ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 7

ซูลั่วเวยไม่ต้องการพูดจาอ้อมค้อมกับเขาอีกต่อไป จึงเอ่ยปากถามตรงๆ ว่า “ใต้เท้าผู้นั้นที่ท่านขอให้ข้าเรียกตัวมาเมื่อครู่นี้…”

เยี่ยถิงเยี่ยนตอบ “นามว่าเผยซี”

ซูลั่วเวยจึงเปลี่ยนคำเรียกขาน “ใต้เท้าเสี่ยวเผยเป็นคนเช่นไรหรือ”

เยี่ยถิงเยี่ยนเอ่ยทวนคำรอบหนึ่ง “เป็นคนเช่นไรหรือ กระหม่อมขอใคร่ครวญสักครู่ ใต้เท้าเสี่ยวเผยอายุน้อยกว่ากระหม่อมไม่เท่าไร เมื่อปีก่อนสอบเคอจวี่รอบสุดท้ายได้อันดับที่สิบห้าของระดับที่สาม ทำงานในสำนักผู้ตรวจการร่วมกับกระหม่อมเพียงไม่กี่วัน แต่กระหม่อมกล้ายืนยันได้ว่าใต้เท้าเสี่ยวเผยเกลียดชังความชั่วร้ายดั่งศัตรู เขาเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์สุจริต นับเป็นผู้ตรวจการที่ดีคนหนึ่ง”

ขณะที่เขาเอ่ยวาจา มุมปากก็ยกยิ้มบางๆ อยู่ตลอด

ซูลั่วเวยเผลอไผลครุ่นคิดอย่างไม่ถูกกาลเทศะว่าแท้จริงแล้วนิสัยของเยี่ยถิงเยี่ยนนั้นไม่ได้เย็นชาและห่างเหินอย่างตอนอยู่บนพลับพลาเตี่ยนหงก่อนหน้านี้ กลับกันเขาเป็นคนที่ยิ้มง่ายโดยแท้

แต่คนยิ้มง่ายที่แสร้งทำเป็นบัณฑิตผู้หวงแหนเสื้อผ้าอาภรณ์เช่นเมื่อครู่กลับยิ่งทำให้คนรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงมากขึ้นไปอีก

เมื่อเห็นนางนิ่งเงียบ เยี่ยถิงเยี่ยนก็เปลี่ยนเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อนว่า “ฮองเฮาทรงคิดว่าคดีนี้กำลังพุ่งเป้ามาที่พระองค์ใช่หรือไม่”

ซูลั่วเวยไม่แสดงท่าทีตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงเอ่ยว่า “ในวังหลวงเกิดคดีฆาตกรรมขึ้น ท้ายที่สุดแล้วก็ถือเป็นความผิดของข้า ไม่รู้ว่าใครกันที่ต้องมาเป็นวิญญาณอาฆาต รอให้ข้ากับฝ่าบาทสืบหาความจริงก่อนค่อยมาตอบคำถามของใต้เท้าอีกครั้งแล้วกัน”

เยี่ยถิงเยี่ยนกล่าวว่า “บางทีกระหม่อมอาจช่วยพระองค์คลี่คลายสถานการณ์ที่ยากลำบากในตอนนี้ได้”

ซูลั่วเวยอุทานเสียงเรียบ “หืม?”

เยี่ยถิงเยี่ยนออกแรงพยุงกายให้ลุกขึ้น นั่งตัวตรงกว่าเดิมเล็กน้อย “ใต้เท้าเสี่ยวเผยเป็นคนหนุ่มแน่นเลือดร้อน กระหม่อมจะเกลี้ยกล่อมเขาเอง มอบเรื่องนี้ให้กระหม่อมเป็นคนจัดการเถิด ฝ่าบาททรงมีพระประสงค์ที่จะใช้กระหม่อม บังเอิญว่าต้องมีโอกาสที่เหมาะสมบางอย่างเช่นกัน พูดปากเปล่าไร้หลักฐานเช่นนี้ พระองค์จะไม่ทรงเชื่อกระหม่อมก็เป็นเรื่องปกติ รอจนถึงเวลาที่เหมาะสมกระหม่อมจะไปขอเข้าเฝ้า หวังว่าพระองค์จะไม่ทำเป็นไม่รู้จักกระหม่อมเหมือนเมื่อครู่ที่พบกันระหว่างทางก็พอ”

ซูลั่วเวยเลิกเปลือกตาขึ้น จ้องมองเขาอย่างแน่วแน่ เขาก็ทำเช่นเดียวกัน จนกระทั่งเยียนหลัวซึ่งอยู่ด้านนอกหน้าต่างสลักลายเอ่ยเร่ง

“ฮองเฮา ฝ่าบาทเสด็จถึงสวนประจิมแล้วเพคะ”

ซูลั่วเวยจึงลุกขึ้นแล้วเดินจากไปโดยไม่ให้คำตอบใดๆ ก่อนไปนางเหลือบมองอย่างไม่ตั้งใจก็เห็นว่าในมือของเยี่ยถิงเยี่ยนยังคงจับใบไม้ที่นางทำร่วงหล่นลงมาใบนั้น