดส่องได้เพียงพื้นที่เล็กๆ ตำหนักชั้นในบรรยากาศวังเวงน่าขนลุก กระทั่งยามพลบค่ำของฤดูใบไม้ผลิก็ยังอดรู้สึกหนาวสั่นไม่ได้

เยี่ยถิงเยี่ยนคลุมกายด้วยชุดคลุมกันลมสีดำแลดูเคร่งขรึมยืนอยู่หน้าเชิงเทียน ภายใต้แสงเทียนสว่างนุ่มนวลจะเห็นใบหน้าขาวผุดผาดดุจหิมะ งดงามเย้ายวนดุจภูตพราย

พอซูลั่วเวยก้าวเข้าประตูมาก็เห็นเขาในชุดองครักษ์กำลังใช้กรรไกรสีเงินวาววับตัดไส้เทียน คาดว่าคงปลอมตัวมาที่นี่ เมื่อเห็นนางมาถึง มือของเยี่ยถิงเยี่ยนก็สั่นไหว ไส้เทียนส่วนหนึ่งที่ติดเปลวไฟร่วงหล่นลงข้างกายเขาและมอดดับไปอย่างรวดเร็ว

“กระหม่อมถวายบังคมฮองเฮา”

เขาค้อมกายคุกเข่าลงอย่างนอบน้อม ทว่าซูลั่วเวยกลับไม่เอ่ยคำใด นางเดินเข้าไปใกล้กว่าเดิมอย่างไม่รีบร้อนแล้วหยุดยืนอยู่หลังเชิงเทียนพร้อมกวาดตามองไปรอบๆ

บริเวณรอบข้างไร้ผู้คน เงียบสงัดจนน่าขนลุก ตอนนี้แม้แต่องครักษ์ในวังหลวงก็แทบไม่ได้เข้ามาตรวจตราในป่า ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงก่อนจะมานางยังสั่งให้เยียนหลัวมาสำรวจเส้นทางไว้อีก

นางปลดหมวกคลุมศีรษะลง เล็บที่ทาเป็นรูปหงส์สีทองคำขาวกรีดผ่านเนื้อผ้าเบาๆ

เยี่ยถิงเยี่ยนไม่ได้รอนางออกคำสั่งให้ลุกขึ้นยืน ปลายลิ้นของเขากวาดวนไปทั่วขากรรไกรแล้วชิงเงยหน้าขึ้นมาก่อน จึงเห็นใบหน้าของคนงามที่มีเสน่ห์ชวนมองภายใต้แสงเทียนที่วูบไหว ชั่วขณะหนึ่งอารมณ์ความรู้สึกหลากหลายก็พากันถาโถมเข้ามา เขากล้ำกลืนฝืนทนเอาไว้ เมื่อเอ่ยปากก็เหลือเพียงคำพูดประโยคสั้นๆ

“ฮองเฮา เหตุใดไม่ตรัสอะไรเลยเล่าพ่ะย่ะค่ะ”

ซูลั่วเวยเปล่งเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหันด้วยท่าทีเฉยชา “ท่านช่างบังอาจยิ่งนัก!”

เยี่ยถิงเยี่ยนไม่ได้หวาดกลัว “เหตุใดพระองค์ถึงตรัสเช่นนี้”

“การลักลอบติดต่อกันภายในตำหนักในเป็นความผิดร้ายแรงเพียงใด ข้าไม่เชื่อว่าใต้เท้าเยี่ยจะไม่รู้ หากเรื่องในวันนี้ล่วงรู้ถึงพระกรรณฝ่าบาท ท่านคิดว่าพระองค์จะทรงรู้สึกเช่นไร” ซูลั่วเวยกล่าวเสียงเอื่อยเฉื่อย น้ำเสียงเจือแววเยาะหยัน “ครั้งก่อนข้าอยากรื้อฟื้นความสัมพันธ์เก่าก่อนกับใต้เท้า แต่ท่านกลับไม่ยอมรับ เหตุใดครั้งนี้กลับให้ข้าออกมาในยามค่ำคืนเล่า”