ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 7

เมื่อซูลั่วเวยมาถึง ซ่งหลันกับอวี้ชิวสือก็มาถึงด้านนอกเขตอุทยานที่เกิดเหตุแล้ว นางไม่สนใจน้ำโคลนที่ไหลเจิ่งนองอยู่บนพื้น เพียงค้อมกายขอรับโทษ

“หม่อมฉันไร้ความสามารถ”

ซ่งหลันรับร่มจากมือนางกำนัลข้างกายมา แล้วก็ประคองแขนของนางไว้ “ฮองเฮาลุกขึ้นเถิด”

ตอนนี้ทุกคนต่างยืนอยู่ใต้ชายคาระเบียงทางเดินเพื่อหลบฝน

ซูลั่วเวยมองไปยังกลุ่มหมอกและสายฝนที่เลือนรางด้วยความกลัวว่าจะพลาดรายละเอียดบางอย่างไป

ศพยังไม่ถูกนำขึ้นมาจากบ่อน้ำ ในอุทยานอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมประหลาด กลบกลิ่นของศพไว้ได้อย่างสิ้นเชิง…ว่ากันว่านางกำนัลได้กลิ่นหอมประหลาดนี้เข้าจึงเดินไปที่ปากบ่อ

ซ่งหลันขมวดคิ้วเล็กน้อย ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หลิวสี่ก็เดินมาข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วตวาดเสียงดังลั่นว่า “ข้ารับใช้ของสวนประจิมอยู่ที่ใด ยังไม่รีบเล่าทุกอย่างออกมาให้หมดอีก!”

ผู้ดูแลที่เข้าเวรได้เรียกข้ารับใช้ทั้งหมดที่อยู่ในสวนประจิมวันนี้มาแต่แรกแล้ว พวกเขาคุกเข่าเป็นแถวยาวห่างออกไปไม่ไกลนัก ส่วนคนที่อยู่แถวหน้าสุดคือนางกำนัลที่เห็นศพเป็นคนแรกและส่งเสียงเอะอะโวยวายขึ้นมา

หลังได้ยินเสียงตวาดของหลิวสี่ นางกำนัลก็คลานเข่าไปข้างหน้าแล้วก้มศีรษะหมอบลงด้วยความหวาดกลัวจนร่างสั่น

“ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี ฮองเฮาทรงพระเจริญพันปีเพคะ หม่อม…หม่อมฉัน…”

นางตั้งใจจะเอ่ยปากแล้ว แต่จนใจที่อายุยังน้อยและรู้สึกประหม่าเกินไป จึงแทบจะพูดจาไม่รู้เรื่อง

เผยซีซึ่งคุกเข่าอยู่ด้านข้างถอนหายใจคราหนึ่ง แล้วเอ่ยขึ้นว่า “ฝ่าบาท ข้ารับใช้พวกนี้มีนิสัยขลาดกลัวนัก มิสู้ให้กระหม่อมเป็นคนเล่าดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ”

ซ่งหลันกำลังมองสำรวจคนที่อยู่ตรงหน้าเช่นกัน พอได้ยินเขาเอ่ยปากก็ตอบรับว่า “ดี”

ดังนั้นเผยซีจึงกระแอมกระไอแล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “กระหม่อมสนิทสนมกับใต้เท้าเยี่ย เมื่อได้ยินว่าเขาได้รับบาดเจ็บก็ติดตามองครักษ์ลู่และนางกำนัลอีกคนหนึ่งมาเยี่ยมเยียน เพียงแต่ฟ้าฝนไม่เป็นใจ อีกทั้งสวนประจิมก็รกร้าง พวกเราจึงหลงทาง เดิมทีอยากเรียกคนมาสอบถามเส้นทาง ไม่คาดคิดว่ากลับเดินสวนมาพบนางกำนัลผู้นี้เข้าพอดีพ่ะย่ะค่ะ”

นางกำนัลร่างสั่นพลางเอ่ยว่า “หม่อมฉันล่วงเกิน…”