ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 5-บทที่ 6

เมื่อถึงหน้าคลังเก็บของ เสวียนอวี้ก็เปิดประตูคลังเก็บของด้วยมือตนเอง

หรูเสี่ยวนันหูตั้งขึ้นทันที แม้แต่ขนที่คอก็ตั้งขึ้นมาจนหมด

ชิงโม่เหยียนจับคอของมันเบาๆ

หรูเสี่ยวนันถูกความอ่อนโยนที่มาแบบกะทันหันนี้ทำให้รู้สึกไม่เคยชิน

นี่เขากำลังปลอบใจข้าอยู่หรือ

เสวียนอวี้ถือโคมไฟเดินนำข้างหน้า ชิงโม่เหยียนเดินคู่กับตุลาการใหญ่ศาลต้าหลี่เข้าไปในคลังเก็บของ

หีบเหล็กใบหนึ่งวางนิ่งอยู่บนพื้น บนนั้นติดกลอนใหญ่ไว้สามอัน

“เปิดหีบ” ชิงโม่เหยียนสั่งการ

เสวียนอวี้วางโคมไฟลงบนพื้นแล้วหยิบกุญแจออกมาจากเอว ก่อนจะเปิดหีบเหล็กออกอย่างช้าๆ

หรูเสี่ยวนันตัวแข็งเกร็ง ในลำคอเปล่งเสียงครืดๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว กับเจ้าหุ่นไม้ประหลาดตัวนั้น นางไม่มีความรู้สึกดีด้วยแม้แต่น้อย

ตอนที่เสวียนอวี้เปิดหีบ เขาก็ร้องขึ้นว่า “เอ๊ะ?!”

“เกิดอะไรขึ้น” ชิงโม่เหยียนรีบถาม ขณะเดียวกันก็เดินเข้าไปดูใกล้ๆ

เสวียนอวี้สีหน้างุนงง เงยหน้าตอบอีกฝ่ายว่า “หุ่นไม้…ตัวหลุดเป็นชิ้นๆ หมดแล้วขอรับ…”

“อะไรนะ” ชิงโม่เหยียนยกโคมไฟส่องเข้าไปในหีบเหล็ก กลิ่นเหม็นคาวลอยปะทะเข้ามาทันที

หรูเสี่ยวนันดมกลิ่นได้ไว กลิ่นนี้เหม็นจนนางต้องใช้เท้าอุดจมูกเอาไว้

ตุลาการใหญ่ศาลต้าหลี่เดินเข้ามา เขามองเข้าไปในหีบก็เห็นเพียงกองเศษไม้ที่หลุดออกจากกันที่ก้นหีบเหล็ก ตัวหุ่นไม้แยกออกจากกัน ใบหน้าหยกแกะสลักแตกเป็นสองท่อน มีของเหลวสีดำน่าสงสัยไหลออกมาจากกลางลำตัวของมัน กลิ่นนั้นเหมือนกลิ่นของเน่าเปื่อย ทั้งยังแฝงด้วยกลิ่นเหล็กรุนแรง

ในหีบเหล็กมีกลิ่นคาวเลือดรุนแรงกระจายออกมา

ชิงโม่เหยียนตะโกนสั่งการทันที “ไปเอาไฟมา!”

พวกคนงานถือโคมไฟล้อมทั้งสี่ด้านเอาไว้ ไม่ช้าคลังเก็บของก็สว่างขึ้นมา

ชิงโม่เหยียนรับกระบี่จากมือของเสวียนอวี้แล้วเขี่ยไปในหีบเหล็ก ก่อนที่ของสีดำชิ้นหนึ่งจะถูกเขาเขี่ยขึ้นมา

หรูเสี่ยวนันปิดจมูก ตอนที่เห็นสภาพของสิ่งนั้นก็ส่งเสียงร้อง “จี๊ด!” ออกมาดังลั่น เอาหัวซุกเข้าไปในชุดขุนนางของชิงโม่เหยียน

ทุกคนรอบข้างล้วนมีสีหน้าเปลี่ยนไป

แม้ว่าของสิ่งนี้จะเน่าเปื่อยเป็นเช่นนี้แล้ว แต่พวกเขายังสามารถจำเค้าเดิมของมันได้

นี่เป็นหัวใจชัดๆ…อีกทั้งยังเป็นหัวใจคนอีกด้วย…

“รีบไปเชิญท่านหมอฉางเฮิ่นมา” ตุลาการใหญ่พูดเสียงเครียด