ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 7

ซ่งหลันรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมาทันใด “เจ้าชื่อ…”

ซูลั่วเวยเดินไปข้างหน้าก้าวหนึ่งพลางตอบว่า “ข้าเข้าใจแล้ว จะให้คำอธิบายแก่สำนักตรวจการภายในไม่กี่วันอย่างแน่นอน ใต้เท้าเสี่ยวเผย ท่านลุกขึ้นก่อนเถิด”

เผยซีเก็บสายตากลับมาแล้วลุกขึ้นยืน ตอบอย่างไม่นอบน้อมและไม่เย่อหยิ่งว่า “ขอบพระทัยฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ”

ซ่งหลันคิดเพียงจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จเร็วสักหน่อย จึงเอ่ยด้วยเสียงอันดังว่า “องครักษ์จินเทียนอยู่ที่ใด”

ลู่เหิงรีบขานตอบ “ฝ่าบาท”

“ให้โอกาสเจ้าทำคุณไถ่โทษ เรื่องนี้เกิดขึ้นภายในเขตพระราชฐานชั้นใน หากฮองเฮาไม่มีคำอธิบายเกรงว่าสำนักตรวจการต้องไม่พอใจเป็นแน่ เจ้ากับสำนักขันทีฝ่ายในร่วมมือกันช่วยฮองเฮาสืบสวน ทั้งยังมีคนของสำนักตรวจการอย่าง…”

เขาพูดมาถึงตรงนี้ก็หยุดชะงักไปชั่วครู่ ซูลั่วเวยพอจะคาดเดาออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ จึงเอ่ยขึ้นว่า “ใต้เท้าเสี่ยวเผยอายุยังน้อยนัก ตามความเห็นของหม่อมฉันมิสู้ให้ใต้เท้าเยี่ยคอยช่วยเหลืออยู่ข้างๆ จะเหมาะสมกว่า เมื่อครู่หม่อมฉันได้สอบถามหมอหลวงไปแล้ว แม้บาดแผลของใต้เท้าเยี่ยจะลึกถึงเนื้อ แต่ก็ไม่ได้บาดเจ็บถึงเส้นเอ็นและกระดูก อีกทั้งหลายวันมานี้ฝ่าบาทก็ตั้งพระทัยจะให้เขาอยู่ในวังหลวงเพื่อรักษาตัว แต่เขาเป็นขุนนางฝ่ายนอก การกระทำเช่นนี้ย่อมไม่เหมาะสม แต่หากใช้ข้ออ้างว่าจะสืบสวนคดีจึงให้พำนักอยู่ในเขตพระราชฐานก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไรเพคะ”

ยังไม่ทันที่ซ่งหลันจะเอ่ยปาก เผยซีก็กล่าวขึ้นว่า “ช่วงนี้กระหม่อมติดตามผู้บังคับบัญชา ยังมีเรื่องสำคัญต้องสืบสวนอีก สิ่งที่ฮองเฮาตรัสมานั้นกระหม่อมเห็นว่าดีอย่างยิ่งพ่ะย่ะค่ะ”

ซ่งหลันรู้สึกว่าเข้าทางพอดี จึงไม่มีเหตุผลที่จะไม่เห็นด้วย “เช่นนั้นก็ตามนี้”

อวี้ชิวสือที่นิ่งเงียบมาตลอดเหลือบมองซูลั่วเวยคราหนึ่งแล้วเอ่ยอย่างช้าๆ ว่า “เรื่องในเขตพระราชฐานชั้นในฮองเฮาต้องทรงสืบสวนให้ละเอียดนะพ่ะย่ะค่ะ ระหว่างงานเลี้ยงฉลองเกิดเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ขึ้นก็ถือว่าเป็นการขาดคุณธรรมไปแล้ว หากยังสืบสวนไม่ได้ความ ฮองเฮา…”

ในวันนี้เขาตั้งใจจะเล่นงานเยี่ยถิงเยี่ยนจึงใจร้อนไปบ้าง ทำให้พลาดโอกาสชิงความได้เปรียบ ตอนนี้ย่อมไม่มีข้ออ้างจะพูดจาขัดขวางได้อีกแล้ว ได้แต่พูดจาเสียดสีซูลั่วเวยไปสองสามประโยค

ซูลั่วเวยยกมุมปากขึ้น ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ทำให้ท่านราชครูต้องเป็นกังวลแล้ว” เมื่อสิ้นเสียงนางก็เอ่ยปากเรียก “เฝิงอิง”

ลู่เหิงที่คุกเข่าอยู่ขานรับ “พ่ะย่ะค่ะฮองเฮา”

“วันนี้เจ้าผลีผลามเกินไป” ซูลั่วเวยขมวดคิ้วพลางเอ่ย “เจ้าสั่งองครักษ์จินเทียนให้สอบสวนบรรดาข้ารับใช้ในสวนประจิมทีละคน จากนั้นก็ไปรับโทษเอาเอง” นางกวาดสายตามองรอบหนึ่งแล้วกำชับทุกคนว่า “สำนักขันทีฝ่ายในนำศพส่งให้นักชันสูตร หลังชันสูตรอย่างละเอียดแล้วมารายงานที่ตำหนักฉยงหวา ที่นี่ไม่เหมาะจะมีคนอื่นเข้ามา เช่นนั้นก็ปิดชั่วคราวไปก่อนแล้วกัน ให้องครักษ์จินเทียนเฝ้าประตูสวนประจิมไว้ ส่วนเรื่อง…” นางมองไปยังนางกำนัลที่คุกเข่าร่างสั่นอยู่บนพื้นแล้วเอ่ยถามว่า “ปีนี้เจ้าอายุเท่าไร เป็นคนจากที่ใด”

นางกำนัลผู้นั้นไม่กล้าเงยหน้าขึ้น ได้แต่ตอบว่า “ฮองเฮา ปีนี้หม่อมฉันอายุสิบห้าปี เป็นคนจากเมืองหย่งโจว เข้าวังหลวงมาถวายการรับใช้ตั้งแต่รัชศกเทียนโซ่วปีที่หนึ่ง เมื่อก่อนเคยอยู่ที่เรือนบุปผา เพิ่งถูกย้ายมาที่สวนประจิมเมื่อปีที่แล้วเพคะ”

“รัชศกเทียนโซ่วปีที่หนึ่ง…” ซูลั่วเวยเอ่ยทวนรอบหนึ่ง “หลังคดีนี้สิ้นสุดลงเจ้าก็ติดตามข้ามาอยู่ตำหนักฉยงหวาเถิด”

นางกำนัลไม่คาดคิดว่าจะได้รับความเมตตาเช่นนี้ จึงดีใจจนก้มศีรษะลงคารวะซ้ำแล้วซ้ำเล่า “เพคะ ขอบพระทัยฮองเฮาเพคะ”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 11 ต.ค. 69