ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 5

ขุนนางทั้งหลายมีท่าทีเคร่งขรึม ไม่ทราบว่าเบื้องหน้าของผู้สูงศักดิ์อย่างฮ่องเต้ ฮองเฮา และอัครมหาเสนาบดีนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ก็ไม่กล้าพูดคุยเสียงดังเอะอะ ทำได้เพียงนั่งตัวตรงอย่างสำรวม ภายในงานเลี้ยงเต็มไปด้วยกระแสความปั่นป่วนที่มองไม่เห็น แม้ทุกคนไม่อาจกล่าวคำใด ทว่าพวกเขากำลังจับตามองความเคลื่อนไหวบนพลับพลาเตี่ยนหงอย่างใกล้ชิด

เยี่ยถิงเยี่ยนปลดลูกปัดแก้วหลากสีที่ซีดจางเม็ดหนึ่งใต้คอของตนเองอย่างช้าๆ เขาก้มหน้าหลบสายตาประหนึ่งว่าไม่อาจทนกับความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวงนี้ได้ ซูลั่วเวยหยิบพัดกลมมาบังใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง มองผ่านผ้าไหมเนื้อละเอียดพรางตา เขากำลังค่อยๆ ถอดชุดคลุมสีเขียวเข้มออก

บนพัดปักลวดลายดอกไห่ถัง กลีบดอกเป็นสีขาวอมชมพู ก้านใบเป็นสีเขียวอ่อน ท่วงทีแลดูสง่างามสูงส่ง นางเลื่อนพัดออกจากตรงหน้าอย่างช้าๆ ทันใดนั้นก็บังเอิญเห็นเยี่ยถิงเยี่ยนถอดเสื้อตัวในสีขาวดุจหิมะ เผยให้เห็นไหล่ข้างขวาของเขา

ถัดจากกระดูกไหปลาร้าลงไปไม่ถึงครึ่งชุ่นปรากฏตราประทับเก่าแก่รอยหนึ่งดูสะดุดตา

ตัวอักษรโบราณคำว่า ‘ทาส’ ประกาศให้เห็นชัดเจนถึงความเจ็บปวดในอดีตของเจ้าของรอยตราประทับ รวมถึงความอัปยศจากการถูกบังคับให้เปิดเผยในวันนี้ด้วย

ซ่งหลันผงกศีรษะให้เยี่ยถิงเยี่ยนเล็กน้อยแสดงท่าทีปลอบใจ เยี่ยถิงเยี่ยนจึงดึงเสื้อกลับขึ้นไปด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก ทว่ายังไม่ทันสวมให้เรียบร้อยก็ได้ยินเสียงแฝงแววเยาะเย้ยของอวี้ชิวสือดังขึ้น

“ปีนั้นศึกแม่น้ำโยวอวิ๋นเป็นเช่นไร ในเมืองหลวงไม่มีใครรู้เรื่องนี้ เพียงถือว่าคุณชายใหญ่ไร้ความสามารถในการนำทัพ น่าเสียดายจริงๆ คุณชายสามยืนกรานจะเข้าเมืองหลวง แม้กล่าวว่าตัวตนไม่ใช่ของปลอม แต่เมื่อตราทาสนี้ปรากฏ เรื่องในปีนั้นก็ไม่อาจปิดบังได้อีก คุณชายสาม ท่านมีพรสวรรค์และความสามารถเต็มเปี่ยม กลับถูกลิขิตให้เดินไปบนเส้นทางที่ยากลำบาก เรื่องนี้ฝ่าบาทต้องทรงจัดการให้ดีนะพ่ะย่ะค่ะ…”

เขายังกล่าวไม่จบประโยค เยี่ยถิงเยี่ยนที่คุกเข่าอยู่ด้านหน้าฉากบังลมก็แย่งดาบสั้นห้อยเอวจากหัวหน้าองครักษ์จินเทียนที่อยู่ข้างกายมา หัวหน้าองครักษ์ผู้นั้นตกใจจนหน้าซีด ชั่วขณะนั้นได้แต่ตะโกนขึ้นมา

“บังอาจ ถวายอารักขา!”

องครักษ์จินเทียนจำนวนมากเร้นกายอยู่อีกด้านหนึ่งของพลับพลาเตี่ยนหงอยู่แล้ว พอได้ยินเสียงก็มุ่งหน้าตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว

ทว่าหลังเยี่ยถิงเยี่ยนแย่งดาบสั้นเล่มนั้นมาแล้วกลับแทงเข้าหัวไหล่ขวาของตนเองโดยไม่ลังเล

ซ่งหลันกับซูลั่วเวยต่างลุกขึ้นจากที่นั่ง แม้กระทั่งอวี้ชิวสือยังตกใจจนสะดุ้งกับการกระทำอย่างกะทันหันของเยี่ยถิงเยี่ยน

ขณะที่ทุกคนยังไม่มีการเคลื่อนไหว เยี่ยถิงเยี่ยนที่เสื้อผ้ายังหลุดลุ่ยก็ลงมืออย่างว่องไวหมดจด กรีดคว้านเอารอยตราทาสบนไหล่ออกมา!

เลือดสดไหลทะลักออกจากบาดแผลของเขาไม่หยุด ทำให้เสื้อตัวในสีขาวดุจหิมะของเขาโชกเลือดเป็นสีแดงฉานในชั่วพริบตา ทั้งยังกระเซ็นใส่ฉากบังลมด้านหลังเล็กน้อยอีกด้วย