ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 5

เลือดไม่กี่หยดนั้นคล้ายน้ำหมึกร่วงหล่นลงในน้ำใสสะอาด รวมตัวกันเป็นรูปร่างที่ทั้งอัปลักษณ์และแปลกประหลาด

ซ่งหลันยกมือขึ้นหยุดยั้งองครักษ์จินเทียน อนุญาตให้เพียงหัวหน้าองครักษ์เก็บดาบสั้นเล่มนั้นกลับคืนไป เขารีบร้อนเดินเข้าไปหาเยี่ยถิงเยี่ยน เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

“ถิงเยี่ยน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”

เยี่ยถิงเยี่ยนตอบกลับไปอย่างยากลำบาก “กระหม่อม…ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงห่วงใย”

ใบหน้าของเขาขาวซีดจนน่าตกใจ ทั้งยังดูบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดจากหัวไหล่ขวา เหงื่อเย็นเปียกชุ่มจอนผมซึ่งเดิมทีเรียบร้อยไร้ที่ติ ไหลรินผ่านแก้มหยดลงบนบาดแผล ปะปนรวมกับเลือดแล้วเลือนหายไปไม่เหลือร่องรอย

เขาลงมือได้เหมาะเจาะที่สุด เฉือนเอาผิวกายออกมาชิ้นหนึ่งเท่านั้น

ซูลั่วเวยยืนอยู่ด้านหลังซ่งหลัน สังเกตเห็นรอยยิ้มเพียงชั่วขณะยามสายตาของเยี่ยถิงเยี่ยนกวาดผ่านนางไปได้ทันพอดี

รอยยิ้มนั้นเลือนหายไปอย่างรวดเร็วยิ่ง เยี่ยถิงเยี่ยนกุมบาดแผลตรงหัวไหล่เอาไว้ ฝืนออกแรงพยุงกายลุกขึ้นมา หันไปมองอวี้ชิวสือที่กำลังตกตะลึงข้างๆ

“ปีนั้นศึกแม่น้ำโยวอวิ๋นแท้จริงแล้วเป็นเช่นไร ข้าไม่กล้ายืนยันได้เต็มปาก…แต่สิ่งที่ท่านราชครูกล่าวมาถูกต้องแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการตัดขาดจากตระกูลหรือว่าเพื่อขออภัยแทนพี่ชาย ความเจ็บปวดจากการเฉือนรอยตราทาสออกไปในวันนี้ข้าสมควรได้รับแล้ว! ฝ่าบาทไม่อาจทรงใช้งานคนที่มีตัวตนน่าสงสัย รวมถึงผู้ที่พยายามปกปิดกลับยิ่งทำให้เรื่องเปิดเผย วันนี้ข้าขอขอบคุณท่านราชครูอย่างยิ่ง…เพื่อขจัดข้อกังขาและข้อครหาที่จะเกิดขึ้นในภายหน้า ด้วยความเคารพอย่างสูง ข้าขอคารวะอีกครั้ง!”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 7 ต.ค. 69