ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 3-บทที่ 4

“รองตุลาการ” ท่านหมอแสดงความเคารพพลางเอ่ยถาม “รู้สึกไม่สบายอีกหรือ”

“ไม่ใช่” ชิงโม่เหยียนพูดเสียงเรียบ “ฉางเฮิ่น เจ้ามาตรวจชีพจรให้ข้าก่อน ดูซิว่าพิษกู่ในตัวข้ายังอยู่หรือไม่”

ท่านหมอนั่งลงตรงหน้าโต๊ะ ชิงโม่เหยียนก็ยื่นแขนออกไปทันที

หรูเสี่ยวนันนั่งลงข้างๆ พร้อมกะพริบดวงตาสีเขียวมองดูพวกเขา

นิ้วมือของท่านหมอผู้นั้นเรียวยาว หรูเสี่ยวนันรับรู้ถึงความแตกต่างของเขาได้ทันที นางขยับไปหลายก้าว ดวงตาจ้องไปที่ตัวของท่านหมอ

เพราะบนตัวสวมชุดยาวตัวโคร่ง ดังนั้นนางจึงคิดอะไรไม่ออก แต่ก็รู้สึกว่า…นิ้วมือคนผู้นี้ไม่เหมือนบุรุษนัก

นางคิดเช่นนี้แล้วจึงยื่นเท้าออกมา กดไปบนแผ่นอกของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำโดยไม่รู้ตัว

นุ่มมาก หรูเสี่ยวนันหรี่ตา เท้ากดลงไปอีกครั้ง ถูกต้อง มันนุ่มมาก อาๆ สัมผัสเด้งดีมาก…

สิ่งที่นางเดาไม่ผิดจริงๆ ท่านหมอผู้นี้เป็นสตรีที่ปลอมตัวเป็นบุรุษ

นางกำลังจมอยู่ในสัมผัสอ่อนนุ่ม ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวแปลกไปเล็กน้อย พอเงยหน้าขึ้นก็ตกใจที่เห็นชิงโม่เหยียนกับท่านหมอกำลังจ้องนาง และเท้าของนางก็ยังกดอยู่ที่แผ่นอกของท่านหมอผู้นั้นอยู่

“รองตุลาการ…” ท่านหมอมีสีหน้าขัดเขิน

ชิงโม่เหยียนจับหลังคอของหรูเสี่ยวนันแล้วยกนางขึ้นมาทันที

“เจ้าตัวเล็กนี่ลามกเล็กน้อย” เขาพูดเสียงเรียบ “เจ้าไม่ต้องถือสา”

ใครลามก! ข้าแค่อยากพิสูจน์สักหน่อยว่าท่านหมอผู้นี้เป็นหญิงหรือไม่!

หรูเสี่ยวนันร้องจี๊ดๆ อย่างไม่พอใจ

ชิงโม่เหยียนไม่สนใจนาง ยังคงพูดกับท่านหมอต่อไป “พิษกู่ในตัวข้ามีท่าทีจะน้อยลงหรือไม่”

ท่านหมอส่ายหน้า “ครั้งก่อนข้าเคยพูดไว้แล้ว อยากจะขจัดพิษกู่ให้หมดต้องหาตัวยาเหนี่ยวนำมาให้ครบ ไม่อย่างนั้นจะทำให้ชีพจรหัวใจแตกซ่านจนตาย”

หรูเสี่ยวนันเบิกตาโตอย่างตกใจยิ่ง

พิษกู่ร้ายกาจอย่างนี้ เห็นทีชิงโม่เหยียนเป็นเจ้านายที่สามารถตายได้ทุกเมื่อ ไม่รู้เช่นกันว่าเขาจะมีชีวิตอยู่อีกนานเท่าใด