ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 8

“จิตใจซื่อสัตย์จงรักภักดีของกระหม่อมมีไว้เพื่อฝ่าบาทและฮองเฮาเท่านั้น การทูลเชิญฮองเฮาเสด็จมาที่นี่ย่อมมีเหตุผลที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้” เยี่ยถิงเยี่ยนไม่ได้ตอบคำถามของนาง แต่พูดอย่างรวดเร็วว่า “ฮองเฮาไม่ทรงทราบหรือว่าผู้คนในใต้หล้าล้วนมีนิสัยที่ไม่ดีอย่างหนึ่ง เรียกว่า ‘ปากไม่ตรงกับใจ’ กระหม่อมเป็น ฮองเฮาก็ทรงเป็นเช่นกัน หากมิได้เป็นเช่นนั้น เหตุใดฮองเฮาต้องทรงยอมเสี่ยงอันตรายกับการ ‘ลักลอบติดต่อ’ แล้วออกจากตำหนักในยามค่ำคืนเพื่อมาพบตามนัดหมายเล่าพ่ะย่ะค่ะ”

เขาจงใจเน้นย้ำคำว่า ‘พบตามนัดหมาย’ ทว่าสีหน้าไม่ได้แสดงความละอายใจ เดิมทีเขานึกว่าพฤติกรรมกำเริบเสิบสานอย่างไม่สะทกสะท้านเช่นนี้จะทำให้คนตรงหน้าอับอายและขุ่นเคือง…เพราะเมื่อก่อนนางเคยเป็นคนที่มีท่าทีตอบสนองกับการหยอกล้อเช่นนี้มากที่สุด

ไม่คาดคิดว่าเมื่อซูลั่วเวยได้ยินดังนั้นกลับเพียงปรายตามองพร้อมประชดประชันอย่างไม่จริงจังเท่าใดนัก “นึกไม่ถึงว่าใต้เท้าเยี่ยจะมีฝีปากไม่ธรรมดา คำพูดเช่นนี้ก็ยังกล้าเอ่ยออกมาได้”

แต่นางไม่ใช่คนเดียวกับในวันวานแล้ว

เยี่ยถิงเยี่ยนจำต้องแสร้งโง่เขลา “กระหม่อมพลั้งปากไป ขอฮองเฮาโปรดทรงลงอาญา”

ซูลั่วเวยพยักหน้าตอบเล็กน้อย ส่งสัญญาณให้เขาลุกขึ้นมา “ท่านส่งขันทีน้อยที่ไม่รู้เรื่องอะไรมาท่องเสียงบังคับวรรณยุกต์ผิงเจ้อของบทกวี ‘พลับพลาเกาหยาง’ ตรงหน้าข้า ทั้งยังกำหนดเวลาเป็นวันรุ่งขึ้นยามพลบค่ำอีก ไม่กลัวหรือว่าข้าจะฟังไม่เข้าใจ”

เยี่ยถิงเยี่ยนกล่าว “คราวก่อนตอนจากกันกระหม่อมเคยทูลว่าหวังให้ฮองเฮาเสด็จมา พอพระองค์ได้ยินแล้วย่อมเข้าพระทัยได้เองพ่ะย่ะค่ะ”

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เช่นนั้นท่านก็จงว่ามาเถิด เชิญข้ามาถึงที่นี่มีเหตุผลอันใด หากข้าฟังแล้วรู้สึกไม่สบอารมณ์ก็จะจัดการกล่าวโทษท่านฐานล่วงเกินเบื้องสูง”

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มได้ในเดือนตุลาคม 2569)