ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 3

สวี่ตั้นกล่าวว่า “นอกจากจะทรงสืบทอดวิชาความรู้ของตระกูล ได้รับการสั่งสอนจากอาจารย์ผู้เลื่องชื่อแล้ว ยังทรงเติบโตมาพร้อมกับรัชทายาทเฉิงหมิงด้วย รัชทายาททรงมีพระชนมายุสิบสองปีก็ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์แล้ว ไม่เคยได้รับการวิพากษ์วิจารณ์จากปัญญาชนในแผ่นดินสักครั้ง บุคคลที่โดดเด่นเช่นนี้กลับจบชีวิตด้วยน้ำมือของกลุ่มผู้ก่อความวุ่นวาย ช่าง…”

ขุนนางบุ๋นอายุน้อยไม่ได้ตำหนิที่เขาเอ่ยวาจาเหลวไหลอย่างหาได้ยาก เพียงถอนหายใจออกมา “จากคดีลอบสังหารรัชทายาททำให้มีการไว้ทุกข์ครั้งใหญ่ทั้งแผ่นดิน หลังรัชศกจิ้งเหอปีที่หนึ่ง กว่าสามปีฤดูใบไม้ผลิหิมะตกหนัก มวลบุปผาไม่เบ่งบาน ปีนี้ถึงได้เห็นท้องฟ้าปลอดโปร่ง โอรสสวรรค์ผู้ปรีชาสวรรคต ก็เพียงเท่านี้เอง”

ระหว่างที่คนทั้งสามกระซิบกระซาบพูดคุยกันก็ได้ยินเสียงก้องกังวานทอดยาวของขันทีดังมาแต่ไกล เป็นการรายงานว่าฮ่องเต้มาถึงแล้วพร้อมกับราชครู ผู้คนบนพลับพลาเตี่ยนหงต่างลุกขึ้นถวายบังคม

“ขอฝ่าบาททรงพระเจริญ…”

เจาฮ่องเต้ซ่งหลันปีนี้อายุสิบเก้าปี เทียบกับแรกเริ่มที่ขึ้นครองราชย์ร่างสูงกว่าเดิมหนึ่งช่วงศีรษะแล้ว เขากับอัครมหาเสนาบดีอวี้ชิวสือเดินมาด้วยกัน โบกมืออย่างสบายๆ ส่งสัญญาณให้ทุกคนลุกขึ้น ท่วงท่าแฝงบารมีในฐานะเจ้าเหนือหัวอยู่รางๆ

สวี่ตั้นค้อมกายถวายบังคมแล้ว พอกลับมานั่งประจำที่อีกครั้งก็ลอบชำเลืองมอง ฮ่องเต้สนทนากับขุนนางใหญ่ผู้มีอำนาจข้างๆ อย่างสนุกสนาน ใบหน้าที่แสดงความ ‘ขลาดกลัวอ่อนแอ’ ‘ต่ำต้อยด้อยค่า’ รวมถึง ‘หวาดหวั่นสับสน’ ตามข่าวลือเหมือนกับไม่เคยปรากฏให้เห็นมาก่อน

อย่างไรก็ตามฮ่องเต้กับขุนนางคู่นี้ที่ข่มขู่กันและกันท่ามกลางประกายดาบเงากระบี่ในสายตาคนทั้งหลาย เบื้องหลังกลับไม่มีกลิ่นอายความขัดแย้งอย่างที่โจษจันกันเลยสักนิด

พอซ่งหลันนั่งลงเรียบร้อยแล้วก็เหลือบมองตำแหน่งของฮองเฮาข้างกายที่ยังว่างอยู่ จากนั้นก็หันไปถามอย่างห่วงใย

“ช่วงนี้ท่านราชครูสุขภาพแข็งแรงขึ้นบ้างหรือยัง”

อวี้ชิวสือคิ้วคลายออกพลางตอบอย่างนอบน้อม “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงห่วงใย กระหม่อมไม่เป็นอะไรแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เขาหยุดชะงักไปเล็กน้อยแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงคล้ายซักถาม “ได้ข่าวว่าฝ่าบาททรงพาคนคุ้นเคยกลับมาจากพื้นที่เป่ยโยวคนหนึ่ง”

ซ่งหลันหมุนพู่หยกห้อยเอวเล่น ไม่ได้ตอบข้อสงสัยของเขา “จื้อไป๋ เหตุใดท่านต้องเป็นกังวลเรื่องเล็กน้อยพวกนี้ด้วยเล่า ไม่ว่าเราจะพาใครกลับมาจากที่ใดก็ต้องพึ่งพาท่านเสมอ”

อวี้ชิวสือเอ่ย “กระหม่อมไม่มีเจตนาอื่น เพียงเกรงว่าการกระทำเช่นนี้ของฝ่าบาทจะถูกขุนนางราชสำนักวิพากษ์วิจารณ์ในทางไม่ดีพ่ะย่ะค่ะ”

ซ่งหลันยิ้มออกมา “จื้อไป๋ไม่ต้องกังวลไป ตอนสอบจื้อจวี่ปีก่อนคนผู้นั้นแม้ตัวยังมาไม่ถึง แต่ความเรียง ‘ว่าด้วยความเจ็บปวดกับจิตสำนึกเพื่อราษฎร’ ที่เขาเขียนกลับแพร่หลายในเมืองหลวงมานานแล้ว ในการเดินทางครั้งนี้เราตั้งใจจะพบหน้าเขา ตำแหน่งขุนนางของเขาก็กำหนดไว้เรียบร้อย แต่ยังไม่มีหนังสือทางการออกมา เราอยู่อย่างโดดเดี่ยวมาตั้งแต่เล็ก ยากนักจะพบพานสหายรู้ใจ เรากับเขาเข้ากันได้ดีทีเดียว นึกอยากทำตามใจขึ้นมาชั่วขณะ จึงไม่รอหนังสือทางการของกรมปกครอง เรียกตัวเขาตามขบวนเสด็จกลับเมืองหลวงมาทันที เราคิดว่าทำเช่นนี้ก็แค่ไม่ถูกลำดับขั้นตอน แต่ไม่ได้เป็นความผิดร้ายแรง โต้เถียงสักสองวันก็ไม่เป็นไรแล้ว”

อวี้ชิวสือกล่าว “แต่กระหม่อมได้ยินมาว่าคนผู้นั้นเป็น…”

เขายังกล่าวไม่จบประโยค ขันทีก็เริ่มรายงานเสียงกังวานทอดยาวว่าฮองเฮามาถึงแล้ว อวี้ชิวสือส่งสายตาเป็นนัยให้ซ่งหลันคราหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นไปรออยู่ฝั่งหนึ่งอย่างนอบน้อมทันที