ทดลองอ่าน คดีร้อนซ่อนปมรักแห่งศาลต้าหลี่ บทที่ 3

หลินหวั่นชิงขมวดคิ้ว ดวงตาฉลาดเฉลียวคู่นั้นสูญเสียความแวววาวไปเล็กน้อย ดูท่าหวังหู่จะไม่สามารถให้ข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์ได้ แต่อย่างน้อยก็พิสูจน์ให้เห็นว่าเขาถูกใส่ร้ายจริงๆ ส่วนสตรีผู้นั้นไม่ว่าจะเกี่ยวข้องหรือไม่ ถึงอย่างไรก็เป็นเบาะแสที่จะปล่อยไปไม่ได้

หลินหวั่นชิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดกับหวังหู่ว่า “ข้าจะเอาพู่กันและกระดาษเพื่อบันทึกคำให้การให้เจ้า เจ้าจะต้องลงนามและประทับลายนิ้วมือยอมรับ คำให้การฉบับนี้ข้าจะคิดหาวิธีส่งให้กับมือใต้เท้าซูเอง”

หวังหู่เงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้ารับปาก

หลินหวั่นชิงรีบหันหลังวิ่งออกจากห้องขังไปทันที

ไม่รู้ว่าดวงจันทร์โผล่ออกมาตั้งแต่เมื่อไร เปล่งรัศมีสีขาวในยามค่ำคืนของฤดูใบไม้ผลิที่เงียบสงบและหนาวเย็น ราวกับกำลังส่องอารมณ์ของหลินหวั่นชิงให้สว่างขึ้นมา ท่ามกลางสายลมมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมา หลินหวั่นชิงสูดดม เป็นกลิ่นของต้นท้อในฤดูใบไม้ผลิในที่ว่าการเมืองหลวงต้นนั้น แสงจันทร์ส่องแสงสว่างไสว และต้นท้อต้นนั้นก็ดูเหมือนก้อนเมฆสีชมพูใต้แสงจันทร์ มีสายลมพัดบางเบา ในความหอมหวานอ่อนๆ มีความอบอุ่นเล็กน้อยปะปนอยู่

หลินหวั่นชิงเงยหน้าขึ้นมองอย่างมีความสุข ในแสงสะท้อนนั้นมีแสงสีชาดเคลื่อนที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับจุดสีขาวเยือกเย็น หลินหวั่นชิงตกตะลึงไปชั่วขณะโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเขาหันไปมองหามันอีกครั้งกลับเห็นเพียงสายฝนโปรยปรายไปทั่วท้องฟ้า มีสีชาดที่ใดกัน คิดว่าน่าจะเป็นกลีบดอกไม้ลวงตาเขาเท่านั้นเอง

ดังนั้นหลินหวั่นชิงจึงรู้สึกโล่งใจและวิ่งไปยังห้องเก็บสำนวนความที่อยู่ใกล้ที่สุดต่อไป ระหว่างทางได้พบกับขุนนางของที่ว่าการเมืองหลวงสองคนลาดตระเวนไปด้วยกัน กำลังหัวเราะอย่างสนุกสนานพลางโบกกระบี่ในมือไปมาภายใต้แสงจันทร์ อาจเป็นเพราะแสงจันทร์งดงามมาก รัศมีสีขาวนั้นสะท้อนคมกระบี่ ส่องเข้าไปในดวงตาของหลินหวั่นชิง กลายเป็นรัศมีที่ทำให้รู้สึกหนาวเย็นเล็กน้อย

ช้าก่อน…

มือที่กำลังจะสัมผัสประตูไม้ค้างอยู่กลางอากาศทันที

เบื้องหน้าของหลินหวั่นชิงเต็มไปด้วยรัศมีสีขาวเย็นภายใต้ก้อนเมฆเมื่อสักครู่ ทว่านั่นไม่ใช่ดวงจันทร์ แต่เป็น…

แต่เป็น…กระบี่คมเล่มหนึ่ง!

ลมหายใจหยุดชะงัก สันหลังเกิดอาการสั่นเทาขึ้นมาทันที หลินหวั่นชิงไม่มีเวลาหยิบพู่กันและหมึก ได้แต่เลิกชายเสื้อคลุมขึ้นแล้ววิ่งไปทางห้องขังนักโทษประหารอย่างรวดเร็วสุดกำลัง

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 25 เม.ย. 67