ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 5

เพียงแต่ยามนี้หาใช่ช่วงเวลาที่เหมาะสมในการครุ่นคิดปัญหาข้อนี้ อวี้ชิวสือที่อยู่ตรงหน้ายิ่งไม่ยอมรามือโดยง่ายเพราะการบอกปัดของเยี่ยถิงเยี่ยน

“เพียงขอดูครู่เดียวเท่านั้น ผู้ตรวจการมีข้อสงสัยดั่งในสวนแตงใต้ต้นหลี่ถือทิฐิเช่นนี้ ตกลงคิดว่าถูกหมิ่นเกียรติจริงหรือในใจขลาดกลัวกันแน่”

เยี่ยถิงเยี่ยนยิ้มอย่างเย้ยหยันพลางเอ่ยว่า “ท่านราชครูกล่าวถูกต้องแล้ว ข้อสงสัยดั่งในสวนแตงใต้ต้นหลี่ การใส่ร้ายป้ายสีจากลูกเดือยสิ่งเหล่านี้ไม่อาจลืมเลือนได้”

ซูลั่วเวยบีบถ้วยชาแน่น ฝ่ามือถูกความร้อนลวกจนเป็นรอยแดงระเรื่อ เยียนหลัวเหลือบมองอย่างเป็นกังวลเล็กน้อย ทว่านางยังไม่ทันเอ่ยปาก จู่ๆ ซ่งหลันก็เอ่ยถาม

“ฮองเฮาคิดเห็นเช่นไร”

“หม่อมฉันเห็นว่า…”

ซูลั่วเวยมองไปยังเยี่ยถิงเยี่ยนที่ก้มหน้าหลุบตาอย่างเฉยเมย นางลังเลอยู่ชั่วขณะ แต่ครั้งนี้อีกฝ่ายกลับมิได้เงยหน้ามองตอบ

นางถอนสายตากลับมา เอ่ยปากสั่งการเสียงเบาว่า “เยียนหลัว เจ้ากับขันทีหลิวถอยออกไปก่อน ให้องครักษ์จินเทียนยกฉากบังลมเข้ามา ใต้เท้าเยี่ยเป็นวิญญูชน จะให้เขาถูกหมิ่นเกียรติต่อหน้าฝูงชนได้อย่างไร”

หลังเยียนหลัวได้รับความเห็นชอบจากฮ่องเต้ก็ให้ข้ารับใช้ที่รอปรนนิบัติสามคนด้านหลังออกไป เหลือเพียงราชองครักษ์ส่วนพระองค์ที่อารักขาเบื้องพระพักตร์สองนายช่วยยกฉากบังลมสี่พับข้างหนึ่งเข้ามากับนาง

หัวหน้าราชองครักษ์ตั้งฉากบังลมเรียบร้อยก็ยืนเฝ้าด้านข้างเยี่ยถิงเยี่ยน เอ่ยเสียงเบาว่า “ใต้เท้า เชิญ”

เยี่ยถิงเยี่ยนยกมุมปากขึ้น หัวเราะอย่างขมขื่น “กระหม่อมขอบพระทัยฮองเฮาที่ทรงเมตตา”

ซูลั่วเวยเอ่ยเสียงเรียบ “ไม่ต้องขอบคุณข้า”

เพราะถ้อยคำที่คุ้นหูประโยคเมื่อครู่นี้ นางจึงยื่นทางรอดจากสถานการณ์จนมุมไปวางไว้ตรงหน้าเขา คราวนี้ก็ขึ้นอยู่กับเขาแล้วว่าจะเข้าใจความนัยที่แฝงอยู่หรือไม่

ด้านหลังฉากบังลมเหลือเพียงฮ่องเต้ ฮองเฮา และอัครมหาเสนาบดี นอกจากนี้ยังมีองครักษ์จินเทียนสองนายเฝ้าอยู่ทั้งสองด้านของพวกเขา

ผู้คนที่อยู่ข้างล่างต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์การกระทำที่ผิดปกตินี้ แต่ถึงอย่างไรเยี่ยถิงเยี่ยนก็เป็นขุนนางบุ๋นชั้นผู้น้อย คนที่ยังไม่ได้ถวายบังคมถัดจากเขามีน้อยมาก จึงนับว่าไม่เสียเวลาเท่าใดนัก