ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 7

เผยซีกล่าวว่า “ไม่เป็นไร กระหม่อมเห็นนางกำนัลมีท่าทางหวาดกลัว ปากก็ส่งเสียงตะโกนลั่นว่า ‘มีผี’ รู้สึกว่าเป็นเรื่องอัปมงคลอย่างยิ่ง จึงรีบเรียกให้หยุดก่อน สั่งนางเล่าเรื่องให้ฟังอย่างละเอียดแล้วติดตามนางมายังที่แห่งนี้พ่ะย่ะค่ะ”

อวี้ชิวสืออุทานคำหนึ่งแล้วกล่าวด้วยความสงสัยว่า “หากเป็นเช่นนั้นเหตุใดหน่วยองครักษ์จินเทียนมาถึงได้รวดเร็วเช่นนี้ ตามหลักแล้วหลังจากทราบเรื่องไม่ควรรายงานฝ่าบาทกับฮองเฮาก่อนแล้วค่อยเคลื่อนย้ายกำลังคนหรือ เมื่อครู่ตอนองครักษ์ลู่มาถึง กระหม่อมยังนึกว่าพวกบัณฑิตและปัญญาชนที่มาพบเห็นเรื่องนี้เข้ามีมากมาย แต่มองดูตอนนี้กลับมีไม่กี่คนเท่านั้น…”

ซูลั่วเวยเข้าใจในความหมายที่ซ่อนอยู่ของอวี้ชิวสือ…หากไม่ใช่เพราะหน่วยองครักษ์จินเทียนตัดสินใจโดยพลการ เดิมทีเรื่องนี้ก็ควรถูกจัดการให้เป็นเรื่องเล็กกว่านี้ไปแล้ว

หน่วยองครักษ์จินเทียนล้อมสวนประจิมไว้ ฮ่องเต้ ฮองเฮา และอัครมหาเสนาบดีต่างลุกจากงานเลี้ยงไปพร้อมกัน แม้ทุกคนบนพลับพลาเตี่ยนหงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็คาดเดาได้ว่าเกิดเรื่องวุ่นวายในวังหลวงเข้าแล้ว

ลู่เหิงเหงื่อเย็นท่วมกาย แข้งขาอ่อนแรงจนทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้น “ฝ่าบาทโปรดทรงอภัย! เป็นเพราะกระหม่อมผลีผลาม พอได้ยินเข้าก็กังวลว่าจะเกิดเรื่อง จึงรีบเรียกผู้ใต้บังคับบัญชามาทันทีพ่ะย่ะค่ะ”

ซ่งหลันมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ไม่ได้เอ่ยปากให้เขาลุกขึ้นแต่อย่างใด “วันนี้เจ้าสะเพร่ามากเกินไปแล้วหรือไม่” จากนั้นเขาก็หันไปกล่าวกับเผยซีว่า “เจ้าเล่าต่อไป”

“พ่ะย่ะค่ะ” เผยซีมีสีหน้าเป็นปกติ “กระหม่อมติดตามนางกำนัลผู้นี้มายังสวนประจิม ถึงได้เข้าใจคำพูดของนาง…เดิมทีขณะที่นางกำลังทำความสะอาด จู่ๆ ก็สังเกตเห็นว่าประตูอุทยานจุดหนึ่งทางทิศใต้ของสวนประจิมเปิดทิ้งไว้ นางจึงผลักประตูเข้าไปแล้วก็ได้กลิ่นผิดปกติบางอย่าง จากนั้นก็เห็นศพอยู่ในบ่อน้ำของอุทยาน ด้วยความตกใจจึงรีบวิ่งออกจากประตูมา บังเอิญว่าอีกด้านหนึ่งของอุทยานนี้เป็นเส้นทางที่พวกกระหม่อมเดินหลงกันอยู่พอดี ดังนั้นนางวิ่งมาได้ไม่นานก็มาพบกับพวกกระหม่อมเข้าพ่ะย่ะค่ะ”

คำพูดของเผยซีกระจ่างชัดและมีหลักการไม่น้อย เพียงไม่นานก็สามารถอธิบายต้นสายปลายเหตุของเรื่องราวได้อย่างชัดเจน แล้วก็จริงดังคาด หลังเขาพูดจบซูลั่วเวยก็ได้ยินซ่งหลันเอ่ยปากชื่นชม

“เจ้ามีความคิดเป็นแบบแผนไม่เลว ลุกขึ้นได้”

เผยซีกลับไม่ตอบรับและไม่ได้ลุกขึ้น เพียงคุกเข่าอยู่ที่เดิมแล้วกล่าวว่า “กระหม่อมมีตำแหน่งเป็นผู้ตรวจการของราชสำนัก เห็นเรื่องนี้แล้วจำใจเข้ามายุ่งเกี่ยวอย่างเลี่ยงไม่ได้ หากเขตพระราชฐานชั้นในไม่อาจสืบสวนจนถึงที่สุด กระหม่อมที่เป็นผู้ดำรงตำแหน่งนี้คงต้องกล่าวโทษว่าฮองเฮาทรงปกครองวังหลวงไม่เข้มงวด”

เขาพูดจบก็ก้มศีรษะคารวะหน้าผากแทบจรดพื้น

ปกติแล้วซ่งหลันรังเกียจคนในสำนักตรวจการที่มักเอะอะโวยวายและต้องการแสดงความเห็นในทุกๆ เรื่องเป็นที่สุด หากไม่ใช่เพราะผู้ตรวจการผู้นี้อยู่ที่นี่ รวมถึงเรื่องราวก็บานปลายไปบ้างแล้ว เดิมทีเขาคงไม่จำเป็นต้องมาที่นี่ด้วยซ้ำ

เมื่อครู่ที่ได้ฟังคำอธิบายของอีกฝ่าย เขายังนึกว่าได้พบคนที่มีไหวพริบเข้าแล้ว ไม่คาดคิดว่าคนผู้นี้ก็ไม่เกรงกลัวอำนาจ ไม่รู้จักกาลเทศะ ทั้งยังหัวแข็งราวกับก้อนหินจนน่ารังเกียจ