ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 3

สวี่ตั้นฟังแล้วหวาดกลัวจนร่างสั่น ถอนหายใจไม่หยุด “อันตรายโดยแท้! แต่พระองค์เป็นเพียงสตรีธรรมดา ทรงคลี่คลายความทุกข์ยากของแผ่นดินครั้งนั้นได้อย่างไร”

บัณฑิตที่ถือจอกสุรากล่าวอย่างไม่พอใจ “ว่ากันว่าสตรีพื้นที่เป่ยโยวของพวกเจ้าองอาจห้าวหาญ กระทั่งแม่ทัพหญิงก็เคยมีมาแล้ว ชาวเมืองโยวโจวเช่นเจ้ากลับเอ่ยวาจาเช่นนี้ ดูแคลนสตรีเสียได้! ฮองเฮาพระองค์ปัจจุบันใช่ผู้ที่คนธรรมดาสามัญจะเทียบเคียงได้รึ”

สวี่ตั้นรีบเอ่ยขออภัยทันควัน “เป็นข้าอคติไปเอง ได้ยินชื่อเสียงอันดีงามของฮองเฮามานานแล้ว นับเป็นสตรีอัจฉริยะหาได้ยากในรอบร้อยปี”

ขุนนางบุ๋นอายุน้อยก็กล่าวชื่นชมเช่นกัน “เป็นเช่นนี้จริงๆ เดิมทีฮองเฮาทรงถือกำเนิดในตระกูลเก่าแก่ของขุนนางผู้มีความดีความชอบเมื่อครั้งสถาปนาแคว้นต้าอิ้น ไม่ต้องพูดถึงว่าสกุลซูเป็นขุนนางมาหลายชั่วอายุคน สองรุ่นมีถึงสามอัครมหาเสนาบดี ช่างรุ่งโรจน์อย่างยิ่ง! พระองค์ทรงเป็นถึงหลานสาวคนโตของซูเหวินเจิ้งกงทั้งยังเป็นบุตรสาวคนโตพระอาจารย์ของฮ่องเต้ สืบทอดวิชาความรู้มาจากบรรพชน อีกทั้งเคยคารวะรองเสนาบดีกานกับท่านเจิ้งโส่วเป็นอาจารย์ ความสามารถบุ๋นบู๊เพียบพร้อม สมกับเป็นผู้มีคุณธรรมสูงส่งบริสุทธิ์ เป็นวิญญูชนในหมู่สตรี…”

บัณฑิตที่ถือจอกสุราทนฟังคำพูดสรรเสริญเยินยอยืดยาวของเขาไม่ไหวจริงๆ จึงเอ่ยปากขัดจังหวะเสียเลย

“ฮองเฮาทรงได้รับพระราชโองการแต่งตั้งเป็นชายารัชทายาทอยู่ก่อนแล้ว เพียงแต่ต้องไว้ทุกข์ให้บิดา ยังไม่ได้อภิเษกสมรสกับรัชทายาทให้เรียบร้อย เมื่อเกิดเหตุการณ์คับขันเช่นนี้พระองค์ทรงมีพระประสงค์จะปกป้องฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบันที่มีสายสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับรัชทายาทเฉิงหมิงไม่ให้ตกเป็นหุ่นเชิดและอยู่ในสถานการณ์เสี่ยง จึงทรงนำกระบี่โอรสสวรรค์ที่สกุลซูเก็บรักษาจากรุ่นสู่รุ่นออกมา ใช้กระบี่ประหารขุนนางผู้มีอำนาจจากตระกูลเก่าแก่ที่ทำตัวกำเริบเสิบสานบนถนนหลวง เปิดทางให้กับฝ่าบาท ขุนนางบุ๋นที่ซื่อสัตย์สุจริตในราชสำนักล้วนเป็นศิษย์ในสำนักสกุลซูทั้งสิ้น ตอนนั้นสกุลเยียนตระกูลแม่ทัพยังไม่ได้ไปประจำการเมืองโยวโจว ทั้งยังเคยมีไมตรีเก่าก่อนกับสกุลซู ทุกคนทุ่มเทสุดชีวิตเพื่อปกป้อง ทำให้ฮองเฮาทรงยับยั้งการก่อกบฏที่เกือบจะเกิดขึ้นในเมืองเปี้ยนตูไว้ได้ ท่านราชครูที่เป็นตัวแทนตระกูลขุนนางเก่าแก่ยอมถอยให้ ฝ่าบาทถึงได้ทรงขึ้นครองราชย์”

สวี่ตั้นถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “ข้าเป็นคนป่าเถื่อนจากทางเหนือ เพียงได้ยินคำสรรเสริญกับวีรกรรมของฮองเฮามาเท่านั้น แต่ไม่รู้เลยว่าจะทรงมีพระสติปัญญาและความกล้าหาญปานนี้ บุรุษในใต้หล้าได้ฟังต้องละอายใจกันถ้วนหน้าเป็นแน่”

ขุนนางบุ๋นอายุน้อยชิงพูดขึ้นมาว่า “ยังพูดไม่ทันจบเลย…ตอนฝ่าบาททรงขึ้นครองราชย์ยังไม่ได้เข้าพิธีสวมหมวก* ตามธรรมเนียมแล้วจำเป็นต้องให้สภาที่ปรึกษาสูงสุดเป็นผู้สำเร็จราชการแผ่นดินแทน แต่ท่านราชครูเป็นผู้นำสูงสุดในสภาแห่งนี้ ทุกคนกังวลเรื่องหายนะจากการผูกขาดอำนาจ อยากให้ไทเฮามารดาผู้ให้กำเนิดของฝ่าบาทเสด็จออกว่าราชการหลังม่าน แต่ไทเฮาทรงมีชาติกำเนิดต่ำต้อยเกินไป จึงไม่สามารถทำได้ ด้วยเหตุนี้จึงโต้เถียงกันอีกครึ่งเดือนกว่า ขุนนางทั้งหลายเสนอความเห็นว่าจะทูลเชิญฮองเฮาให้ทรงสำเร็จราชการแผ่นดินแทนร่วมกับท่านราชครู คอยคานอำนาจซึ่งกันและกัน ในที่สุดคลื่นลมทั้งในและนอกราชสำนักก็สงบลง”

บัณฑิตที่ถือจอกสุราเอ่ยด้วยความรู้สึกหลากหลาย “ฮองเฮาทรงอยู่ในวัยสาวย่างเข้ายี่สิบปีเท่านั้น การให้สตรีอายุน้อยสำเร็จราชการแผ่นดินแทนยิ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แรกเริ่มยังมีคนถวายฎีกาว่าแม่ไก่ขันปลุกกระนั้นสองสามปีมานี้ฮองเฮาไม่เพียงทรงกดข่มอำนาจของท่านราชครูไว้ได้ แต่ยังทรงแก้ไขปัญหาอุทกภัยและภัยพิบัติจากตั๊กแตนร่วมกับฝ่าบาท อีกทั้งจะส่งสกุลเยียนไปยังพื้นที่เป่ยโยวเพื่อสยบความวุ่นวายบริเวณชายแดน ทรงวางตนซื่อตรงเที่ยงธรรม ไม่เคยละโมบในอำนาจ มีคุณธรรมดีงามเป็นที่ยกย่องไปทั่วหล้า”