ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 9-บทที่ 10

แต่ในครั้งนี้เขาไม่ได้นำหรูเสี่ยวนันมาด้วย เขาทิ้งมันไว้ในห้องหนังสือและสั่งให้คนสนิทในเรือนพักดูแลมันให้ดี

หรูเสี่ยวนันนอนหลับสนิทอยู่ในห้อง รอจนนางตื่นขึ้นมาก็เป็นเช้าในวันต่อมาแล้ว นางบิดขี้เกียจ ก่อนจะพบว่าในห้องไม่มีใครอยู่เลย

ชิงโม่เหยียน…คนผู้นี้ไม่อยู่หรือ

นางกระโดดลงจากเตียงแล้ววิ่งออกประตูไปทันที

เป็นไปได้อย่างไร ชิงโม่เหยียนจะทิ้งนางไว้แล้วออกไปได้อย่างไร ที่ผ่านมาแม้เขาจะตื่นนอนก่อน ไม่ว่าเขาจะไปที่ใดก็จะอุ้มนางไปด้วย

เมื่อนางวิ่งมาด้อมๆ มองๆ ตรงประตูก็เห็นเพียงสาวใช้สองคนยืนอยู่ตรงนั้นและมองนางด้วยรอยยิ้ม

“เด็กดีตื่นแล้วหรือ”

น้ำเสียงอ่อนหวานนี้ทำให้หรูเสี่ยวนันขนลุก

ข้าไม่ใช่สัตว์เลี้ยงนะ พวกนางคิดจะทำอะไร

“อาหารเช้าเตรียมเสร็จแล้ว” สาวใช้คนหนึ่งยกอาหารเข้ามา

ท้องของหรูเสี่ยวนันส่งเสียงร้องขึ้นมาทันที

ช่างเถอะ เพื่อท้องอิ่มแล้ว ข้ายอมแพ้ก่อนก็ได้

หรูเสี่ยวนันรีบเปลี่ยนเป็นท่าทางน่ารักในทันใด ก่อนจะส่งเสียงออดอ้อนพวกนางสองสามที แล้วก็เป็นจริงดังคาด สาวใช้เหล่านั้นรีบวางอาหารลงโดยพลัน

หรูเสี่ยวนันแอบถอนหายใจ อาศัยจวนเขาอยู่ จะไม่ก้มหัวได้อย่างไร

เมื่อกินอิ่มท้องแล้ว หรูเสี่ยวนันก็เริ่มเดินเล่นในจวน ตั้งแต่ห้องหนังสือ ห้องโถง เรือนพักของชิงโม่เหยียนนางเดินชมจนทั่วแล้ว แต่ยังคงไม่เห็นเงาร่างของชิงโม่เหยียน

คนผู้นี้ไปที่ใดกันแน่นะ

หรูเสี่ยวนันหมอบอยู่บนกิ่งไม้สูง ปลายคางวางบนอุ้งเท้า ท่าทางดูเหม่อลอย ยามนี้นางรู้สึกว่า…เหงาอยู่บ้างจริงๆ

ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อใด ที่นางคุ้นเคยกับการอยู่ข้างกายชิงโม่เหยียน แม้ว่าเขาจะชอบแกล้งนางบ่อยๆ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางอยู่ห่างกายเขานานเพียงนี้

หรูเสี่ยวนันหมอบอยู่บนต้นไม้จนกระทั่งฟ้ามืดก็ยังไม่เห็นชิงโม่เหยียนกลับมา อีกทั้งใต้ต้นไม้ยังคงมีสาวใช้เฝ้าอยู่ ไม่ว่านางจะไปที่ใดจะมีคนตามหลังอยู่ตลอด

น่าเบื่อจริง…

ตอนสาวใช้เตรียมอาหารเย็นเสร็จ หรูเสี่ยวนันจึงกระโดดลงจากต้นไม้ ส่งเสียงร้องให้พวกนางหลายที ทว่าไม่มีใครเข้าใจความหมายของนาง

นางอยากรู้มากว่าชิงโม่เหยียนไปที่ใด ไม่เห็นเขามาทั้งวัน และไม่เห็นเสวียนอวี้ด้วยเช่นกัน