ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 7

ซูลั่วเวยฟังจบก็แค่นหัวเราะออกมา “ดียิ่ง! บัดนี้คนอื่นเข้ามาเป็นใหญ่ในวังหลวงได้แล้วกระมัง”

ขันทีน้อยไม่เข้าใจความหมายของนาง เขาตกใจจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้น เอาแต่เอ่ยปากขออภัยไม่หยุดหย่อน

ซูลั่วเวยเหลือบมองเขาคราหนึ่ง ถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “เอาเถิด เจ้าลุกขึ้นได้”

ความจริงแล้วสำหรับเขตพระราชฐานชั้นในเรื่องเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก ความบังเอิญในวันนี้ก็บังเอิญตรงที่มีขุนนางฝ่ายนอก ทั้งยังเป็นขุนนางฝ่ายนอกจากสำนักตรวจการมาพบเข้าพอดี

หลังขุนนางฝ่ายนอกจากสำนักตรวจการมาพบเข้า ลู่เหิงคงทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ จึงนำหน่วยองครักษ์จินเทียนเข้าปิดล้อมสวนประจิมไว้ก่อนด้วยความตื่นตระหนก ทั้งยังส่งคนมาแจ้งข่าวให้นางกับซ่งหลันทราบ

ลู่เหิงนึกว่าตนเองจัดการได้อย่างเหมาะสมแล้ว แต่กลับไม่รู้ว่าวันนี้แตกต่างจากปกติ…เพราะงานเลี้ยงในวันนี้เหล่าบัณฑิตและปัญญาชนมากันพร้อมหน้าพร้อมตา พอเขาทำเช่นนี้ลงไปรวมกับเหตุวุ่นวายบนพลับพลาเตี่ยนหงเมื่อครู่ย่อมทำให้ขุนนางน้อยใหญ่ที่อยู่บริเวณนั้นตกใจกันหมดแน่นอน

หากในตำหนักในเกิดเรื่องวุ่นวายต้องเป็นเพราะฮองเฮาประพฤติผิดคุณธรรม ขอเพียงผู้ตรวจการที่ประสบกับเรื่องราวในวันนี้เป็นคนหัวรั้นสักหน่อย ยื่นฎีกาฟ้องร้องเรื่องที่นางปกครองคนอย่างไร้ความสามารถ เช่นนั้นก็จะนำความเดือดร้อนมาให้นางได้สารพัดแล้ว

กล่าวได้อีกว่าหากสืบหาสาเหตุให้กระจ่างไม่ได้ วันหน้าจะมีข่าวลือและคำซุบซิบนินทาไม่หยุดหย่อน และความผิดทั้งหมดจะตกอยู่ที่ตัวนางเพียงผู้เดียว

และหากคิดให้ลึกซึ้งลงไปกว่านั้น บางทีเรื่องนี้…คงพุ่งเป้ามาที่นางโดยเฉพาะ

ความบังเอิญเกิดขึ้นมากมายเพียงนี้ นี่จะเป็นอุบัติเหตุได้อย่างไร

ซูลั่วเวยรู้สึกจิตใจว้าวุ่น จู่ๆ ก็นึกถึงดวงตาแฝงนัยลึกซึ้งคู่นั้นของเยี่ยถิงเยี่ยนขณะอยู่หน้าตั่งขึ้นมาได้

…หรือนี่จะเป็นแผนการของเขา

ยามนี้เขามีหน่วยงานสังกัดไม่ชัดเจน ท่าทีก็คลุมเครือ ปากก็ว่าทุ่มเทเพื่อซ่งหลัน แต่ลับหลังกลับรับไมตรีจากนาง ครั้นนางอยากเข้าใกล้กว่าเดิมเพื่อสืบสาว เขาก็เงียบปากไม่พูดไม่จา ทำให้ไม่อาจคาดเดาความคิดของเขาได้โดยง่าย

คนเช่นนี้…

เยียนหลัวลุกขึ้นไปหยิบร่มกระดาษน้ำมันที่อยู่ข้างกายซูลั่วเวยขึ้นมา เพราะลมแรงกำลังจะพัดมา หากยังไม่รีบเก็บอีกเกรงว่ามันจะถูกพัดปลิวเข้าไปในสวน

ซูลั่วเวยหันหน้ากลับไปก็มองเห็นพอดีว่าหน้าต่างสลักลายบานนั้นถูกเปิดอีกครั้งตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้

ระหว่างที่ใครต่อใครยังมาไม่ถึง นางก็ส่งสายตาให้เยียนหลัวแล้วกลับเข้าไปในตำหนักอีกครั้ง

เยี่ยถิงเยี่ยนเก็บงำสีหน้าหลากหลายความรู้สึกเมื่อครู่แล้ว เขาเพียงนั่งอยู่ที่เดิมพร้อมเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“เหตุใดฮองเฮาเสด็จไปแล้วย้อนกลับมาเล่า”

เขานั่งอยู่ริมหน้าต่าง ต้องได้ยินเรื่องราวเมื่อครู่อย่างชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วแน่นอน ตอนนี้เป็นการแสร้งถามในสิ่งที่รู้อยู่แล้วเท่านั้น