ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 5

ต่อให้เป็นเช่นนี้ก็ยังมีขุนนางบุ๋นจำนวนมากยอมอดทนต่อความเจ็บปวดจากการถูกลอกผิวหนัง แต่จะไม่ยอมถอดเสื้อผ้าต่อหน้าฝูงชน

บิดาเคยลูบผมนางอย่างแผ่วเบา เล่าด้วยน้ำเสียงแฝงความอาลัยอาวรณ์อยู่รางๆ ‘ท่านปู่เจ้าเคยมีสหายสนิทคนหนึ่ง ชื่อเสียงฉาวโฉ่ทีเดียว เขามักถูกลงโทษที่เขตพระราชฐานชั้นในเป็นประจำ ถึงจะเป็นเช่นนั้นตั้งแต่เข้าสู่ราชสำนักเป็นขุนนางจนดำรงตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี ที่ผ่านมาล้วนท่อง ‘คัมภีร์หลี่จี้’ ยามคุกเข่ารับโทษนอกประตูตงเหมิน’

ด้วยเหตุนี้ซูลั่วเวยจึงทำได้เพียงเช็ดน้ำตาขณะมองดูรัชทายาทคุกเข่ารับโทษอยู่ที่ลานหน้าท้องพระโรง กระทั่งการโบยจบลง นางเปิดกล่องอาหารก็พบว่าบัวลอยถั่วแดงเย็นชืดหมดแล้ว

ดูท่าฮ่องเต้น่าจะเห็นนางนานแล้ว แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เมื่อเห็นการลงโทษเสร็จสิ้นลง เดิมทีเขาอยากพูดด้วยความห่วงใยสักสองสามประโยค ทว่าพอเหลือบมองไปทางเสาระเบียงทางเดินที่ซูลั่วเวยซ่อนตัวคราหนึ่ง สุดท้ายก็พาข้าราชบริพารที่ติดตามมาจากไปทันที

ตอนนี้เองซูลั่วเวยถึงค่อยยกชายกระโปรงขนปุกปุยวิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา ‘พี่อาถัง…’

เด็กหนุ่มที่ถูกนางเรียกว่า ‘พี่อาถัง’ นิ่งงันไปชั่วขณะ พยุงกายหันกลับมา

ใบหน้านั้นเลือนรางราวกับภาพลวงตาท่ามกลางไอหิมะทั่วบริเวณ มีเพียงรอยยิ้มที่ไม่อาจเก็บซ่อนตรงมุมปากที่สดใสจนตาพร่า

‘เวยเวย…’

จากนั้นสรรพเสียงก็ค่อยๆ เลือนหายไป

เยียนหลัวที่อยู่ด้านข้างเหมือนจะสังเกตเห็นอาการเหม่อลอยของซูลั่วเวย จึงยกมือรินชาร้อนๆ ให้ถ้วยหนึ่ง ก่อนกระซิบข้างหูนาง

“ฮองเฮา ชายังร้อนจัดอยู่ ทรงระวังให้มากๆ นะเพคะ”

นิ้วมือของซูลั่วเวยปัดผ่านถ้วยกระเบื้องที่ทำอย่างประณีตวิจิตร สัมผัสร้อนระอุดึงนางออกจากห้วงความทรงจำกลับคืนสู่ความเป็นจริงในบัดดล

ภาพลวงตาที่ปรากฏขึ้นบ่อยครั้งช่วงนี้นับวันจะยิ่งเพิ่มมากขึ้นและมีผลกระทบชัดเจนขึ้น

ไม่รู้ว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไปคงมีสักวันที่นางไม่อาจแยกแยะภาพลวงตากับความเป็นจริงได้อีกแล้ว