ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 7

บทที่ 7 ไผ่งอกงามในสวนประจิม 1

ซูลั่วเวยเดินไปยังใต้ชายคาสองสามก้าว

สถานที่พำนักของเยี่ยถิงเยี่ยนเดิมทีเป็นตำหนักที่สะอาดสะอ้านแห่งหนึ่งในสวนประจิม ทว่าด้านหน้าตำหนักนั้นเนื่องจากไม่มีคนดูแล จึงอยู่ในสภาพทรุดโทรมรกร้างมานานแล้ว เมื่อฝนตกปรอยๆ ลงมาย่อมต้องปะปนรวมกับโคลนจนทำให้ชายกระโปรงของนางเปียกชื้นอย่างแน่นอน

หากชายกระโปรงต้องเปรอะเปื้อนโคลนแล้ว นางจะกลับไปยังพลับพลาเตี่ยนหงเพื่อรับการถวายความเคารพจากผู้คนอีกได้อย่างไร

ซูลั่วเวยจนปัญญา ทำได้เพียงสั่งให้คนไปเรียกเกี้ยวมา ไม่คาดคิดว่าคนที่ส่งไปเพิ่งเดินได้ไม่กี่ก้าวก็มีขันทีน้อยผู้หนึ่งวิ่งฝ่าสายฝนตรงมาทางประตูด้านหน้าอย่างรวดเร็ว โผมาทิ้งตัวคุกเข่าแทบเท้านางพร้อมเอ่ยขึ้น

“ฮองเฮา เกิดเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

ซูลั่วเวยก้มหน้าลง พบว่าเป็นศิษย์ของหลิวสี่

หลิวสี่เป็นคนเข้มงวดและมีระเบียบวินัย ศิษย์ที่เขาสอนมาก็นับว่าเป็นคนที่สุขุมเยือกเย็น ทั้งยังเป็นคนรับใช้เบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้ แทบไม่เคยมีท่าทีตื่นตระหนกเช่นนี้ให้เห็น

หัวใจนางพลันรู้สึกหนักอึ้ง แต่กลับไม่แสดงออกทางสีหน้า เพียงเอ่ยถามว่า “เรื่องอะไร”

ขันทีฝ่ายในผู้นั้นหอบหายใจแล้วเอ่ยว่า “เมื่อครู่นี้องครักษ์ลู่รับพระบัญชาไปที่งานเลี้ยงเพื่อตามหาสหายสนิทของใต้เท้าเยี่ย ต่อมาเขากับองครักษ์จินเทียนก็พาใต้เท้าผู้นั้นมาที่สวนประจิมด้วยกัน ใครจะรู้ว่ามีฝนตกโปรยปรายลงมา เส้นทางข้างหน้าเลือนราง ทุกคนจึงเดินผิดทางไปหลายก้าว แล้วเดินสวนไปชนเข้ากับ…” เขาพยายามกลืนน้ำลายลงคอ ร่างสั่นเทาพลางกล่าวต่อ “เดินสวนไปชนเข้ากับนางกำนัลที่กำลังอกสั่นขวัญแขวนคนหนึ่งในสวนประจิม นางกำนัลผู้นั้นก็ดูตกใจแทบตายจนพูดจาไม่เป็นภาษา เอาแต่พูดซ้ำๆ ว่าตนเองมองเห็น…มองเห็นศพอยู่ในบ่อน้ำแห่งหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ!”

เมื่อเหล่านางกำนัลขันทีที่อยู่โดยรอบได้ยินเช่นนั้นต่างก็คุกเข่าลงกันถ้วนหน้าทันที

ข้ารับใช้ที่กางร่มอยู่ใต้ชายคาก็วางร่มกระดาษน้ำมันคันนั้นลงแล้วคุกเข่าลงด้านหลังซูลั่วเวย

แม้ว่านับตั้งแต่ที่ซูลั่วเวยได้รับการแต่งตั้งเป็นฮองเฮาจะช่วยจัดการราชกิจให้ฮ่องเต้มากกว่าการปกครองตำหนักใน แต่นางก็มีไหวพริบในการใช้อำนาจลงโทษคนเก่าแก่ที่รับใช้มานาน ทั้งยังมอบความเมตตาแก่คนทุกระดับชั้นจนครองใจคนได้อย่างลึกซึ้ง ตลอดสามปีที่ผ่านมาวังหลวงจึงไม่เคยเกิดความผิดพลาดครั้งใหญ่มาก่อน

ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงคดีฆาตกรรมที่ส่งตรงมาถึงเบื้องพระพักตร์ฮองเฮาเช่นนี้

ซูลั่วเวยหลุบตาลง น้ำเสียงฟังไม่ออกว่าอยู่ในอารมณ์เช่นไร “ว่าต่อไป”

ขันทีน้อยได้แต่ฝืนใจเอ่ยต่อไปว่า “เนื่องจากมีใต้เท้าแห่งสำนักตรวจการอยู่ที่นั่นด้วย ยืนกรานว่าจะติดตามนางกำนัลผู้นั้นไปดูให้ได้ ทุกคนแตกตื่นมากทีเดียว องครักษ์ลู่จำต้องนำหน่วยองครักษ์จินเทียนเข้าปิดล้อมสวนประจิมไว้ชั่วคราว รายงานให้ฝ่าบาทและฮองเฮาทรงทราบ ตัวกระหม่อมนั้นมีฝีเท้าเร็วกว่าเล็กน้อย จึงรีบมาทูลรายงานให้ทรงทราบก่อน…ฝ่าบาทตรัสว่าใต้เท้าทั้งหลายหน้าพลับพลาเตี่ยนหงตื่นตกใจกันแล้ว ฮองเฮาไม่จำเป็นต้องเสด็จกลับไป ประเดี๋ยวฝ่าบาทจะเสด็จมาด้วยพระองค์เองพ่ะย่ะค่ะ”