บทที่ 3 สหายเก่าเขาตงซาน 2
ฮ่องเต้กับฮองเฮายังไม่มาเสียที งานเลี้ยงที่พลับพลาเตี่ยนหงจึงยังไม่เริ่มขึ้น แต่เหล่าบัณฑิตและปัญญาชนที่มาร่วมงานส่วนใหญ่เข้าประจำที่นั่งแล้ว
งานเลี้ยงฉลองรับวสันต์ยิ่งใหญ่หรูหรา ผู้ใดก็ตามที่พอมีชื่อเสียงมีตัวตนอยู่ในราชสำนักล้วนได้รับสุราใหม่หนึ่งจอกจากฮ่องเต้มาดื่ม อีกทั้งฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้ยังแตกต่างจากปีที่ผ่านมา…เมื่อปีก่อนเจาฮ่องเต้จัดการสอบเคอจวี่ขึ้นครั้งแรกนับตั้งแต่ขึ้นครองราชย์ ด้วยเหตุนี้ในงานเลี้ยงจึงมีคนหน้าใหม่เพิ่มขึ้นจากสามปีก่อนไม่น้อย
มีขุนนางบุ๋นอายุน้อยคนหนึ่งกำลังไขข้อสงสัยให้สหายที่เพิ่งได้รับคัดเลือกให้เข้ามาทำงานในราชสำนัก “…เมื่อสามปีก่อนเจ้าไม่ได้เข้าเมืองเปี้ยนตู คงไม่รู้อะไรมากนัก…หลังคดีลอบสังหารรัชทายาทในปีนั้น ฝ่าบาทยังทรงพระเยาว์ ต้องรีบขึ้นครองราชย์ ย่อมทำให้ขุนนางราชสำนักมากมายไม่สบายใจ”
สวี่ตั้นเป็นชาวเมืองโยวโจว การสอบเคอจวี่ครั้งนี้ได้อันดับที่สิบเอ็ดของระดับที่สองแม้ไม่อาจเทียบชั้นกับจ้วงหยวนและปั่งเหยี่ยนได้ ทว่าจากชื่อเสียงดีงามในท้องถิ่นทำให้เขาได้รับคัดเลือกและได้รับการสนับสนุนให้เข้าสู่ราชสำนักเป็นกรณีพิเศษ
ขุนนางบุ๋นอายุน้อยยังเล่าไม่ทันจบ สวี่ตั้นก็เอ่ยถามขัดจังหวะอย่างไม่เข้าใจ “แต่อดีตฮ่องเต้ทรงมีพระโอรสมากมาย หลังรัชทายาทเฉิงหมิงทรงจากไป เหตุใดสภาที่ปรึกษาสูงสุดถึงเลือกฝ่าบาทที่ทรงอยู่ลำดับที่หกเล่า”
“เบาหน่อยๆ!” ขุนนางบุ๋นอายุน้อยร้อนใจจนกระทืบเท้า ลดเสียงลงต่ำแล้วตำหนิ “เรื่องเช่นนี้ก็ยังกล้าพูดเสียงดังอีก ใครว่าเจ้าทึ่มทื่อ ที่จริงเจ้าโง่เง่าต่างหาก! ฝ่าบาททรงเป็นมังกรเร้นกายในหุบเหว ได้รับการคุ้มครองจากสวรรค์ วันหนึ่งขุนเขาพังถล่มลงมา แน่นอนว่าย่อมโผทะยานขึ้นฟ้าในคราเดียว”
“เขาไม่กล้าพูด ข้าจะพูดแทนเขาเอง” บัณฑิตถือจอกสุราที่อยู่อีกด้านหนึ่งของสวี่ตั้นมองซ้ายขวาแล้วเล่าต่อทันทีว่า “ปีนั้นหลังคดีลอบสังหารรัชทายาท พออดีตฮ่องเต้ทรงได้รับข่าวร้ายของรัชทายาทก็เศร้าโศกเสียพระทัยจนสวรรคต…ฮ่องเต้สวรรคตกะทันหัน พระราชโองการแต่งตั้งผู้สืบทอดบัลลังก์ยังไม่ได้ร่างขึ้นใหม่ เขตพระราชฐานสูญเสียประมุขไปชั่วคราว ขุนนางทุกคนในสภาที่ปรึกษาสูงสุดเดินทางเข้าวังหลวงในคืนนั้นเพื่อหารือแผนการรับมือ ตระกูลขุนนางผู้มีอำนาจในเมืองเปี้ยนตูอยากเคลื่อนไหวเต็มที ต่างตัดสินใจทำตามที่ตนเองต้องการ คิดจะผลักดันองค์ชายที่พวกเขาสนับสนุนขึ้นสู่บัลลังก์กันทั้งนั้น สถานการณ์ทำท่าจะเกิดการนองเลือดครั้งใหญ่…”
ฮ่องเต้กับฮองเฮายังไม่มา อัครมหาเสนาบดีก็ยังมาไม่ถึง เห็นผู้คนรอบข้างล้วนดื่มสุรานั่งสนทนากันอยู่ ขุนนางบุ๋นอายุน้อยถอนหายใจคราหนึ่ง เขาอดใจไม่ไหว สุดท้ายก็ชะโงกเข้าไปใกล้กว่าเดิม เล่าให้สวี่ตั้นฟังต่อ
“ภายหลังราชครูอวี้ที่ควบตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีออกหน้าไกล่เกลี่ย ออกความเห็นเสนอให้ยกองค์ชายที่ไม่ได้ถือกำเนิดจากสตรีในตระกูลขุนนางขึ้นครองบัลลังก์ ฝ่าบาทเมื่อครั้งเป็นองค์ชายทรงมีนิสัยขลาดกลัวอ่อนแอ แม้มารดาผู้ให้กำเนิดเคยได้รับความโปรดปราน แต่กลับมีฐานะเดิมเป็นนางข้าหลวงของอดีตฮองเฮา ไม่อาจเป็นมารดาของแผ่นดิน การกระทำนี้ของท่านราชครูได้รับเสียงก่นด่าจากสำนักตรวจการ บอกว่าเขาอยากเอาอย่างพวกหลี่ซือกับจ้าวเกา* ใช้ฮ่องเต้ที่ยังทรงพระเยาว์เป็นหุ่นเชิดเพื่อควบคุมใต้หล้า แต่ในบรรดาพระโอรสของอดีตฮ่องเต้ก็มีเพียงฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบันเท่านั้นที่ตระกูลฝ่ายมารดาไร้เภทภัยจากพระญาติสายนอก อีกทั้งพระองค์ยังทรงได้รับการดูแลจากรัชทายาทเฉิงหมิงมาหลายปี ถือว่ามีความใกล้ชิดกับฝ่ายอดีตฮองเฮา ทุกคนถกเถียงกันอยู่นานก็ไม่ได้คำตอบ อีกทั้งในบันทึกประวัติศาสตร์จารึกเอาไว้ว่ามีตระกูลขุนนางใหญ่ก่อความวุ่นวาย แล้วก็มีอัครมหาเสนาบดีที่กุมอำนาจแต่เพียงผู้เดียว บทเรียนจากความผิดพลาดในอดีตยังชัดเจนอยู่ตรงหน้า ขณะนั้นสถานการณ์ยากลำบากแทบจะหาทางออกไม่ได้ เมืองเปี้ยนตูอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ กองทหารรักษาพระองค์กับหน่วยทหารองครักษ์ชักกระบี่ประจันหน้ากันที่ประตูตงเหมินแล้วด้วยซ้ำ เหตุวุ่นวายทางการทหารพร้อมปะทุขึ้นได้ทุกเมื่อ…ในเวลานั้นโชคดีที่ฮองเฮาพระองค์ปัจจุบันทรงออกหน้า จึงคลี่คลายสถานการณ์ที่ยากลำบากไปได้”
